Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

475 - Απογραφή πληθυσμού και καταγραφή κτιρίων το 1900 στο Άγιο Όρος

Απογραφή πληθυσμου:


Στον ανωτέρω πίνακα παρατηρούμε ότι από τον πραγματικό μοναχικό πληθυσμό του Αγίου Όρους, το 1900, οι 3.276 είναι Έλληνες στην καταγωγή, οι 3.496 Ρώσοι, οι 286 Ρωμούνοι, οι 307 Βούλγαροι, οι 16 Σέρβοι και οι 51 Γεωργιανοί.

Υπάρχουν δηλαδή συνολικά 4.156 αλλοεθνείς, από τους οποίους οι 1786 είναι υποτελείς στις 17 ελληνικές Μονές και οι 2.370 στις τρεις σλαβικές.

.

.

Καταγραφή κτιρίων:



Τα στοιχεία υπάρχουν στο βιβλίο του Γερασίμου Σμυρνάκη ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, σελ. 706-707.



474 - Αγιορείτικες ασπρόμαυρες φωτογραφίες





Από το αξιόλογο blog Αέρα Πατέρα

473 - Επιστολή του Μητροπολίτη Νευροκοπίου (Βουλγαρία) στον Γέροντα Εφραίμ

Την συμπαράστασή του στον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου εκφράζει με επιστολή του ο Μητροπολίτης Νευροκοπίου Ναθαναήλ, του Πατριαρχείου Βουλγαρίας. «Δοκίμαζόμεθα σκληρά και Εσείς αλλά και εμείς εδώ στην Βουλγαρία. Ο αγώνας είναι σκληρός και δύσκολος διότι το κακό έχει με το μέρος του όλα τα μέσα επικοινωνίας και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης γίνεται πολύ πιο εύκολη γι αυτούς», αναφέρει ο Μητροπολίτης Ναθαναήλ.

Ακολουθεί η επιστολή του Μητροπολίτη Ναθαναήλ:

Σεβαστέ και αγαπητέ μου Γέροντα Εφραίμ,

Με ανάμεικτα συναισθήματα να παλεύουν μέσα μου Σας απευθύνω αυτή την επιστολή. Είναι αισθήματα χαράς και ανθρώπινης λύπης.

Το αίσθημα χαράς πηγάζει από την βεβαιότητα ότι Εκείνος που επέτρεψε αυτήν την δοκιμασία θα δείξει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αλήθεια και θα ανταμείψει τον πόνο που προκαλεί η ανθρώπινη σκληροκαρδία και απερισκεψία.

Δεν διάβασαν, φαίνεται, οι πολέμιοι ποτέ την Αγία Γραφή και εκείνο που είπε στον Παύλο ο ίδιος ο Κύριος «Σκληρόν συ προς κέντρα λακτίζειν».

Έχω όμως και λύπη διότι οι ανθρωπότητα απομακρύνεται με ταχείς ρυθμούς από τον Θεό. Περιφρονεί τον Θεό και ανακηρύσσει θεό τον εαυτό του.

Έχω λύπη διότι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες που υπάρχει αγωνιζόμενη Ορθοδοξία, ο μισόκαλος με τα όργανά του προσπαθεί να προκαλέσει πλήγματα και να κλονίσει την πίστη των ανθρώπων στην Ορθόδοξή Εκκλησία, για να μπορεί, όπως πιστεύει, ανενόχλητος να επιτελεί το καταστρεπτικό του έργο.

Δοκιμαζόμεθα σκληρά και Εσείς αλλά και εμείς εδώ στην Βουλγαρία. Ο αγώνας είναι σκληρός και δύσκολος διότι το κακό έχει με το μέρος του όλα τα μέσα επικοινωνίας και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης γίνεται πολύ πιο εύκολη γι αυτούς. Όμως η αλήθεια είναι χρυσός και ο χρυσός όπου και αν βρίσκεται λάμπει.

Να είσθε βέβαιος ότι η δοκιμασία αυτή θα είναι ο έπαινος της Εκκλησίας και ο δικός Σας στέφανος από τον Κύριό μας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο μισόκαλος διάλεξε αυτές τις άγιες ημέρες για να αρχίσει το καταστροφικό του έργο. Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιες ημέρες που όλες οι υπηρεσίες αργούν υπάρχει αυτή η σπουδή για να ταπεινώσουν, στο πρόσωπο ενός αγωνιστή της πίστεως, την Εκκλησία του Θεού. Τους απαντούμε και πάλι « Σκληρόν συ προς κέντρα Λακτίζειν ».

Αγαπητέ μου π. Εφραίμ,

Γνωρίζω τον πόνο και την θλίψη Σας, όχι για την δοκιμασία που περνάτε όσο για τον άδικο πόλεμο που στόχο έχει την Εκκλησία. Γνωρίζω την βαθειά πίστη Σας και την μεγάλη υπομονή Σας και είμαι βέβαιος ότι μέσα από αυτήν την δοκιμασία θα ωφεληθούν πολλές ψυχές.

Εμείς συμπαριστάμεθα δια της προσευχής μας και δια της ενημερώσεως του πιστού λαού μας ο οποίος με αγωνία μας ερωτά και θέλει να μάθει γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.

Ευχόμεθα ολόψυχα ο Κύριος που επέτρεψε αυτήν την δοκιμασία να δώσει και την δύναμη να την αντιμετωπίσετε. Να είσθε βέβαιος ότι χιλιάδες ορθοδόξων σε όλον τον κόσμο προσεύχονται για να έχετε δύναμη και κουράγιο και για να λάμψει η αλήθεια.

Με αγάπη Χριστού και ολόθερμες ευχές

Ο Μητροπολίτης

† Ο Νευροκοπίου Ναθαναήλ


http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7932


472 - Ο σιωπών ΓεροΘεόφιλος

.......Κοντά στο Προσφορειό είδα τον Γερο Θεόφιλο (Καψής Θωμάς του Παναγιώτου εκ Κανιάνης Λαμίας, γεν. 1885, προσέλ. στη Λαύρα 1910, προήχθη σε Γέροντα το 1935 και σε Προϊστάμενο το 1945, κοιμ. 1975) και υπέδειξα στους μαθητάς (ενν. της Αθωνιάδος) να τρέξουν προς συνάντησί του, να φιλήσουν το χέρι του και να ζητήσουν την ευχή του, μολονότι ήμουν βέβαιος τόσο για την «υποδοχή» τους όσο και για την έκπληξί τους. Θα τους εξηγούσα όμως αργότερα ...

Η Ιερά Σύναξις των Προϊσταμένων, εν εκτιμήσει της σύνεσεώς του, του εγνωσμένου εναρέτου βίου του, της ανελλιπούς προσεδρεύσεώς του στο Καθολικό και της πάντοτε προθύμου και ενεργού συμμετοχής στα αυστηρά και βαριά διακονήματα της Μονής, τον εξέλεξε μέλος της Γεροντίας, ώστε να προσφέρη και διοικητικές υπηρεσίες στην αδελφότητα, με την φωτισμένη σκέψι και την αδιάφθορη συνείδησί του.

Δεν βάστηξε όμως για πολύ αυτή η ευθυνοβριθής ιδιότητά του ως Προϊσταμένου. Σύντομα ανακάλυψε πως ησυχία κέλλας, νηφάλια ένθεη θεωρία και έμπονη προσπάθεια αδιαλείπτου νοεράς προσευχής για μυστικές χαριτώσεις, δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν και να συνυπάρξουν με διοικητικές ευθύνες, οικονομικές διαχειρίσεις, αντιμετωπίσεις αντιξοοτήτων, δημόσιες σχέσεις, ντυσίματα και στησίματα για υποδοχές, συντροφεύσεις και συζητήσεις με επισήμους κλπ κλπ. Πήρε την απόφασι σε μια συνεδρία, αφού ευχαρίστησε για την τιμή τους Γεροντάδες, υπέβαλε την παραίτησί του, δικαιολόγησε την αδυναμία του να συνεχίση την προϊσταμενική υπηρεσία και περίδακρυς παρεκάλεσε να δείξουν κατανόησι και να την κάνουν αποδεκτή.

Από εκείνη την ημέρα και στο εξής έγινε ακόμα πιο αμίλητος, κλείστηκε ολοκληρωτικά στην κέλλα και τον εαυτό του και επιδόθηκε στην ησυχία και την προσευχή του. Τώρα δεν τον πείραζε ο λογισμός, αν το ζωστικό του ήταν παληό και λερωμένο, αν το ράσο και η σκούφια του ξεθωριασμένα και γεμάτα τσάκισες. Δεν εκπροσωπούσε πλέον τη Μονή, αφού επέστρεψε και ξαναεντάχθηκε στους ανεπισήμους και ανωνύμους, και έτσι, με μόνιμη συντροφιά το ταπεινό φρόνημα, δεν αισθανόταν την καταπιεστική ανάγκη να είναι κοινωνικός, «καθώς πρέπει» και ευπαρουσίαστος. Τώρα στο νου και την καρδιά του πρυτάνευαν οι στρατιές και τα βιώματα των κοινοβιατών του Παχωμίου, οι χορείες των αναχωρητών της Νιτρίας της Αιγύπτου και οι συνοδείες των συναγιορειτών του Βιγλιωτών, Καυσοκαλυβιτών και Καρουλιωτών, τους οποίους υπεραγαπούσε και συχνά συναναστρέφονταν.

Τώρα, αδιάφορος για εντυπώσεις και σχολιασμούς, φορούσε το προχειρομπαλωμένο απ' τον ίδιο παληοζωστικό του, έσερνε ακάλτσωτος τα καλογερρόραφτα «συρτά» του, κατέβαζε μέχρι τα φρύδια και τα' αυτιά του την άκομψη σκούφια του, κρατούσε τη λιγδιασμένη και αξιολύπητη απ' την ακατάπαυστη χρήση κομποσχοίνα του και, βαδίζοντας, έσκυβε το κεφάλι και το βλέμμα του προς τα κάτω. Επιτάχυνε μάλιστα σκοπίμως το βήμα, σαν έβλεπε πως κάποιος ξένος έδειχνε πρόθεσι να τον πλησιάση για συζήτηση ή για πληροφορία. Κι αν κάποιος, παρά ταύτα, αδιάκριτος ή λιγώτερο ευγενής, του έφραζε τον δρόμο και επέμενε να του μιλήση, άκουε στερεότυπη την πρότασι:

- Το Μοναστήρι έχει τάξι και αρμοδίους: Για διαμονή και πληροφορίες στον αρχοντάρη, για πνευματικά στους πνευματικούς, για διοικητικές υποθέσεις στο Γραφείο και για ότι άλλο στον διακονητή ξεναγό ΓεροΔιομήδη (Λασκαρίδης Δημοσθένης του Ιωάννου εκ Θάσου, γεν. 1885, προσ. 1908, κουρ. 1910, κοιμ. 1969), που ξέρει και αγγλικά ...

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ