Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

5763 - «Παιδίον εγεννήθη ημίν υιός και εδόθη ημίν» Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης (†2014). Χριστούγεννα 2006



το ρχιμ. π. Γεωργίου (†2014),
Προηγουμένου τ
ς ερς Μονς σίου Γρηγορίου γίου ρους.
προφήτης σαΐας 800 χρόνια πρό Χριστο καταυγάσθηκε πό τό γιο Πνεμα καί προφήτευσε τήν σάρκωση το Κυρίου ησο μέ τόση νάργεια, στε δικαίως νά ποκληθ μεγαλοφωνότατος Προφήτης καί πέμπτος εαγγελιστής.

Στό ννατο κεφάλαιο το βιβλίου του λέγει τι Μεσσίας δόθη σέ μς ς παιδίον καί ς Υός (το Θεο προαιώνιος καί τς Παραθένου κατά σάρκα).
Πράγματι προαιώνιος Λόγος το Θεο γενόμενος νθρωπος κολούθησε τά στάδια τς νηλικιώσεως το νθρώπου. τσι πέρασε καί πό τήν παιδική λικία καί μς βεβαίωσε τι δέν εναι ψιλός (φαινομενικός) νθρωπος πως λεγαν  ο αρετικοί δοκται, λλά λαβε πλήρη καί τελεία τήν νθρωπίνη φύση.
Δέν λθε μέ ξωτερική δύναμη καί μέ ξουσία ς «πό μηχανς Θεός», λλά λθε ταπεινά, θόρυβα, ς παιδίον, γιά νά μή μς ντυπωσιάσ καί ναγκάσ νά τόν δεχθομε.
Τόν βλέπουμε νά συλλαμβάνεται κ Πνεύματος γίου καί νά κυοφορται στήν κοιλία τς γίας Παρθένου. Τόν βλέπουμε γεννώμενον στό πτωχικό σπήλαιο τς Βηθλεέμ, σπαργανούμενον καί νακλινόμενον στήν φάτνη, τεσσαρακονθήμερον προσφερόμενον ς πρωτότοκον στόν Ναό, φεύγοντα στήν Αγυπτο, βοηθοντα τόν θετό Του πατέρα στήν ργασία του, βαπτιζόμενον πό τον Τίμιο Πρόδρομο στόν ορδάνη, πως βαπτίζοντο καί πολλοί λλοι συμπατριται Του, περιερχόμενον ταπεινά καί θόρυβα τήν ουδαία καί Γαλιλαία γιά νά κυρήξ τό Εαγγέλιο τς νέας Βασιλείας.
Καμμία νέργειά Του δέν εχε σκοπό νά προκαλέσ τούς άνθρώπους νά τόν θαυμάσουν καί νά τόν δοξάσουν. Καί ταν κόμη θαυματουργοσε, εσπλαγχνιζόμενος τούς πάσχοντας νθρώπους, παρήγγελλε νά μήν διαδίδουν τό γεγονός, λλά νά δίδουν δόξα στόν Θεό. Σταυρωθέντα τόν εδαν λοι. Τήν νάστασί Του μως κανείς δέν εδε. πως ν μυστηρί σαρκώθ καί ξλθε πό τήν κοιλία τς γίας Θεοτόκου, χωρίς νά θίξ τήν παρθενία της, τσι ξλθε καί κ το μνήματος, πρίν ποκυλισθ βαρύς λίθος πού τόν φραζε.
«Κύριε, σγραγισμένου το τάφου πό τν παρανόμων, προλθες κ το μνήματος, καθώς τέχθης κ τς Θεοτόκου˙ οκ γνωσαν πς σαρκώθης ο σώματοί σου γγελοι˙ οκ σθοντο πότε νέστης ο φυλάσσοντές σε στρατιται˙ μφότερα γάρ σφράγισται τος ρευνσι, πεφανέρωται δέ τά θαύματα τος προσκυνοσιν ν πίστει τό μυστήριον...»
Αύτός λοιπόν εναι Θεός καί Σωτρας μας. «Παιδίον νέον, πρό αώνων Θεός», πως ψάλλει κκλησία.
«Προσκυνομεν σου τήν γένναν, Χριστέ!»  Σέ προσκυνομεν καί ς παιδίον.
Παιδίον μέ σωματική νάπτυξι, λλά καί Θεός μοούσιος τ Πατρί.
Φαινομενικά δύνατο παιδί, λλά στήν πραγματικότητα Κύριος καί Παντοκράτωρ. Λέγει γιος ωάννης Χρυσόστομος: «ταν κούσης παιδίον, μή καταφρόνει το νόματος, λλά θαύμασον το Θεο τήν φιλανθρωπίαν, καί θαύμασον τς οκονομίας τήν σωτηρίαν˙ να γέν ξιος κούειν τν εαγγελικν λόγων, διά πίστεως παρακολουθν, διά καρτερίας γυμναζόμενος, δι’ελαβείας γωνιζόμενος, δι’ γάπης τελειούμενος, διά πάντων λόκληρος γινόμενος ν Χριστ ησο τ Κυρί μν» (Λόγος ες τό ρητόν˙ ξλθε δόγμα, PG 50, 800)
Στήν βυζαντινή μας ζωγραφική τό παιδίον ησος βασταζόμενον στήν άγκαλιά τς γίας Θεοτόκου δέν εκονίζεται σάν να νώριμο χαριτωμένο νθρωπάκι λλά, ν δέν στερε καθόλου σέ παιδικότητα, εναι πάντα Κύριος.
Τίς γιες ατές μέρες θά μς δοθε εκαιρία νά συναντήσουμε τόν σαρκωθέντα Θεό μας ς βρέφος, ς νήπιον, ς παιδίον. Θά διαπιστώσουμε τι τό παιδίον ατό εναι κτιστος καί Δημιουργός το σύμπαντος Κύριος καί Θεός. Γι’ ατό πίστις μας χει ξία. Δέν εναι φιλοσοφία οτε δεολογία. Εναι κοινωνία γάπης καί μπιστοσύνης στόν πτωχεύσαντα Θεό μας.
Μιά τέτοια κοινωνία μέ τό παιδίον ησος προϋποθέτει τι καί μες θά γίνουμε παιδία. Θά παραιτηθομε πό τόν γωϊσμό μας, τήν ψευδοαυτάρκεια τς λογικς μας, τήν πονηρία μας, γιά νά δεχθομε μέ πλότητα καί μπιστοσύνη τό πέρλογο καί χι παράλογο μυστήριο το  Χριστο. Πρέπει νά νηπιάσουμε κατά τήν κακία καί χι κατά τάς φρένας πως μς παραγγέλλει θεος πόστολος, γιά νά ζήσουμε τό μυστήριο το Χριστο.
(Α' Κορ.ιδ'20).
Στήν ελογημένη λληνορθόδοξη παράδοσί μας ατές τίς γιες μέρες τα παιδιά χαίροντο διαίτερα γιά τήν θεία Γέννησι. ψαλλαν τά κάλαντα, γέμιζαν τίς κκλησίες, καναν χριστουγεννιάτικες ορτές στά σχολεα. Μαζύ τους χαίροντο καί σοι νήλικες ζοσαν κάτι πό τήν πλότητα καί θω
ότητα τ
ν παιδιν.
Μέ πολύ πόνο διαπιστώνουμε τι κάποιοι κάνουν ,τι μπορον γιά να κρύψουν πό τά παιδιά τό παιδίον ησος. ντί Ατο τούς προσφέρουν μάγους, μάγισσες, νεράϊδες, ξωγήϊνα ντα πού μοιάζουν μέ διαβολάκια.
Τά παιδικά περιοδικά, πού ς νθετα προσφέρουν κάποιες μεγάλες φημερίδες, χι μόνον προβάλλουν τά Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, λλά καί μμεσα μπαίζουν τον Χριστό καί τήν χριστιανική πίστι. Μήπως καί ατά ποτελον προετοιμασία γιά τήν παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, τήν πανθρησκεία καί τόν ντίχριστο, γία τά ποα κάθε τι τό Χριστιανικό καί ρθόδοξο πρέπει να κατεδαφισθ;
Κύριος ησος χι μόνον γινε διος παιδίον λλά γάπησε τά παιδία καί τά κάλεσε κοντά Του, τά ελόγησε καί επε: «άν μή στραφτε καί γένησθε ς τά παιδία, ο μή εσέλθητε ες τήν βασιλείαν τν ορανν» (Ματθ. ιη΄3 )
Καί σήμερα παναλαμβάνει: «φετε τά παιδία ρχεσθαι πρός με». Θέλει κοντά Του τούς νθρώπους πό τήν παιδική λικία, γιά νά τούς δώσ λπίδα, νόημα, ζωή, φς, χαρά. Γιά νά τούς δώσ φόδια, μέ τά ποα θά μπορέσουν νά ντιμετωπίσουν τούς πειρασμούς, τίς προκλήσεις τά ναυάγια τς ζως.
Πς νά κφράσουμε τήν εγνωμοσύνη μας πρός τόν δι’ μς καί διά τήν σωτηρίαν μας νηπιάσαντα Κύριον;
γία μας κκλησία μς ποδεικνύει τόν τρόπο:
«Χριστός γεννται, δοξάσατε!
Χριστός ξ’ ορανν, παντήσατε.
Χριστός πί γς, ψώθητε!»
Μέ γκάρδιες εχές γιά ξία ποδοχή το παιδίου ησο καί για πανευφρόσυνες ορτές μέ τήν Χάρι κα τν ελογία Του.
Καθηγούμενος τς ν γί ρει ερς Μονς 
το σίου Γρηγορίου

http://anavaseis.blogspot.gr/2010/12/2006.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου