Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

539 - Φιλοθεΐτες Άγιοι

.........Στο Άγιον Όρος δεν γεννήθηκε κανένας άγιος, ούτε όλοι εκοιμήθησαν εδώ. Φιλοξενήθηκαν όλοι για λίγο ή πολύ. Αγάπησαν τον ιερό τόπο...
............Έζησαν στον Άθωνα από τον 9ο αιώνα και αρκετοί έδρασαν ποικιλόμορφα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Βέβαια δεν είναι αυτοί οι μόνοι που ευαρέστησαν τον Θεό και δοξάσθηκαν από Αυτόν. Υπάρχει κι ένα πλήθος αγνώστων σ' εμάς αγίων, που απολαμβάνουν τους μισθούς των καμάτων τους στη Βασιλεία των Ουρανών....
Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Φιλοθεΐτες άγιοι:




Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ



538 - Ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου

(κλικ στη φωτογραφία)
http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1437&tla=gr

537 - Συνοδεία ή Συνοδία του Γέροντος;


Συνοδεία
1. ομάδα ανθρώπων που συνοδεύει κάποιον, που μετακινείται μαζί του τιμητικά ή για την ασφάλειά του ή για να εμποδίσει την απόδρασή του
α. η συνοδεία του Πατριάρχη
β. η συνοδεία του πρωθυπουργού
γ. μεταφέρθηκε στο δικαστήριο με ισχυρή συνοδεία αστυνομικών
2. δευτερεύον τμήμα μιας μουσικής σύνθεσης σχεδιασμένο για να υποστηρίξει ή να αναδείξει το κύριο μέρος της
3. συνοδεία πλοίων, νηοπομπή


Συνοδία
1. κοινή πορεία, συνοδοιπορία
2. ομάδα συνοδοιπόρων, καραβάνι
(αρχ)
1. συναναστροφή, συντροφιά
2. θρησκευτική κοινότητα
3. οικογένεια, γενιά

Επομένως σωστό είναι: Η Συνοδία του Γέροντος.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ
ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ

536 - Και η Αδελφότητα των Δανιηλαίων από τα Κατουνάκια συμπαρίσταται στον Γέροντα Εφραίμ

Ιερόν Ησυχαστήριον Αδελφότητος Δανιηλαίων
630 87 Κατουνάκια, Άγιον Όρος

Εν Κατουνακίοις Αγίου Όρους
τη 20η /12/2011 (2α/1/2012)

Τω Πανοσιολογιωτάτω Καθηγουμένω της Ιεράς και Σεβασμίας Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου κ.κ. Εφραίμ

.........Σεβαστέ Άγιε Καθηγούμενε κ. Εφραίμ,

.........«Επιβαλούσιν εφ’ υμάς τας χείρας αυτών και διώξουσι, παραδίδοντες εις συναγωγάς και φυλακάς….»
.........Ου Λόγος, ούδέ κάλαμος γραμματέως οξυγράφου δύναται καταγράψαι το άλγος της πολυωδύνου ημών ψυχής επί των επισυμβαινόντων Υμίν παντοίων οδυνών και θλίψεων αΐτινες ωσεί θρόμβοι λιθοσχήμου χαλάζης δέρουσι ανηλεώς το Παναγιοφρούρητον και αγιόλεκτον Μοναστικόν παγκράτιον της γεραράς και παλαιφάτου Υμών Μονής. Μέγα ει το δεινόν. Όντως φοβερώτατα τα του διωγμού ακόρεστα παφλάζοντα κύματα, άτινα επιζητούν αδηφάγα και λυσσώδη όπως καταποντίσωσι την γεραράν και άτρωτον κιβωτόν της μονήρους και θεοφιλούς ημών βιοτής.
.........Θλιβερόν το γενόμενον (κατ άνθρωπον), αλλ’ οίδαμεν πάντες ότι τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν. Ως εκ τούτου ουδείς αμφιβάλλει ότι εκ της επισυμβάσης τοιαύτης δοκιμασίας, επί του ασφαλούς θα προσπορισθείτε μέγα τι το αγαθόν και ωφέλιμον, τόσον δι Υμάς προσωπικώς, όσον και διά την ολβίαν Υμών συνοδίαν, την φέρουσαν επί τοις ώμοις αυτής άπαν το βάρος του πατρικού σταυρού.
Έπίσταται η Υμετέρα Πανοσιολογιότης ότι καθώς οι Άγιοι της Εκκλησίας Πατέρες εντέλλονται, αι δοκιμασίαι προάγουσιν τους αθλητάς αγωνιστάς εις μείζονα τελειότητα και ουδείς «αδοκίμαστος ευδόκιμος» κατά την ρήσιν του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου εις τον αείμνηστον και αγιώτατον πάππον ημών γέροντα Δανιήλ τον Κατουνακιώτην.
.........Ουδείς αδοκίμαστος πολύαθλε Γέρον και παμφίλτατε αδελφέ, υψούται ύπερθεν του γεώδους επιπέδου, εάν μετά μαρτυρικού φρονήματος δεν ακολουθήσει το εσφαγμένον αρνίον όπου αυτό υπάγει. Αι τοιαύται δοκιμασίαι ως πάντες γινώσκομεν, εις τους αγαπώντας τον Θεόν αποβαίνουσι παιδευτήρια εκπαιδεύοντα την ψυχήν προς υψίστην φιλοσοφίαν. Την τοιαύτην θεόθεν φιλοσοφίαν εγκολπώθησαν άπαντες οι της Εκκλησίας θεοείκελοι Πατέρες οίτινες την υψοποιόν υπομονήν δουλεύσαντες και τον δίαυλον αυτής αόκνως διανύσαντες, ενόησαν χάριτι Θεού, ότι ο υπομείνας γενναίως διά την αγάπην του Εσταυρωμένου Ιησού, ουχί μόνον δεν ολιγωρεί και αποδυσετεί αλλά και θαρρεί και αγάλλεται και χαίρει κατά τον Ευαγγελικόν μακαρισμόν, «χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι πολύς ο μισθός υμών εν τοις ουρανοίς».
.........Υπομείνατε Άγιε Καθηγούμενε μετ αφάτου δοξολογίας και η αγάπη του Θεού και Πατρός, θέλει εκχυθεί εις την πεπυρωμένην και πάλλουσαν καρδίαν Σας, ως δρόσος αποστάζουσα ουχί εκ των ορέων της Σιών αλλ’ εκ της παλλεύκου αθωνικής κορυφής, ην κατέκτησαν θριαμβευτικώς τοσούτοι ερασταί του Πνεύματος, ως αι αναρίθμηται φαειναί λαμπάδες, ας ειδεν ο Όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης εν τω οράματι Αυτού.
.........Ιδού ίσταται ενώπιον Σας, άπασα η του όρους πληθύς η ευαρεστήσασα την Κυρίαν Θεοτόκον μεθ’ ων εις περίπτυστον θέσιν, άπαντες οι εν ασκήσει και αθλήσει διαλάμψαντες Βατοπαιδινοί φαεσφόροι Πατέρες, με σημειοφόρον τον Άγιον Μάξιμον τον Γραικόν, όστις τους χρόνους Αυτού εν φυλακή διήλθεν, και ούτοι άπαντες, στεντορεία τη φωνή ανακραυγάζουσιν γοερώς προς την Άνασσαν του Αγιωνύμου τούτου Όρους: «Σύ υπέσχου Παρθένε προπολεμείν πάντοτε, πάντων των εν τώδε τω όρει αράντων πόλεμον, προς τον πολέμιον τον τοις βροτοίς πολεμούντα, όθεν ΠΛΗΡΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΗΝ ΣΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΙΝ». (Εκ της Ακολουθίας των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων).
.........Αυτήν την υπόσχεσιν φέροντες προ οφθαλμών μας και ημείς, οι εν τοις ακρωτηρίοις του Άθωνος ενασκούμενοι μοναχοί εν τοις σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης και δη εν τω ταπεινώ ημών ησυχαστηρίω, των εν Άθω Οσίων Πατέρων, καταθέτομεν εν τη παρούση ημών αλγώδη επιστολή, την αμέριστον ημών Κυρηναίαν αγάπην και φιλομόναχον συμπαράστασιν, εύελπιστούντες πως η Κυρία Θεοτόκος, η Παραμυθία, η Βηματάρισσα, η Έσφαγμένη, η Αντιφωνήτρια, η Παντάνασσα, η Ελαιοβρύτισσα και δή η χάρις της Πανακηράτου Θεομητορικής Αγίας Ζώνης, συν πάση τη χορεία των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων, θέλει συντρέξει και απαλλάξει Υμάς από πάσης επηρείας του αντικειμένου και έτσι δοξασθεί πάλιν και πολλάκις το Πανάγιον όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του λέγοντος εν τω Αγίω και Ιερώ Αυτού Ευαγγελίω: «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι» και αλλαχού: «Ιδού έρχεται ώρα και νυν ελήλυθεν, ίνα σκορπισθείτε έκαστος εις τα ίδια και εμέ μόνον αφήτε. Και ουκ ειμί μόνος, ότι ο Πατήρ μετ εμού έστι. Ταύτα λελάληκα υμίν ίνα εν εμοί ειρήνην έχητε. Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, ΑΛΛΑ ΘΑΡΣΕΙΤΕ ΕΓΩ ΝΕΝΙΚΗΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ» (Ιω. 16, 32-33).

Μετά της εν Κυρίω γνησίας και υπερμάχου αγάπης
Ιερομ. Γρηγόριος Δανιηλίδης
και Συνοδία.

535 - Ημερολόγιο κελλιώτη μοναχού (1850-1882)

Χειρόγραφο του μοναχού Αθανασίου εκ Ζαγοράς
Κελλίου Παντοκρατορινού: Γένεσις Θεοτόκου
.
1850:
Έκαμε πολύ ψύχος όπου εξηράνθησαν αι λεπτοκαργιές και αι εληές.

.
1853:
Επήλθεν ασθένεια πολύ μεγάλη εις τας αμπέλους και επί δέκα επτά χρόνια δεν είδεν ο κόσμος σταφύλια.

.
1853:
Απριλίου 23 ήλθεν ο Τσιάμης και έκαμε πόλεμον με τους Τούρκους εις την Κομίτσιαν, τότε ήλθον και γυναίκες εις το Άγ. Όρος.

.
1854:
Εις τας 20 Σεπτεμβρίου του Αγ. Ευσταθίου το βράδυ έγινε μια νεροποντιά πολύ μεγάλη όπου όλος ο τόπος εκινδύνευε να βυθισθή, και εχάλασεν ο μύλος του Κουτλουμουσίου, επήρε το Κελλίον Κουτλουμουσιανόν Άγιος Χρυσόστομος, το οποίον είχεν αγοράσει ένας Προϊστάμενος των Ιβήρων ονομαζόμενος Λαγώς όστις κατόπιν πάλιν εγύρισεν εις το Ιβήρων. Την περιοχήν του Κελλίου τούτου έδωκε το Κουτλουμούσι εις άλλο Κελλίον ιδικό του, του Προφήτου Ηλιού εις τας Καργιάς, εχάλασε και το Κελλίον Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος Λαυριωτικόν κάτω του Κουτλουμούσι, επήρε και το Ιβηριτικόν Κελλίον η Ανάληψις άνω των Καρεών, επήρε και το Χιλιανδαρινόν Κελλίον Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, επήρε και το Κελλίον Γενέθλιον της Θεοτόκου Παντοκρατορινόν το οποίον ηγόρασεν Αθανάσιος Μοναχός εκ Ζαγοράς τη 1η Ιουλίου 1849 ήτον κτισμένον πλησίον εις τον Λάκκον και μετά εκτίσθη εις το μέρος όπου είναι σήμερον, και άλλαι πολλαί ζημίαι έγιναν.

.
1856:
Ήλθεν μία καμίλα εις Άγιον Όρος και εγύριζε τα Μοναστήρια από του Εσφιγμένου μέχρι τη Λαύρα.

.
1857:
Φεβρουαρίου 20 καθαρά Τετάρτη τα μεσάνυχτα έγινε πυρκαϊά εις το Κουτλουμούσι και εκάη.

.
1857:
Ναζιρία Βατοπεδινή έκλεισε τα μαγαζιά εις τες Καργιές και έδιωξε όλους τους κοσμικούς.

.
1858:
Κατά μήνα Σεπτέμβριον εφάνηκεν εις τον ουρανόν ένας αστέρας πολύ μεγάλος και λαμπερός, ήταν η ουρά του τον ανήφορον πολύ μεγάλη και εφαίνονταν ωσάν να εκαίετο κανένα βουνόν, έβγαινεν ανάμεσα αέρας μαΐστρος και τραμουντάνα επί τριάντα ημέρας.
.
1861:
Αποσπάσθηκαν οι Βούλγαροι από το Πατριαρχείον.

.
1861:
Η Ναζιρία (επιστασία) κατέβηκε και άνοιξε την πόρτα του Κουτλουμούσι δια της βίας έβγαλε τον Ηγούμενον και τον εξόρισεν τότε οι Πατέρες έκαναν παράπονα εις τον Άγγλον και έστειλε τον Χουσνί Πασάν και έβαλε άλλον Ηγούμενον.

.
1862:
Οκτωβρίου 10 έδιωξαν από την Ελλάδα τον Όθωνα και την Αμαλία και έφεραν τον Γεώργιον.

.
1862:
Ήλθαν ταξιδιώτες από την Βλαχίαν εις το Κουτλουμούσι έγιναν φιλονικίες και έβγαλαν τον Ηγούμενον έκλεισαν την πόρτα όλοι τον χειμώνα δεν άνοιγαν ούτε τον Έξαρχον εδέχονταν.

.
1863:
Έπαυσαν τα εισοδήματα τα Βλαχικά επήραν τα Μετόχια και έδιωξαν τους Καλογέρους.

.
1864:
Έκαμε βαρύ χειμώνα και έπεσε χιόνι έως 15 πιθαμές.

.
1864:
Εσηκώθηκαν οι Κελλιώτες και επήγαν εις το Πατριαρχείον εζητούσαν να χαλάσουν τα ομόλογα να είναι ελεύθεροι αλλά πάλιν έμειναν υπό τον ζυγόν εις τα Μοναστήρια.

.
1865:
Εις τας 12 Δεκεμβρίου του Αγίου Σπυρίδωνος το βράδυ εκάη το Μοναστήριον των Ιβήρων όλον όπου δεν έμεινεν τίποτε, μόνον τα ντουβάρια. Εις αυτό το έτος έδωσε η Αγγλία τα Επτάνησα εις την Ελλάδα.

.
1866:
Κατά μήνα Σεπτέμβριον μίαν νύχτα αποβραδύς μέχρι το πρωί έπεζαν τα άστρα εις τον ουρανόν όπου δεν έμεινεν κανένα άστρον ούτε μικρόν ούτε μεγάλον να μη σαλεύσουν από τον τόπο τους.(σημ.keliotis: Η εμφάνιση των Λεοντιδών (καταιγίδα διαττόντων αστέρων) τον Σεπτέμβριο 1866 έφτασε τους 5.000 διάττοντες την ώρα, ενώ το 1867 ο ρυθμός έπεσε στους 1.000 την ώρα). Εις αυτό το έτος επαναστάτησεν η Κρήτη. Εις αυτό το έτος επανδρεύθηκε ο Βασιλεύς Γεώργιος με την Όλγα. Εις τα 1868 εγέννησαν υιόν και τον ονόμασαν Κωνσταντίνον.

.
1870:
Επολέμησαν οι Προύσοι με τους Γάλλους και έπιασαν τον Βασιλέα της Γαλλίας.

.
1870:
Εις τας 20 Δεκεμβρίου πάλιν εκάη το Κουτλουμούσι όπου δεν έμεινεν ούτε πλάκα. Εις αυτό το έτος έκαμε μεγάλο ψύχος και επάγωσαν όλες οι εληές προ πάντων αι Θασίτικες και τας έκοψαν από την ρίζαν.

.
1871:
Εις τας 26 Σεπτεμβρίου του Αγίου Θεολόγου το βράδυ εκάη το Φιλοθέου.

.
1875:
Επήραν οι Ρώσσοι το Ρωσσικόν Μοναστήρι και εδίωξαν τους Γραικούς.

.
1876:
Του Αγίου Γεωργίου οι Τούρκοι είχαν συνεννόησιν να βάλουν σπαθί εις τους χριστιανούς εις Θεσσαλονίκην και απέτυχαν. Μόνον δύο Προξένους εχάλασαν. Βάρεσαν τηλέγραφον εις την πόλιν και ήλθαν 20 θωρηκτά.

.
1882:
Εις τας 4 Σεπτεμβρίου επήρε φωτιά εις τας 5 η ώρα της νυκτός εις το Βατοπέδι και εκάη το κτίριον όπερ είχε τελειώσει προ εικοσιπέντε ετών.

.
Περιοδικό «Μοναστηριακά Χρονικά»
Έτος 1938, αρ. φύλλου 10

534 - Στη φυλακή οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ που συνέλαβαν τον π. Εφραίμ;


.........Προκαταρκτική έρευνα σε βάρος των αξιωματικών της ΕΛΑΣ που είχαν την ευθύνη για την εκτέλεση της απόφασης σχετικά με την προσωρινή κράτηση του ηγούμενου της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, διέταξε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης.
.........O προϊστάμενος της Εισαγγελίας, Ευάγγελος Μπακέλος, έδωσε εντολή στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών, Λάμπρο Τσόγκα, να διενεργήσει έρευνα, προκειμένου να διαπιστωθεί, εάν τελέστηκε το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος.
.........Στην παραγγελία του αναφέρει ότι οι αστυνομικοί που μετέβησαν στο Άγιον Όρος όφειλαν να εκτελέσουν το ένταλμα προσωρινής κράτησης που εξέδωσε η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών σε βάρος του ηγούμενου Εφραίμ για την υπόθεση των ανταλλαγών της Μονής με το Δημόσιο και να τον οδηγήσουν, φρουρούμενο, στο Κέντρο Υγείας των Καρυών, προκειμένου να ξεπεράσει, εκεί, το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε.
.........Ο ηγούμενος Εφραίμ παρέμεινε φρουρούμενος στο κελί του στη Μονή Βατοπεδίου, μετά το πρόβλημα υγείας που παρουσίασε παραμονή των Χριστουγέννων, κι έμεινε εκεί, μέχρι την ανάρρωσή του, τρεις μέρες αργότερα, οπότε οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Εφετών Αθηνών και μετέπειτα στις δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού, όπου κρατείται έκτοτε.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

533 - Επιστολή προς την Ελληνική πολιτική και δικαστική ηγεσία

Πατριαρχείο Μόσχας
Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσσίας
Επαρχία του Βίτεμπσκ

Ν°. 07 εκ 5 Ιανουαρίου 2012

Προς
τον Πρωθυπουργό της Κυβέρνησης κ. Λουκά Παπαδήμο,
τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια,
τον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Μιλτιάδη Παπαιωάννου,
τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννη Τέντε

Εντιμότατοι κύριοι!

Η επαρχία του Βίτεμπσκ της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Λευκορωσσίας στο πρόσωπο του διοικούντος την επαρχία Αρχιεπισκόπου Βίτεμπσκ και Όρσα Δημητρίου, βοηθού επισκόπου Ντρούτσκ Πέτρου, όλου του κλήρου, μοναχών και λαϊκών, παρόλο το σεβασμό μας προς την αυτοκυριαρχία της Ελλάδος και την δικαστική της εξουσία, θεωρούμε απαραίτητο να εκφράσουμε τη λύπη και τη διαφωνία μας στο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών για την προφυλάκιση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμανδρίτη Εφραίμ.
Δεν γνωρίζουμε την αιτιολογία του Δικαστικού Συμβουλίου. Γνωρίζουμε όμως την ζωή του καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου και την πνευματικότητά του. Πριν όχι πολύ καιρό, στις 13-14 Νοεμβρίου εμείς υποδεχτήκαμε τον ηγούμενο της μονής Βατοπαιδίου στην πόλη Βίτεμπσκ. Στις 14 Νοεμβρίου έγινε συνάντηση του ηγουμένου της μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους Άθω αρχιμανδρίτη Εφραίμ με την διοίκηση της περιφερειακής εκτελεστικής επιτροπής και της εκτελεστικής επιτροπής του Δήμου Βίτεμπσκ. Στα πλαίσια της επίσκεψης έγιναν συναντήσεις με τους φοιτητές και καθηγητές του κρατικού Πανεπιστημίου του Βίτεμπσκ ονόματι Π. Μασέροβ, με τους φοιτητές και καθηγητές των θεολογικών σεμιναρίου και σχολής, με τον κλήρο, τους μοναχούς και λαϊκούς της επαρχίας Βίτεμπσκ, έγινε επίσκεψη στη παιδική εκπαιδευτική αποικία Ν°1 στο Βίτεμπσκ. Σ' όλους, όσοι είχαν χαρά να επικοινωνήσουν με τον πνευματοφόρο γέροντα, έμειναν οι πιο θερμές και ψυχωφελείς αναμνήσεις. Ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ σε δύο μέρες επικοινωνίας κατάφερε να ζεστάνει και παρηγορήσει πλήθος ανθρώπων, να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στα επίσημα πρόσωπα της πόλης και της περιφέρειας, να απαντήσει τις πιο δύσκολες ερωτήσεις της πνευματικής ζωής που είχαν υποβάλει όσο πιστοί τόσο οι εκπροσώποι των μέσων μαζικής ενήμερωσης.
Είμαστε βέβαιοι ότι ο ηγούμενος της μονής Βατοπαιδίου αρχιμανδρίτης Εφραίμ όντας βαθειά πνευματικός και νομοταγής άνθρωπος, ούτε διέπραξε ούτε μπορεί να διαπράξει κανένα αδίκημα, αλλά ούτε έχει διάθεση να κρυφτεί από τη δικαιοσύνη. Είναι αδιανόητο να εξομοιώνεται η προσωπικότητα του Γέροντα με καθ' έξη και επικίνδυνους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.
Βαθειά είναι η λύπη μας για την άδικη δοκιμασία του αρχιμανδρίτη Εφραίμ και Σας παρακαλούμε να λάβετε υπ' όψη αιτήματα, διαμαρτυρίες και μεσιτίες τόσο των προκαθημένων των τοπικών Εκκλησιών, όσο και των πολλών αρχιερέων και εκατοντάδων χιλιάδων πιστών σ' όλη την οικουμένη και προκειμένου να αποκατασταθεί η νομιμότητα και η ηθική τάξη να αναιρέσετε την άνω απόφαση του Συμβουλίου Εφετών, η οποία, κατά τη γνώμη μας μειώνει την διεθνή υπόληψη του ελληνικού νομικού πολιτισμού και αντιλαμβάνεται σαν όχι τίποτα άλλο παρά φανερός διωγμός κατά της Ορθοδοξίας.
Εκ μέρους όλου του κλήρου, μοναχών και λαϊκών της επαρχίας Βίτεμπσκ


Ο Διοικών της επαρχίας Βίτεμπσκ
(+ Δημήτριος)
Αρχιεπίσκοπος Βίτεμπσκ και Όρσα

532 - Όσιος Αντύπας ο Μολδαβός (+1882)

Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 10 Ιανουαρίου

.........Ο ιερομόναχος μεγαλόσχημος Αντύπας γεννήθηκε στο χωριό Καλαποντέστι του νόμου Μπακάου Μολδαβίας το 1816. Οι γονείς του ήταν ορθόδοξοι και πολύ ευλαβείς. Ο πατέρας του, Λουκιανός, ήταν διάκονος στην εκκλησία του χωρίου του, ενώ ή μητέρα του Αικατερίνη, αργότερα, όταν ο Αγ. Αντύπας έφυγε για το μοναστήρι έγινε μοναχή με το όνομα Ελισάβετ. Για πολύ καιρό δεν είχαν παιδιά. Μετά τις επίμονες όμως προσευχές τους γεννήθηκε ένα παιδί, πού το ονόμασαν Αλέξανδρο.
.........Ή γέννησις του παιδιού πού επρόκειτο να αναδειχθή στο μέλλον πνευματικός μαχητής σημαδεύτηκε με την θεία ευαρέσκεια, διότι ή μητέρα του τον εγέννησε χωρίς πόνους ή κάποια ασθένεια. Ήταν ένας χαρακτήρας κλειστός και μοναχικός. Λέγεται ότι όταν ήταν παιδί και έβοσκε τα πρόβατα του σπιτιού τους στα γύρω δάση, έπιανε τα δηλητηριώδη φίδια με τα χέρια του χωρίς φόβο και χωρίς να δαγκώνεται απ' αυτά προς κατάπληξη αλλά και φόβο πολλών συντοπιτών του. Ήταν προικισμένος από τον Θεό με μεγάλα πνευματικά δώρα, ήταν όμως απλός και τελείως αδέξιος για γράμματα παρότι προσπαθούσε πολύ.
.........Πριν τελειώσει το σχολείο πέθανε ο πατέρας του. Η μητέρα του τον έστειλε να μάθει την τέχνη της βιβλιοδεσίας, το αφεντικό του όμως τον κακομεταχειριζόνταν. Ευτυχώς με τη βοήθεια του Θεού γρήγορα έμαθε και επέστρεψε στο σπίτι του. Όταν ήταν 20 ετών ο Αλέξανδρος και ενώ προσευχόνταν, περιβλήθηκε ξαφνικά από ένα θαυμαστό και εξαίσιο φως, το όποιον εγέμισε την καρδιά του από μία ανεκλάλητη χαρά. Από τα μάτια του έτρεχαν ως ρυάκια τα δάκρυα και αισθάνθηκε με αυτό το θείο φως μία πρόσκλησι. Αυ¬τός έκραξε με χαρά απαντώντας σ' αυτή την πρόσκλησι: «Κύριε, εγώ θέλω να γίνω μοναχός». Άλλα ό Κύριος με θεία οικονομία τον άφησε να πέραση καί διαφόρους πειρασμούς. Για δύο χρόνια (1836-1837) εγκαταστάθηκε στη Μονή Καλνταρουσάνι εκπληρώνοντας με μεγάλη αυταπάρνηση όλες τις υπηρεσίες που του ανέθεταν.
.........Με την ευλογία του πεπειραμένου γέροντος Δημητριου, ηγουμένου της Μονής Μπράζι, έφυγε για το Άγιον Όρος αφού πρώτα εκάρη μοναχός παίρνοντας το όνομα Αλύπιος
.........Στο Άγιο Όρος έμεινε σ΄ ένα κελί όπου ασκήτευαν συμπατριώτες του, οι ιερομόναχοι Νήφων και Νεκτάριος οι οποίοι τον συμβούλεψαν να κοπιάσει πρώτα στο έργο της υπακοής σ' ένα κοινόβιο. Έτσι για τέσσερα χρόνια έμεινε στη Μονή Εσφιγμένου. Όταν επέστρεψε στους ρουμάνους γέροντες έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα παίρνοντας το όνομα Αντύπας, δίνοντάς του ταυτόχρονα την ευλογία να ακολουθήσει την μοναχική ζωή στην έρημο.
.........Εκείνη την εποχή άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά η επιθυμία του π.Νήφωνος να χτίσει στο Άγιο Όρος μια Ρουμανική Σκήτη. Γι'αυτόν τον λόγο αγόρασε ένα μετόχι στο Ιάσιο της Ρουμανίας και με την υλική βοήθεια που έστελναν από εκεί τέθηκαν οι βάσεις για να χτιστεί η Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Ζήτησαν τη βοήθεια του Αγ. Αντύπα και αυτός δέχθηκε να βοηθήσει. Πρώτα χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας και μετά την αποχώρηση του γέροντα Νήφωνος για τρία χρόνια στο Ιάσιο ανέλαβε την καθοδήγηση των εργασιών. Αργότερα ο Άγ. Αντύπας εστάλη στο Μετόχι της μονής στο Ιάσιο της Ρουμανίας. Ακόμη και σ' αυτήν την πολύβουη πόλη ο γέροντας εκόπιαζε όπως και στην έρημο του Αγ. Όρους. Ο μητροπολίτης Μολδαβίας Ιωσήφ εξετίμησε την ασκητική του ζωή, τον ζήλο του και την πνευματικότητά του και τον εδιόρισε πνευματικό σε δυο γυναικεία μοναστήρια. Ο ίδιος όμως αναζητούσε την ησυχία του Αγ. Όρους, ο π. Νήφωνας του αρνήθηκε όμως την επιστροφή του εκεί
.........Έπειτα μαζί με τον π. Νήφωνα έφυγαν για την Ρωσία με σκοπό να μαζέψουν δωρεές για να αποπερατωθεί η σκήτη.
.........Ο Άγιος Αντύπας στη Ρωσία έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων. Άνθρωποι από την Μόσχα και την Αγ. Πετρούπολη ερχόνταν να τον συμβουλευτούν. Οι μητροπολίτες Πετρουπόλεως Ισίδωρος και Μόσχας Φιλάρετος συζητούσαν μαζί του για διάφορα πνευματικά θέματα.
.........Πριν φύγει για τη Ρωσία είχε πει στον π. Νήφωνα ότι «δεν μ' αφήνεις να πάω στο Άγ. Όρος και με παίρνεις μαζί σου στη Ρωσία. Εγώ αισθάνομαι ότι πηγαίνοντας εκεί θα ανήκω πια στους ρώσους και όχι σ' εσάς»
.........Πραγματικά έτσι έγινε. Χάρη στον σεβασμό προς το πρόσωπό του και την εμπιστοσύνη που ενέπνεε έφερε την αποστολή του εις πέρας συγκεντρώνοντας πολλά χρήματα και υλικά αγαθά για την Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.
.........Παίρνοντας ευλογία από τον γέροντά του ανεχώρησε για την Μονή Βαλαάμ. Εκεί τον εντυπωσίασε η πνευματική ζωή του μοναστηριού αλλά και οι ησυχαστικές καλύβες της ερημικής περιοχής της. Εγκαταστάθηκε σ' ένα μικρό κελί της σκήτης των Αγ.Πάντων. Εκτός από τις ορισμένες ακολουθίες διάβαζε κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς της Παναγίας κάνοντας τριακόσιες μετάνοιες. Εκτός από την αένναη προσευχή του, καθημερινά μνημόνευε όσους κατά καιρούς έκαναν δωρέες και τον βοήθησαν στον σκοπό του. Με πολλή αγάπη συνομιλούσε με όσους ζητούσαν τη συμβουλή του. Την πρώτη εβδομάδα της Μεγ.Τεσσαρακοστής δε γευόνταν τίποτα, το ίδιο και την Δευτέρα, την Τετάρτη και την Παρασκεύη ολόκληρου του έτους.
.........Ο Άγιος Αντύπας σ' όλη του τη ζωή είχε τον νου του στο Θεό και δεν ποθούσε τίποτα κοσμικό. Παρόλες τις υπακοές που έκανε κατά καιρούς και τις ευθύνες που του είχαν αναθέσει είχε αποδιώξει κάθε βιοτική μέριμνα. Ζούσε σε απόλυτη φτωχεία. Λέγεται ότι το κελί του ήταν αδειανό από κάθε περιττό πράγμα. Δεν είχε ούτε κρεβάτι ,ούτε καρέκλα παρά ένα μικρό τραπεζάκι όπου τοποθετούσε τα βίβλια προσευχών και διάφορα πνευματικά βιβλία. Κάτω είχε στρωμένη μια κουβέρτα όπου εξάπλωνε όταν εξαντλείτο από τον κόπο των νυχτερινών προσευχών του.
.........Το Μέγα Σάββατο του τελευταίου έτους λειτούργησε στη Μονή. Στο τέλος της Θ.Λειτουργίας απεκάλυψε σ' έναν στενό μαθητή του: «Την ώρα της Θείας Κοινωνίας κοιτάζοντας από το ιερό έπεσε η ματιά μου στους μοναχούς που κοινωνούσαν. Το πρόσωπο μερικών απ' αυτούς έλαμπε σαν τον ήλιο. Δεν ξέρω πώς να τους ονομάσω αυτούς τους μοναχούς και ποτέ δεν ξαναείδα τέτοιο πράγμα» Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, ενώ προσευχόνταν στο κελί του ακούστηκε ένας θόρυβος. Μια εικόνα της Παναγίας που είχε φέρει από το Άγιον Όρος μετακινήθηκε ενώ άλλες εικόνες έπεσαν κάτω. Η εικόνα της Παναγίας ήρθε και στάθηκε πάνω από το στήθος του αγίου. Αυτός συγκινημένος την πήρε και την έβαλε στη θέση της. Αυτό το συμβάν το διηγήθηκε σ' έναν μαθητή του τρεις μέρες πριν την κοίμησή του. Την τελευταία ημέρα της ζωής του ζήτησε να γίνει η Θεία Λειτουργία πιο νωρίς και να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Τη στιγμη που ένας μαθητής του εδιάβαζε την ενάτη και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας ανεχώρησε για τους ουρανούς. Ήταν η δεκάτη Ιανουαρίου 1882.
.........Το 1883 βλέποντας οι πατέρες της Μονής Βαλαάμ ότι εμφανιζόνταν στους μαθητές του και ότι τον τίμουν ως άγιο ανέθεσαν στον πατέρα Ποιμήν να γράψει τον βίο του. Σ'αυτόν είχε διηγηθεί τον βίο του ο Άγ. Αντύπας έναν χρόνο πριν από την κοίμησή του.
.........Ο βίος του εκτυπώθηκε στην Αγ.Πετρούπολη το 1883 και το 1893,ενώ το 1906 το Άγιο Όρος τον τιμούσε ήδη ως άγιο.

.........Το 1997 στον τόπο γέννησής του χτίστηκε μονή. Το λείψανό του βρίσκεται στην Ιερά Μονή Βαλαάμ.

http://proskynitis.blogspot.com/2011/01/10-1882.html