Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

3463 - Ορθοδοξία και Θάνατος;



του Πανοσιολογιωτάτου Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας & Αποκορώνου Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη
μολογ τι δέν εμαι πλέον ρμόδιος νά σχοληθ μέ τό πίμαχο θέμα τς ερς Μονς σφιγμένου. Δέν εμαι μβριθής κανονολόγος καί μπειρος πνευματικός χειραγωγός, γκριτος νομομαθής καί γνώστης τν διοικητικν θεμάτων το γιωνύμου ρους. σα γράφω δέν διεκδικον αθεντία· ποτελον πλς μία ταπεινή συμβολή στήν προσέγγιση το κανθώδους ατο ζητήματος.
Τό σύνθημα «ρθοδοξία Θάνατος» λαμπρύνει τά χείλη γωνιστν χριστιανν, νδρν πού προτιμον νά παραδοθον «ες κρίμα θανάτου» γιά τήν γία πίστη το Χριστο παρά νά θετήσουν «ἰῶτα ν μίαν κεραίαν» τς διδασκαλίας τς κκλησίας, ψυχν πού δέν θυσιάζουν τόν να γιά τίποτα, λλά θυσιάζουν προθύμως τά πάντα γιά τόν να! να τέτοιο φρόνημα εναι χωρίς μφιβολία παινετό, δηγε σέ πάρνηση το αυτο μας, σέ θυσιαστική προσφορά καί κδαπάνηση πέρ το Κυρίου. Μπορε, μως, τό σύνθημα «ρθοδοξία Θάνατος» νά λέγεται καί πό ψυχές νειρήνευτες, πό νθρώπους πού διαθέτουν «ζλον ο κατ’ πίγνωσιν» καί προτίθενται νά βιαιοπραγήσουν καί νά γκληματήσουν, κόμη καί νά φονεύσουν λλους νθρώπους. Ατό πού βαρύνει, λοιπόν, στό παραπάνω σύνθημα εναι τίνος τόν θάνατο ννοομε, τίνος τό αμα εμαστε τοιμοι νά χύσουμε. Μήπως το συνανθρώπου; ν σχύει ατό, τό φρόνημά μας πέχει πολύ πό τό «μυριάκις πρ σο τεθνηξόμεθα» το ωσήφ Βρυεννίου, καί σφαλς δέν ναπαύει τόν Θεό. Κύριός μας σταυρώθηκε, δέν σταύρωσε· θανατώθηκε, δέν θανάτωσε. ταπεινός ησος «λοιδορούμενος οκ ντελοιδόρει, πάσχων οκ πείλει». Ο Μάρτυρες τς κκλησίας μας, ο ποοι καμαν πράξη τό «ρθοδοξία Θάνατος» στήν ρθή του κδοχή, συγχωροσαν καί γαποσαν κόμη καί τούς δικτες καί βασανιστές τους.
χουμε τήν πεποίθηση τι τό φρόνημα μολογίας καί θυσίας πέρ το Κυρίου δέν μπορε νά συμβαδίζει μέ τήν μπάθεια καί τήν σκληρότητα πρός τόν δελφό καί συνάνθρωπο. Δέν τιμ τόν Κύριο ποιος τιμάζει καί προσβάλλει τήν εκόνα Του. Ο θεματοφύλακες τν ληθειν τς ρθοδοξίας ποτέ δέν πρξαν φιλάνθρωποι καί φανατικοί. Τό κλεπτυσμένο δογματικό ασθητήριο συνοδεύεται πάντοτε πό φιλάνθρωπη καί σπλαγχνική διάθεση πρός τόν δελφό καί πό σεβασμό πρός τούς κκλησιαστικούς θεσμούς. Ατό μς διδάσκουν ο μακαριστοί Πατέρες μας, ο ποοι τρεφαν γάπη καί σεβασμό πρός τόν Οκουμενικό Θρόνο καί προέτρεπαν τούς πιστούς νά γωνίζονται μέ τίς εχές τν πισκόπων τς κκλησίας. π. Παΐσιος, π. Πορφύριος, π. άκωβος Τσαλίκης καί π. Εμένιος Σαριδάκης, γιοι Πατέρες μέ ξύτατο πνευματικό ασθητήριο, κατηγόρητο βίο καί ρθοδοξότατο φρόνημα, δέν προέτρεπαν σέ σχίσματα καί δέν παρακινοσαν σέ εροκατηγορία. χριστιανός δέν εναι φίλερις καί φιλοκατήγορος, λλά ερηνικός καί μαχος. Καί ν κόμα διαφωνήσει μέ τόν πίσκοπό του, δέν θά σχίσει τήν κκλησία! Καί στήν περίπτωση, δυστυχς, τς ερς Μονς σφιγμένου πάρχει σχίσμα.
Μέ παρρησία διακηρύσσουν ο νοικοι τς Μονς σφιγμένου τήν διαφωνία τους μέ θέσεις καί πρωτοβουλίες το Οκουμενικο Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου. Μεταξύ, μως, τς διαφωνίας καί το σχίσματος καί τς κοινωνησίας «χάσμα μέγα στήρικται»! πορ δέ πς νθρωποι μέ στοιχειώδη γνώση τν κκλησιαστικν πραγμάτων κστομίζουν λόγους χονδροειδες! σχέτως προσωπικν τοποθετήσεων το καθενός στά θέματα τν «Οκουμενικν Διαλόγων» καί τν προσεγγίσεων μέ τήν Δύση, κάθε νουνεχής νθρωπος παραδέχεται τι Παναγιώτατος κ.κ. Βαρθολομαος εναι κανονικός Οκουμενικός Πατριάρχης, πομένως μνημόνευσή του «οδν μεμπτν χει». μήπως γνοομε τι «θεσμς τς κκλησίας» πέρκειται προσώπων; μνημόνευση, λλωστε, το Οκουμενικο Πατριάρχου δέν σημαίνει «κατ’ δήριτον νάγκην» καί πόλυτη συμφωνία μέ κάθε θέση καί πράξη του. στορικς πολλοί ξέφρασαν πιφυλάξεις καί διαφωνίες μέ θέσεις καί κινήσεις κκλησιαστικν νδρν, Πατριαρχν, πισκόπων καί γουμένων. Ο συνετοί, μως, νδρες μειναν ντός τς κκλησίας «νομίμως θλοντες». Καί ν προσωρινς χασαν τόν προσανατολισμό τους καί πλανήθηκαν, μως μέ τήν βοήθεια το Θεο πέστρεψαν. Τρανό παράδειγμα μακαριστός Γέρων ωσήφ συχαστής, «τέλειος νρ» καί σκητής κατάβλητος, ποος «δι' ράματος» βεβαιώθηκε τι « κκλησία ερίσκεται ες τ Οκουμενικν Πατριαρχεον Κωνσταντινουπόλεως» καί γκατέλειψε τόν «ζηλωτισμό».
δυνατ νά ποδεχθ τό γεγονός τι μία μάδα νθρώπων, στω ελαβν καί γωνιστν, γκαλε ς παραβάτες τν ερν Κανόνων σους μνημονεύουν τόν Οκουμενικό Πατριάρχη! στε ο «ζηλωτές» τς σφιγμένου καί ο μόφρονες ατν εναι ο μόνοι πού κατέχουν τήν λήθεια, ν λοι ο λλοι, συμπεριλαμβανομένων μοναχν πού χουν λευκανθε στήν σκηση, ερέων πού μέ γαθή συνείδηση λειτουργον καί πολιτογραφον ψυχές στήν Βασιλεία τν Ορανν, πισκόπων πού μέ πατρική γάπη ποιμαίνουν καί διοικον, λαϊκν πού μέ φόβο Θεο πολιτεύονται, βρίσκονται σέ πλάνη καί βαδίζουν πρός τήν πώλεια; «Σύνετε», γαπητοί!
Εναι γνωστό τι πό τόν π. Χρυσόστομο Κατσουλιέρη δελφότητα τς ερς Μονς σφιγμένου κλήθη πό τό Οκουμενικό Πατριαρχεο καί τήν ερά Κοινότητα το γίου ρους δ καί μία κταετία περίπου, πομένως δέν νέλαβε «δί θελήματι» τήν γκαταβίωση στό Περιβόλι τς Παναγίας καί τήν κε κοινοβιακή ζωή. παναλαμβάνω τι δέν εμαι πιφανής κανονολόγος οτε γκριτος νομομαθής, στε αθεντικς νά γνωμοδοτ. Ελικρινς, μως, διερωτμαι πς θά μποροσε νά πείσει κανείς τούς ν λόγ Πατέρες, ο ποοι «οχ αυτος λαβον τν τιμήν, λλ’ πείκοντες τ τς κκλησίας προστάγματι», τι κακς πραξαν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου