Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

2019 - Γιά τήν μοναχική ὑπακοή. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε



πακοή εναι παγκόσμια θεϊκή καί αώνια ρετή. Μόνον Θεός εναι Ατόνομος καί δέν ξαρτται πό κανέναν. λη δημιουργία, ρατή καί όρατη, λική καί πνευματική πλάσθηκε πό τόν Θεό μ᾿ να συγκεκριμένο σκοπό καί προικισμένη μέ διότητες, πού νά μπορον νά πραγματοποιον ατόν τόν σκοπό.
τσι, λη κτίσις πακούει Ατόν καί πάντα τά ντα κπληρώνουν τίς ντολές Του.
λογική κτίσις, γγελοι καί νθρωποι, προικισμένη μέ προσωπική λευθερία, μπορε νά ρνηθ τήν πακοή πού βαλε στήν κόσμο Δημιουργός Θεός, λλά ατή ρνησις, νυπακοή σημαίνει ρνησι το προσωπικο σκοπο καί εναι ναντίον το Πλάστου καί Δεσπότου. Ατές ο δύο νυπακοές τς δημιουργίας, ταν καταστρεπτικές γι᾿ ατήν. Ο παρήκοοι γγελοι πεσαν πό τήν οράνια δόξα καί γιναν σκοτεινοί δαίμονες, ν νθρωπος πό τήν εδαιμονία το παραδείσου πέστρεψε στήν γ πό τήν ποία προλθε καί λλαξε λη πορεία τς στορίας τς νθρωπότητος. Γι ᾿ ατό Υός το Θεο μεινε πάκουος στόν Οράνιο Πατέρα μέχρι θανάτου, γιά νά θεραπεύση τήν παρακοή τν πρώτων νθρώπων.
Συνεπς, πακοή το Θεο εναι ερός νόμος γιά τόν νθρωπο. Θεός ργάνωσε τήν κκλησιαστική καί γκόσμια τάξι μέ νόμους, στούς ποίους κάθε νθρωπος πρέπει νά ποτάσσεται καί νά μένη τσι στήν πακοή το Θεο.
Στήν  μοναχική ζωή πακοή χει να διαίτερο χαρακτρα, εναι πλήρης καί προϋπόθετη. μοναχός εναι νθρωπος, ποος θέλει νά πιτύχη πλήρως τήν κπλήρωσι το σκοπο γιά τόν ποον πλάσθηκε, τό καθ᾿ μοίωσιν μέ τόν Θεό καί τήν αώνια μακαριότητα. Καί πειδή λευθερία το προσωπικο θελήματος μπορε νά γίνη μία πέτρα-μπόδιο, μοναχός παραιτεται π᾿ ατό, ρκίζεται νά κάνει διάκριτη πακοή στόν Πνευματικό του Πατέρα, στόν γούμενο τς δελφότητος σ᾿ ναν πού εναι εδικός καί γνωρίζει καλά τήν δό τς σωτηρίας.
Παραιτούμενος πό τά θελήματα καί δικαιώματά του μοναχός γκαλιάζει μέ τό θέλημά του τήν διάκριτη πακοή, χωρίς νά βιάζεται πό κανέναν. γαπώντας τήν πακοή, το γίνεται τρόπος τς ζως του καί ποχρέωσίς του, πότε κάθε τι πού κάνει πρέπει νά τό κάνη μέ ελογία το Γέροντός του: «Ελόγησον, πάτερ, νά κάνω ατό τό ργο; Καί ναλόγως πατήρ ελογε, λέγοντάς του: « Κύριος καί Θεός νά σέ ελογ».
π᾿ ατό τό πλό πργμα γεννται να μεγάλο καί ξιοσημείωτο γεγονός. πάκουος μοναχός δέν κάνει τίποτε μέ τό προσωπικό του θέλημα, λλά συνδέεται μαζί του να λλο πρόσωπο γιά κάθε του ργο, Πνευματικός του. κε που εναι δύο τρες συναγμένοι γιά να καλό ργο, κε νάμεσά τους εναι παρών καί Θεός. « Θεός νά ελογ», δηλαδή διος Θεός γκρίνει, πότε καί τό ργο γίνεται μέ τό θέλημα καί τήν βοήθεια το Θεο καί εναι καλό καί τέλειο. κτός πό τήν βεβαιότητα τι τό ργο γίνεται μέ ελογία, γίνεται καί χωρίς λάθος, γι᾿ ατό πάκουος μοναχός δέχεται σταδιακς καί πλουτίζεται μέ πνευματικά χαρίσματα.
-Γίνεται κόλουθος το Χριστο, ποος ταν τέλειος ποτακτικός στόν Οράνιο Πατέρα Του.
-Διδάσκεται τήν πιό μεγάλη ρετή, τήν ταπείνωσι, ποία εναι τό ήττητο πλο στόν όρατο πόλεμο κατά τν παθν καί τν δαμόνων.
-ποκτ μεγάλη σωτερική ερήνη, ποία εναι μισθός τς πακος.
-πιτυγχάνει μέ εκολία τήν σωτηρία του κλπ.
τσι, διάκριτη πακοή το μοναχο γίνεται χορηγός πολλν χαρισμάτων, διότι εναι νόμος τς λανθάστου θείας Προνοίας, πού δέν εναι δεσμευμένη μέ νθρώπους, μέ λλες νασχολήσεις μέ τόπο καί μέ χρόνο.
ν, ν δέν πάρχουν μπειροι πνευματικοί δηγοί, πως λλοτε, τί γίνεται;
άν μοναχός φροντίζει μέ λη τήν ψυχή του γιά τήν σωτηρία του καί πακούει μέ φοσίωσι Θεός δίνει στόν Γέροντα, στόν Πνευματικό, τόν κατάλληλο λόγο πρός φέλεια το δελφο, ποος κάτι ρωτ.
πό προσωπική περα ξέρχεται πόμενη διαπίστωσις. Στά μοναστήρια μας, τά τελευταα 60-70 χρόνια, κτός πό τόν γούμενο, τόν πνευματικό πατέρα τς δελφότητος, ερίσκονται καί λλοι πολλοί νάρετοι πατέρες, στούς ποίους μες ο δελφοί τούς ντικρύζουμε μέ θαυμασμό καί σεβασμό, σάν κάποιες τέλειες εκόνες τς πνευματικς ζως, πρός τούς ποίους τρέχουμε κι μες κοντά τους. Καί, ταν τούς συναντήσουμε, τούς βάζουμε μετάνοια ζητντας τήν ελογία τους καί τούς σπαζόμεθα τό χέρι μέ ταπείνωσι.
πακοή καί προσήλωσις στό μοναχικό Τυπικό ταν σέ μεγάλη τιμή, ν σέβεια ταν πρόξενος μεγάλης ργς. άν νας δελφός κανε κάποιες παραβάσεις το μοναχικο Τυπικο καί δέν διωρθωνόταν, μετά τίς συμβουλευτικές παρεμβάσεις το Γέροντός του, στέλλετο στό σπίτι του, διότι πεδείχθη τι δέν εχε τήν κλσι γιά τήν μοναχική ζωή.
Ο μεγάλες μεταβολές πού πέστη διά μέσου τν χρόνων κόσμος, φησαν βαθειά χνη καί στήν μοναστηριακή ζωή. διάρκεια τς δοκιμασίας το ποψηφίου γιά τόν μοναχισμό χρονικά λιγώστευσε πολύ.
Τώρα νας δελφός, μετά πό να-δύο χρόνια γίνεται μοναχός, νίοτε καί μεγαλόσχημος, κόμη καί διάκονος καί ερεύς καί Πνευματικός. πακοή, σάν θεμέλιο τς μοναχικς ζως, χασε τήν ξία της. μόδα το πολιτισμο μπκε καί στά μοναστήρια μας. Νέοι δελφοί καί μοναχοί ναχωρον γιά «μοναχικό τουρισμό», στούς γίους Τόπους: εροσόλυμα, Σιν, θωνα, λλάδα, τά νησιά το Αγαίου, χωρίς γκρισι καί χωρίς ελογία.
κπληκτος ναρωτήθηκα: πό πο χουν τά χρήματα; Διότι χρειάζονται πολλά χρήματα γιά τά ταξίδια ατά, ν ταυτόχρονα μοναχός ποσχέθηκε νά κρατήση τήν πτωχεία το Χριστο καί τήν πακοή Του.
Κατόπιν, «ο πολαύσεις» το συγχρόνου πολιτισμο εσλθαν πλήρως καί στήν μοναστηριακή μας ζωή. Γυνακες καί μοναχές μαγειρεύουν γιά τόν γούμενο καί γιά τήν δελφότητα τς μονς, δεδομένου, πως λεγε κάποιος: Ο μοναχοί δέν ξέρουν νά μαγειρεύουν καλά. Τό ράδιο καί τηλεόρασι χουν τήν τιμητική τους θέσι, μέχρι καί στίς σκτες καί τά κελλιά, νίοτε κόμη καί στά μοναχικά κελλιά τν μονν καί στίς κοινοβιακές δελφότητες, που τά πάντα εναι «κοινά», παρουσιάσθηκαν μοναχοί, ο ποοι κατέχουν καί χρησιμοποιον προσωπικά δικό τους ατοκίνητο!
Παρετήρησα κόμη μοναχοί, φίλοι το τουρισμο στούς γίους Τόπους, δέν τά «πνε καλά» μέ τό μοναχικό Τυπικό, μέ τίς μακρές ερές κολουθίες, μέ τήν ργασία καί πιθυμον νά ζον λεύθεροι. Καί σάν δικαίωμά τους, κουσα τό πιχείρημα: « κόσμος κπολιτίσθηκε, κσυγχρονίσθηκε, ζομε στήν ποχή τς πιστήμης, πρέπει καί μοναχισμός νά συμπορεύεται μέ τά δεδομένα τς ποχς. Ο πρακτικές το παλαιο καιρο εναι πηρχαιομένες καί δέν χουν καμμία ξία γιά τούς σημερινούς καιρούς μας».
μως, ατό τό εδος τς «ναγεννήσεως» εναι τελείως ξένο πό τήν αθεντική μοναχική ζωή.
Γιά τήν νόρθωσι τς σημερινς μοναχικς ζως, δύο ργα θεωρ τι εναι πρωτίστως ναγκαα:
1. Νά πανέλθουν καί πάλι στήν πρέπουσα τιμή ο γιες μοναχικές ποσχέσεις, μεταξύ τν ποίων πακοή εναι πιό σημαντική. μοναχός γιά νά γαπήση τήν λυθερία, εναι ποχρεωμένος νά τήν σέβεται. «Τί εναι μοναχός;» ρώτησε νας πατήρ πό τό Γεροντικό καί Γέροντας πήντησε: « μοναχός εναι πακοή». Τό νδυμα το μοναχο σημαίνει πακοή (ββς Δωρόθεος), τό διακόνημα το μοναχο εναι πακοή. Στόν ρουμανικό μοναχισμό τό ργο χει ποικίλη σημασία: δηλαδή κάθε ργο πού κάνει μοναχός πρέπει νά εναι καί νά λέγεται πακοή.
  μοναχός πηγαίνει στήν πακοή σημαίνει κάνει πακοή. νυπάκουος μοναχός εναι νας παραλογισμός, διότι ναντιώνεται στήν πόσχεσί του. πτωχεία, πλότης σ λα, γιότητα τς ζως, ναντίρρητη πακοή ατά εναι διώματα τς γίας μοναχικς ζως, τά ποα ο μοναχοί διδάχθηκαν πό τόν διο τόν ησο Χριστό. Εναι μεγάλη τιμή γιά τόν μοναχό νά στολίζεται μ᾿ ατά τά χαρίσματα.
2. Νά ποκατασταθ πνευματική καθηγουμενεία. γούμενος τς μονς εναι καί πνευματικός πατήρ τς δελφότητος καί χι νας «νοικοκύρης» πού φροντίζει μόνο γιά τά λικά πράγματα καί τά τρόφιμα.
Στό γιο ρος γούμενος τς μονς εναι καί Πνευματικός τς δελφότητος στόν ποον ξομολογεται λη δελφότης καί ποος παρακολουθε πό κοντά τήν ζωή κάθε μοναστο. Μ᾿ ατό τόν τρόπο παραμερίζονται καί ο τυχόν δυσκολίες, ο ποες μφανίζονται συχνά στά μοναστήρια ξ ατίας τν ντιθέσεων μεταξύ το γουμένου τς μονς καί το Πνευματικο τς δελφότητος.
Ο θεολογικές γνώσεις μπορον νά συμβάλλουν σέ κάτι σ᾿ ατά τά θέματα;
Ο θεολογικές σπουδές δέν χουν κάποια μεση σχέσι μέ τήν μοναστηριακή ζωή, λλά βοηθον στήν γενικώτερη προσφορά το μοναχο μέσα στήν μονή.  Στίς θεολογικές σχολές καί θεολογικές κδόσεις μπορε νά καταρτισθ περισσότερο μοναχός πάνω στήν ννοια τς προσωπικς λευθερίας στήν ποία σήμερα κόσμος χει πολύ ποταχθ. νθρωπος εναι πραγματικά λεύθερος χι τότε ταν «κάνει ,τι θέλει», πως συνήθως σήμερα πιστεύεται. Ατή ναρχική καί νεύθυνη λευθερία εναι πιζήμια καί στήν δια τήν κοινωνία το λαο.
  νθρωπος εναι πραγματικά λεύθερος μόνον ταν ερίσκεται σέ σχέσι ζωντανς πικοινωνίας μέ τόν Θεό. Παράλληλα πακοή πρός τόν Θεό, κπλήρωσις τν ντολν Του δέν σημαίνει να περιορισμό τς λευθερίας το νθρώπου, λλά εναι μοναδική δός ποία δηγε στήν πραγματική ετυχία, φο παρακοή στόν Θεό εναι πηγή τν συμφορν καί σ᾿ ατό τόν κόσμο καί στόν αώνιο.

***
Μετάφρασις πό μοναχό Δαμασκηνό Γρηγοριάτη.
Τό κείμενο προέρχεται πό τά ρχεα το πατρός Δαμασκηνο Γρηγοριάτου, τόν ποον καί εχαριστομε θερμά γιά τήν παραχώρηση τν ρχείων, πως πίσης εχαριστομε καί τόν γέροντα τς Μονς σίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν ελογία καί τήν δεια δημοσίευσης.
πιμέλεια κειμένου   ναβάσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου