Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

4305 - Αθεΐα καί αθεΐα του Γέροντα Μωυσή, Αγιορείτη



Περιττό νά τονίσουμε τι ρνηση τς παρξης το Θεο εναι δικαίωμα το καθενός. Θεός μς δωσε περιόριστη λευθερία, στε ν θέλουμε καί νά τόν ρνηθομε.
Δέν θά πιχειρήσω διόλου νά ποδείξω τήν παρξη το Θεο. Πιστεύω τι δέν ποδεικνύεται λογικά παρξή του, λλά μόνο βιώνεται στά βάθη τς καρδις. Εναι λεύθερος λοιπόν κάποιος νά πρεσβεύει ,τι θέλει. Δέν χρειάζεται μως καθόλου νας θεος νά ερωνεύεται ναν πιστό καί φυσικά τό ντίθετο.
πιτρέψτε νά π πώς θεος προσπαθε ναγώνια νά πείσει τόν αυτό του τι δέν πάρχει Θεός, δέν φήνει γι’ ατόν χρο στήν καρδιά του καί ζε στήν πόλαυση τς λης. Πο δυνατε νά χαροποιήσει τό πνεμα. Νίτσε φτάνει εστοχα νά πε: «παίσιε νθρωπε, δέν νέχεσαι κενον πού εδε τά βάθη σου καί γι’ ατό τόν κδικεσαι». πολλή λογική δηγε στήν θεΐα, χι τι πίστη εναι παράλογη, λλά ψυχρός ρθολογισμός κοιτ μόνο στή γ. λισμός πίσης δέν φήνει χρο γιά τό Θεό. φυσιοκρατικός πανθεϊσμός, κατά τόν Σοπενχάουερ, δηγε σέ μι εγεν θεΐα.

Διάφορες νεότερες φιλοσοφικές θεωρίες χουν ρκετά θεϊστικά στοιχεα, πως θετικισμός, διαλεκτικός στορικός λισμός, πανσεξουαλισμός, κάποιες ποχρώσεις καί ατο το παρξισμο καί ρκετές λλες. θρησκευτικότητα θεωρεται ποκύημα τς φαντασίας. Νίτσε στόν “περάνθρωπό” του διακηρύσσει τι κανείς λλος Θεός δέν πάρχει πλήν το αυτο το νθρώπου καί στόν “Ζαρατούστρα” λέει τι Θεός πέθανε. Κατά τόν Μάρξ Θεός δέν εναι μι ντολογική πραγματικότητα λλά ντικειμενικά προβαλλόμενη φύση. Σάρτρ καί Καμ τελικά θεοποιον τόν νθρωπο.
Εναι νομίζουμε ρκετά νδιαφέρουσα γνώμη το K. Joel. “Δεν πρξαν γνήσιοι φιλόσοφοι τς θεΐας, πως δέν πρξαν γνήσιοι λιστές καί ρνητές τς ψυχς. σοι κατά καιρούς θεωρήθηκαν ς θεοι δέν πρξαν στήν πραγματικότητα τέτοιοι. Ατοί δέν πρξαν ρνητές το θείου, λλά ρνητές νός σχύοντος Θεο νός ρισμένου τρόπου γνώσεως το Θεο. Ο λίγοι μως φιλόσοφοι, ο ποοι πράγματι κατά τούς νεότερους χρόνους, χαρακτηρίστηκαν ς θεοι, πρξαν οσιαστικά ντιθεϊστές”. Γιάσπερς, πού μελέτησε καλά τόν Νίτσε, λέει πώς ντιθεϊσμός του περιέχει θρησκευτική νοσταλγία ντιθεϊσμός καί λισμός φέρνουν τό μηδενισμό, πού δέν χαρίζει γαλήνη στήν ψυχή το νθρώπου, μά μελαγχολία καί μοναξιά.
Στή Γραφή, θεΐα χαρακτηρίζεται φροσύνη. θρησκευτική ρμή το νθρώπου εναι τόσο πλούσια καί μεγάλη, στε καί ο θεοι δημιουργον θρησκευτικά ποκατάστατα, νεβάζοντας στόν δειο θρόνο το Θεο, κατά τόν καθηγητή Νικόλαο Λούβαρι, διάφορα εδωλα: Τό χρυσό μοσχάρι, τή φύση, τή μαγεία, τό κράτος, τήν πιστήμη, τήν τεχνική, τή μοίρα, τόν λεύθερο ρωτα. Σύγχρονοι νεοέλληνες καθηγητές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι προσκυνον τήν ρνηση το Θεο καί διακωμωδον σους προσκυνον τόν ληθινό Θεό. πάρχει μι ψυχολογική ρμηνεία στό γεγονός. Προσποιούμενοι κάποιοι τούς θεους θέλουν νά δικαιολογήσουν τήν διάφανη διαγωγή τους καί τήν τακτη ζωή τους. τσι τούς κανοποιον καί εχαριστον καί διάφορα πραγματικά μή κκλησιαστικά σκάνδαλα.
θεΐα χει σχέση καί μέ τήν μιμάθεια, τήν περηφάνεια καί τήν πως επαμε στατη ζωή. τσι μπορομε νετα νά πομε πώς θεΐα δέν φείλεται σέ ντικειμενικά λλά σέ ποκειμενικά ατια. πό καιρό προοδευτισμός χει ταυτιστε μέ να σφοδρό ντιθεϊσμό, ντιεκκλησιασμό, ντιμοναχισμό καί ντιχριστιανισμό. πικρατον τσι ο ψυχίατροι, ο ψυχολόγοι, ο ψυχαναλυτές, κόμη καί ο μάγοι, ο μάντεις, ο πνευματιστές, ο ροσκόποι καί μελλοντολόγοι…
Θά κλείσω μέ τούς λόγους το ξοχου λέξανδρου Παπαδιαμάντη: «γγλος Γερμανός Γάλλος δύναται νά εναι κοσμοπολίτης ναρχικός θεος τιδήποτε. καμε τό πατριωτικόν χρέος του, κτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εναι λεύθερος νά παγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τήν πιστίαν καί τήν παισιοδοξίαν. λλά Γραικύλος τς σήμερον στις θέλει νά κάμει δημοσί τόν θεον τόν κοσμοπολίτην, μοιάζει μέ νάνον νορθούμενον π’ κρων νύχων καί τανυόμενον νά φθάσει ες ψος καί φανε καί ατός γίγας. Τό λληνικόν θνος, τό δολον, λλ’ οδέν ττον καί τό λεύθερον, χει καί θά χει διά παντός νάγκην τς θρησκείας του».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου