Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

1447 - Δανιήλ Κατουνακιώτης (2)



   Η συμπεριφορα του Δημήτρη στο διάστημα της δοκιμασίας είχε συγκινήσει τους πατέρες της μονής. Ο ηγούμενος, που πληροφορήθηκε για την καρτερία και την υπομονή του, τον πήρε μέσα στο μοναστήρι και του έδωσε το διακόνημα του «μουτάφη».
Δεν πέρασε πολύς καιρός και ήρθε η μεγάλη ημέρα της ζωής του: η ημέρα της μοναχικής κουράς. Την ημέρα αυτή ο γερο-Δανιήλ θα τη θυμόταν με συγκίνηση παντοτεινά. Θα θυμόταν τη στιγμή, που τον οδηγούσε από το χέρι ο γέροντάς του για να προσκυνήσει μία-μία τις άγιες εικόνες, ενώ οι ψάλτες έψαλλαν το τροπάριο «Αγκάλας πατρικάς…».
Εκείνα τα λόγια, εκείνες τις συγκλονιστικές ευχές της κουράς, που αποπνέουν ευαγγελικό άρωμα, δε θα τις ξεχνούσε ποτέ… «…Σόφισον αυτόν αναλαβείν τον θυρεόν της πίστεως, εν ω δυνήσεται πάντα τα βέλη τα πεπυρωμένα σβέσαι και την περικεφαλαίαν του σωτηρίου δέξασθαι και την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστι ρημά σου, αντιλαμβανόμενος τοις αλαλήτοις της καρδίας αυτού στεναγμοίς. Συναρίθμησον αυτόν τοις εκλεκτοίς σου… Κατασκεύασον αυτόν όργανον εναρμόνιον, ψαλτήριον τερπνόν του Αγίου Πνεύματος…».
Εκείνο το φοβερό άγγελμα του ιερέως τον είχε καθηλώσει από δέος, αλλά κι από ανείπωτη χαρά: «Ιδού ο Χριστός αοράτως πάρεστι. Βλέπε, ότι ουδείς σε αναγκάζει ελθείν επι τούτο το Σχήμα. Βλέπε, ότι συ εκ προθέσεως θέλεις τον αρραβώνα του μεγάλου και Αγγελικού Σχήματος.
-«Ναι, τίμιε πάτερ, εκ προθέσεως» είχε αντιχήσει με πεποίθηση τότε η φωνή του.
Όταν πια τελείωσε το άγιο δράμα της κουράς, ένα δράμα που είναι συμβολική επανάληψις της ιστορίας του ασώτου υιού, πρόβαλε ένας καινούργιος άνθρωπος, φορώντας «την στολήν την πρώτην»: ο μοναχός π. Δανιήλ.
Επειδή ο ηγούμενος ήταν σε προχωρημένη ηλικία και δεν του ήταν εύκολο να παρακολουθεί πάντοτε το πρόγραμμα της μονής, κρατούσε τον, μοναχό τώρα πια, π. Δανιήλ στο ηγουμενείο για να του διαβάζει τις ακολουθίες.
Ημέρα με την ημέρα ο π. Δανιήλ κατακτούσε με την υπακοή, με την ευγένεια, με την καλοσύνη του όλο το μοναστήρι. Τον αγαπούσαν οι πάντες. Και δεν τον αγαπούσαν μόνο, αλλά και τον εσέβονταν. Μικροί και μεγάλοι.
Τα θεμέλια για την ευλογημένη τέχνη της Αγιογραφίας τα έβαλε εδώ στο Ρωσικό μοναστήρι έχοντας ως διδάσκαλό του τον αδελφό της Μονής π. Διονύσιο. Πόσο συνέδεσε τη ζωή του με τις ιερές εικόνες του Χριστού, της Παναγίας, των αγίων! Μέχρι το τέλος της ζωής του τον συνόδευε ο τίτλος του αγιογράφου.
Ήταν ένας αγιογράφος με συναίσθηση της αποστολής και της διακονίας του. Ήταν ένας αγιογράφος, που δίπλα στον πόθο και τον κόπο να «ιστορήσει» πάνω στο σανίδι, όσο πιο τέλεια μπορούσε τον Κύριό του, είχε και τον αγώνα να «μορφώνει Χριστόν» μέσα στην καρδιά του. Ήταν ένας αγιογράφος με πνευματική ζωή, με χέρια καθαρά και φωτισμένο νου. Μερικά έργα του σώζονται ακόμα στον Αγιογραφικό Οίκο, που μένουν τώρα τα πνευματικά του εγγόνια, οι Δανιηλαίοι. Τα έργα αυτά κάνουν πιο ζωντανή την παρουσία του γερο-Δανιήλ στα Κατουνάκια.

Δοκιμασίες
Στο Ρωσικό, λοιπόν, μοναστήρι η ζωή του κυλούσε ήσυχα και δημιουργικά.
Μα είναι κλήρος των εκλεκτών του Θεού και οι δοκιμασίες και τα χτυπήματα. Έτσι την ήρεμη ροή του χρόνου τη συντάραξε ένας σοβαρός κλονισμός της υγείας του. Προσεβλήθηκε από οξεία ναφρίτιδα. Η οδυνηρή αυτή αρρώστια έγινε σιγά-σιγά χρονία και τον ταλαιπωρούσε συνεχώς με σφοδρούς πόνους, πυρετούς, κεφαλαλγίες και ζαλάδες.
Εν τω μεταξύ άλλος πειρασμός: Μία διχόνοια ξέσπασε στο μοναστήρι ανάμεσα στους Έλληνες και τους Ρώσους μοναχούς. Γύρω στο 1876 απέθανε ο Έλληνας Ηγούμενος Σάββας. Η εκλογή του νέου Ηγούμενου ήταν προβληματική, γιατί οι Έλληνες τον ήθελαν Έλληνα και οι Ρώσοι Ρώσο. Ασυμφωνία, ανωμαλία, μεγάλος πειρασμός. Ο π. Δανιήλ – είχε ψηφισθεί τότε για την ακεραιότητα του χαρακτήρος του, με κοινή ψήφο Ελλήνων και Ρώσων, γραμματεύς της μονής – βρέθηκε στο κέντρο του αναβρασμού. Καθημερινώς χτυπούσαν πάνω του τα κύματα των αντιθέσεων.
Η υπόθεσις έφθασε ως την Κωνσταντινούπολη, και τέσσερις μοναχοί εκπρόσωποι, δύο Έλληνες,  - ο ένας ήταν ο π. Δανιήλ – και δύο Ρώσοι, παρουσιάσθηκαν στον τότε Πατριάρχη Ιωακείμ τον Β’, που καταγόταν από τη Χίο.
Στην περίπτωση αυτή ο π. Δανιήλ με ευθύτητα καρδίας και θάρρος υπερασπίσθηκε την αλήθεια. Στοιχίζει όμως να ομολογεί κανείς θαρραλέα την αλήθεια. Και στον π. Δανιήλ η στάσις αυτή επέφερε την οριστική απομάκρυνση από το Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος και ακόμα την εξορία από το Άγιο Όρος για αρκετό χρόνο.
Βαδίζοντας το δρόμο της εξορίας πέρασε και από τη Θεσσαλονίκη. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ήταν τότε ο Ιωακείμ (1874-1878), ο μετέπειτα διαπρεπής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο γνωστός ως Ιωακείμ ο Γ’. Ο εξόριστος επισκέφθηκε τον Ιεράρχη, και του διηγήθηκε τα συμβάντα. Εκείνος από την πρώτη στιγμή τον περιέβαλε με πατρική στοργή.
-Εσέ, τέκνον μου, του είπε, έπρεπε η Εκκλησία να σε στεφανώσει με κλάδον ελαίας δια τους αγώνες σου υπέρ της αληθείας και όχι να σε εξορίσει.
Η αγάπη και η κατανόησις, που βρήκε στο πρόσωπο του Ιωακείμ, ήταν δροσιά και ανακούφιση στον πόνο της εξορίας.
Ο Μητροπολίτης τον κράτησε κοντά του δέκα ημέρες και μετά φρόντισε να τον τακτοποιήσει στην Ιερά Μονή της Αγίας Αναστασίας, στην κωμόπολη Βασιλικά, κοντά στη Θεσσαλονίκη, όπου επρόκειτο να παραμείνει έξι μήνες.
Για το μοναστήρι αυτό η παρουσία του π. Δανιήλ ήταν ευλογία Θεού. Οι μοναχοί εκεί, είχαν άγνοια και ζούσαν χαλαρά. Στις άνικμες και ξερές εκείνες ψυχές ο ερχομός του θα φυσήξει ένα ζωογόνο άνεμο πνευματικότητος. Με την ενάρετη ζωή του, με τις πλούσιες γνώσεις του, με τον γλυκύ διδακτικό του τρόπο ο π. Δανιήλ αναδιοργανώνει τη ζωή των μοναχών. Τους πείθει μάλιστα να εφαρμόσουν το αγιορείτικο Τυπικό και έτσι το μοναστήρι μεταβάλλεται σε τέλειο αγιορείτικο Κοινόβιο. Αφοσιώθηκαν στο πρόσωπό του απεριόριστα και όταν αργότερα επέστρεψε στο Άγιον Όρος, ήσαν όλοι τους απαρηγόρητοι. Την ημέρα που έφευγε απ’ εκεί τον συνόδευαν τριανταπέντε μοναχοί μέχρι το χωριό Γαλάτιστα – απόστασις αρκετών χιλιομέτρων – και καθώς τον αποχαιρετούσαν «επιπεσόντες επι τον τράχηλον αυτού κατεφίλουν αυτόν οδυνώμενοι».

1446 - Ο Jean Cuisenier στην Ι. Μ. Ζωγράφου


Ο Γάλλος ελληνιστής Ζαν Κιουζενιέ (Jean Cuisenier) επισκέφθηκε το Άγιο Όρος τον Οκτώβριο του 1995, σε ηλικία 68 ετών. Δημοσιεύω μερικές από τις φωτογραφίες που έβγαλε κατά την παραμονή του στην Ι.Μ. Ζωγράφου:

Στη βιβλιοθήκη:


Στο φαρμακείο:


Στο αρχονταρίκι:


Στο κελλάρι:


Στο μουσείο αγροτικών εργαλείων:


Στο φεριμπότ με το οποίο ταξίδεψε:


πηγή φωτογραφιών:  EUROPEANA

1445 - Συνάντηση Μητροπολίτη Λαγκαδά με τον Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους (video)


Βίντεο από την συνάντηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννου με τον νέο Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους Γ. Μάξιμον Ιβηρίτην.


1444 - Γάμος και μοναχισμός, ομιλία του μοναχού Μωυσή, Αγιορείτη (video)

1443 - Στο πηδάλιο του Αγίου Όρους ο Καλαβρυτινός Γ. Μαξίμος Νικολόπουλος (Ιβηρίτης)


 
Μεγάλη τιμή και ευλογία αποτελεί για την Καλαβρυτινή περιφέρεια αλλά και για την τοπική κοινότητα Καμενιάνων η ενθρόνιση του Γ. Μαξίμου Ιβηρίτου-Νικολόπουλου από τους Καμενιάνους ως Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους την 14-06-2012.
Ο θεσμός του Πρωτεπιστάτου είναι ο ανώτερος διοικητικός και θρησκευτικός τίτλος για την Αγιορείτικη αδελφότητα και πολιτεία, που διανύει πάνω από χίλια έτη.
Για πρώτη φορά στα χρονικά του θεσμού, αναλαμβάνει Αχαιός και κατ’ επέκταση Καλαβρυτινός στο πηδάλιο του Αγίου Όρους.
Ο Γ. Μάξιμος μια φωτεινή και οσιακή μορφή του Αγίου Όρους αναλαμβάνει στα στιβαρά του χέρια την πρωτεπιστασία του Αγιωνύμου Όρους σε μια εποχή δύσκολη και ζοφερή για τον τόπο μας.
Να είναι άξιος και ευλογημένος απ’ τον Θεό στα νέα του καθήκοντα και να πετύχει στο έργο του.
Να εύχεται και υπέρ ημών και για τον αγιασμένο τόπο μας, την Καλαβρυτινή γη, η οποία στεφανώνεται δια των ενεργειών του Γ. Μαξίμου.

Κωνσταντίνος Χρ. Νικολόπουλος 
Καμενιανίτης

1442 - Με λαμπρότητα ο εορτασμός των Αγιορειτών Πατέρων στο Πρωτάτο


Γραφείο Τύπου
της Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά,Λητής και Ρεντίνης

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, προσκεκλημένος της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Ὀρους, προέστη της Πανηγύρεως επί τῇ εορτῇ της Συνάξεως πάντων των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων Πατέρων στον πάνσεπτο Ιερό Ναό του Πρωτάτου Αγίου Όρους.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας είχε την ευκαιρία να συναντηθεί στα γραφεία της Ιεράς Κοινότητος με τον νέο Πρωτεπιστάτη γέροντα Μάξιμο Ιβηρίτη και τα μέλη της Ιεράς Επιστασίας, στους οποίους ευχήθηκε η Παναγία να χαρίζει δύναμη και στήριξη στο πολυεύθυνο έργο τους διότι είναι συνδεδεμένο όχι μόνο με την Ελλάδα, αλλά και ολόκληρη την Ορθοδοξία. Τόνισε ότι πρόκειται για θεσμό που τιμά τον μοναχισμό και την ευλογημένη πολιτεία του Άθω.
Εξέφρασε, επίσης, την συγκίνησή του για την τιμητική πρόσκληση να παραστεί της πανηγύρεως, διότι και η πρώτη του Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό  Αγίας Παρασκευής  Λαγκαδά  συνέπεσε με την ημέρα της μνήμης πάντων των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων Πατέρων. Στην αντιφώνησή του ο Πρωτεπιστάτης γέρων Μάξιμος Ιβηρίτης ευχαρίστησε  τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας για την αποδοχή της προσκλήσεως να παραβρεθεί στις λατρευτικές εκδηλώσεις.
Το Σάββατο 16 Ιουνίου και την Κυριακή 17 Ιουνίου ε. έ. έλαβε μέρος στην ολονύκτια Αγρυπνία τῇς εορτῇς της Συνάξεως πάντων των εν Αγίω Όρει Διαλαμψάντων Πατέρων, χοροστατών του Πανηγυρικού Εσπερινού και προεξάρχων της Θείας Λειτουργίας, η οποία ετελέσθη στον  Ιερό Ναό του Πρωτάτου και στην οποία παρέστησαν ο Πρωτεπιστάτης Αγιου Όρους γέρων Μάξιμος Ιβηρίτης,  τα μέλη της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Όρους, ο ιερομ. Επιφάνιος Παντοκρατορινός, ο μον. Νικηφόρος Φιλοθεΐτης, ο  ιερομ. Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, εκπρόσωποι των  Ιερών Μονών καθώς και πλήθος μοναχών και λαϊκών.
Μετά το πέρας της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας ακολούθησε πανηγυρική τράπεζα, όπου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, αφού ευχαρίστησε για άλλη μία φορά τον Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους και τα μέλη της Ιεράς Επιστασίας για την τιμητική πρόσκληση, ομίλησε επικαίρως εκφράζοντας την ιδιαίτερη συγκίνησή του, διότι τον αξίωσε η χάρις της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγιορειτών Πατέρων να βιώσει αυτή την μεγάλη πανήγυρη. Τόνισε ότι καλούμεθα όλοι να συνταχθούμε με τους Άγιους Πατέρες, οι οποίοι ανοίγουν και δείχνουν τον δρόμο που οδηγεί στην σωτηρία.  Επομένως, για όλους εμάς η συγκεκριμένη εορτή αποτελεί μια πρόσκληση και μία υπόμνηση, αν και εφόσον το θέλουμε, να έχουμε  θέση στην χορεία των αγίων, κάτι που είναι και το θέλημα του Θεού, με σκοπό να ζήσουμε τη ζωή της καινής κτίσεως και να μετέχουμε όλων εκείνων των αρρήτων μυστηρίων της χάριτος, όπως ακριβώς μετέχουν  οι Άγιοι Πατέρες και αποκαλύπτουν τις αγιοπνευματικές τους εμπειρίες μέσα από τα συγγράμματα, την διδασκαλία και την θαυμαστή τους παρουσία. Το Άγιον Όρος είναι ένα εργαστήρι Αγιότητας από όπου, όταν και το θελήσει κανείς, μπορεί να λάβει τον αγιασμό και να βιώσει όλες εκείνες τις εμπειρίες που δίδουν στον άνθρωπο  την ευκαιρία να βιώνει το διαφορετικό, εκείνο δηλαδή το οποίο προσφέρει ο Αναστάς Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Επεσήμανε ότι τη στιγμή που η Θαυματουργός Εικών της Παναγίας του Άξιον Εστί, δέσποζε του χορού των αγιορειτών Πατέρων αισθάνθηκε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που του δόθηκε να βιώσει το πραγματικό μεγαλείο της εορτής των Αγιορειτών Πατέρων, επωνύμων και ανωνύμων, στον Πάνσεπτο Ιερό Ναό του Πρωτάτου στο Άγιον Όρος, ενός τόπου που αποτελεί πνευματικό κειμήλιο για ολόκληρη την Οικουμένη, διότι είναι ο τόπος της Παναγίας, ο οποίος αποτελεί αγιαστήριο ψυχών μαρτυρίας της Πίστεως και τόπον  αληθούς και ειλικρινούς μετανοίας που οδηγεί από την γη στον ουρανό.
Κλείνοντας την ομιλία του τόνισε ότι η πανήγυρις συμπίπτει με την ανάληψη των καθηκόντων του γέροντος Μαξίμου ως Πρωτεπιστάτου σε μια δύσκολη περίοδο για όλους μας. Ο τόπος έχει εισέλθει σε μία περίοδο περιπετειών και το μόνο που θα μας σώσει είναι η χάρις του  Θεού και της Παναγίας, για αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ομολογία της Πίστεως δεν θα αποτελεί απλώς καθήκον, αλλά υποχρέωση Ιερά, αν θέλουμε να κρατήσουμε αυτό που παραλάβαμε και το οποίο αποτελεί την πνευματική παρακαταθήκη της χάριτος για όλους εμάς και για ολόκληρο το λαό του Θεού.
Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Περιβόλι της Παναγίας  ο Μητροπολίτης μας επεσκέφθη την Ιερά Μονή των Ιβήρων, όπου συναντήθηκε με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μπουένος Αιρες κ.κ. Ταράσιον, ο οποίος τις ημέρες αυτές πραγματοποιούσε  προσκυνηματική επίσκεψη εις το Άγιον Όρος, καθώς και με τον ηγούμενο αυτής Αρχιμ. Ναθαναήλ.

 

1441 - Όσιος Λεόντιος ο Μυροβλύτης (†1605)


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 18 Ιουνίου

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1520. Από μικρός «καταλείψας πατέρα και μητέρα, συγγενείς και φίλους, ευθύς είς ασκητικούς αγώνας εαυτόν έδωκε και νέος κατά πολλά την ηλικίαν γέροντος γνώσιν απέκτησεν».
Το 1537 ήλθε στη μονή Διονυσίου, όπου ασκήθηκε υπεράνθρωπα επί συνεχή 68 έτη, δίχως ποτέ να εξέλθει από αυτή. Αγωνίσθηκε σ' ένα μικρό σπήλαιο-κελλί, παρά το «δοχειό» της μονής. Ήταν πλουτισμένος ο χαριτωμένος όσιος με διορατικό και προορατικό χάρισμα. «Πλήρης γενόμενος ο άγιος και απ΄ αυτά τα θεία χαρίσματα προέβλεπε σαφέστατα τους διαλογισμούς και τας πράξεις των προς αυτόν ερχομένων. Εκείνοι δε μανθάνοντες παρά του οσίου τα κρύφια της καρδίας των επρόκοπταν εις την άσκησιν και πολλοί απ' αυτούς εσώθησαν».
Προείδε το τέλος του και αναπαύθηκε ειρηνικά μετά μικρή ασθένεια στις 16 Μαρτίου 1605. Μετά την ταφή του και κατά την ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του, «βλέπουσιν οφθαλμοφανώς οι αδελφοί το οσιακόν εκείνο σώμα πανταχόθεν βλύζον άγιον μύρον». Γι' αυτό καλείται Μυροβλύτης.
Είναι άγνωστος ο βιογράφος του, ο όποιος τον βίο έγραψε μάλλον λίγο μετά την κοίμηση του οσίου. Ο κατά πλάτος βίος σώζεται σε χειρόγραφο της μονής και πρόκειται για παράφραση του πρωτοτύπου βίου.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ