Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

1569 - Ο σύγχρονος Χριστιανός, του Μοναχού Μωυσή, Αγιορείτη


Ο άνθρωπος σήμερα φαίνεται να λησμόνησε και να μην αναζητά επισταμένα το βαθύ νόημα της ζωής. Ενδιαφέρεται μάλλον για την εξεύρεση του επιούσιου άρτου και μικρή ή μεγάλη αύξηση των ευρώ. Στη μεγάλη δυσκολία των καιρών, για την οποία πολλά έχουμε πει και γράψει, βασική σημασία έχει η βαθιά πίστη στον Θεό, η οποία χαρίζει στους πιστούς εμπιστοσύνη, κουράγιο, παρηγοριά και ελπίδα. Επίσης, οι ορθές διαπροσωπικές σχέσεις με αγαθή φιλία, καλή συζήτηση, φιλότιμη προσπάθεια, καλοσύνη και συμπάθεια τονώνουν και δεν αφήνουν τον άνθρωπο να πνιγεί στη μοναξιά και να χτυπηθεί από την καταιγίδα τη απελπισίας.
Ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος έχει την ανάγκη, όχι μόνο από ψωμί, αλλά και από τη γεύση της ελευθερίας, της ειρήνης και της αγάπης. Δεν πρόκειται για ένα υπολογισμένο και συγκρατημένο ουμανισμό και αλτρουισμό, αλλά για έκφραση θυσιαστικής χριστιανικής αγάπης..
Οι ανάγκες τη ψυχής του ανθρώπου δεν νομίζουμε ότι παύουν ποτέ. Οι ανάγκες αυτές δεν ικανοποιούνται από ένα πρόχειρο κήρυγμα, από συμβουλές τετριμμένες, γνωστές και βιαστικές. Οι νέοι γι’ αυτό αντιδρούν και απομακρύνονται από την Εκκλησία. Δεν είπα ότι δεν θέλουν και απορρίπτουν το μήνυμά της, αλλά ενοχλούνται από τον αφοριστικό τρόπο του. Έτσι κλείνονται στον εαυτό τους και ψάχνουν τη χαρά εκεί που σίγουρα δεν θα τη βρουν.
Στην κατάσταση αυτή, οι νέοι πέφτουν σε μία νάρκη και δεν θέλουν να εξεγερθούν, μερικές φορές ούτε να αναπτύξουν στοιχειώδη διάλογο, γιατί έχουν πικρά απογοητευτεί. Παρουσιάστηκε η Εκκλησία λίαν αυστηρή, απομονωμένη, μόνο να διατάζει, ν’ απαγορεύει, να δημιουργεί φοβερές ενοχές, να πιέζει και να μην ακούει. Φθάνει στην πλήρη απόρριψη του θεσμού της Εκκλησίας, για όλα τα παραπάνω και ότι είναι ακατανόητη και σκληρή. Τα ενίοτε διαρρέοντα εσωτερικά προβλήματα ορισμένων ταγών της Εκκλησίας σκανδάλισαν και απομάκρυναν μακριά και μόνιμα αρκετούς πιστούς και μάλιστα, νέους με πολύ καλές προθέσεις.
Όχι λίγοι άνθρωποι, λεγόμενοι της Εκκλησίας, αποφεύγουν συστηματικά την ωφέλιμη αυτοκριτική και επιδίδονται σταθερά στην εύκολη κριτική. Συγκρίνονται με τους χειρότερους και αισθάνονται πολύ καλά. Δε λογαριάζουν και δεν αναλύουν τους λόγους που ο πολύς κόσμος δεν ακούει πλέον τους ιεροκήρυκες. Το πρόβλημα συλλογίζομαι δεν είναι τόσο οι άλλοι, αλλά περισσότερο εμείς. Είναι επιτακτική ανάγκη να κατεβούμε από ψηλά και να μιλήσουμε φιλικά, δίχως να βλέπουμε συνεχώς το ρολόι. Μη φοβηθούμε καμία ερώτηση και να προσέξουμε καλά τις απαντήσεις.
Ο σύγχρονος Χριστιανός, δυστυχώς, κρύβει μία μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Ότι κάτι παραπάνω και καλύτερο είναι. Δεν είναι τόσο ατόφιος, ντόμπρος, γνήσιος και αληθινά ταπεινός. Βεβαίως, και σήμερα υπάρχουν Χριστιανοί ήρωες και χαριτωμένοι. Μπορεί να αποτελούν μειοψηφία, όμως, σίγουρα υπάρχουν κι εντός κι εκτός κόσμου. Ο σύγχρονος Χριστιανός θα βοηθήσει καλύτερα τους συνανθρώπους του με το βιωμένο παράδειγμα και όχι με τα παχιά και ανούσια λόγια. Ο κόσμος αλλάζει. Οι καιροί είναι απαιτητικοί. Ο ρόλος των Χριστιανών σήμερα στις άτακτες κοινωνίες μας είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Μην απογοητεύσουμε κι εμείς τον κόσμο.

1568 - Η συνάντηση μου με τον γέροντα Παΐσιο, τον αγιορείτη μοναχό


Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη 
Προϊσταμένου τοῦ Ἱ. Βυζ. Ναοῦ 
Προφ. Ἠλιού Θεσ/νίκης 
  
Τὸ σχολικὸ ἔτος 1983-84, ἤμουν μαθητὴς τῆς Τρίτης Λυκείου στὸ ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας καὶ διέμενα στὸ Οἰκοτροφεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, στὸ κτήριο πλησίον τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου ἰαματικοῦ Παντελεήμονος.

Ὡς λύκειο ἀρρένων στελεχωμένο ἀπὸ καθηγητὲς βαθυτάτης ἐκκλησιαστικῆς συνείδησης, ἐπιλέξαμε τὴν κατ’  ἔθος πενθήμερη ἐκδρομὴ τῆς Γ΄ Λυκείου, νὰ τὴν μετατρέψουμε σὲ προσκυνηματικὴ ἐκδρομὴ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτοῦ τοῦ ἀξέχαστου προσκυνήματος, πρωτοσυνάντησα τὸν γέροντα Παΐσιο.

Ἦταν Ἄνοιξη τοῦ 1984. Μόλις εἴχαμε κατεβεῖ στὴ Δάφνη τοῦ Ἄγ. Ὅρους ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ξηροποτάμου ὅπου εἴχαμε περάσει τὴ νύχτα. Θὰ παίρναμε τὸ καραβάκι γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ προσκυνήματος πρὸς Σιμωνόπετρα κτλ. Τὰ περισσότερα παιδιὰ ἦταν στὸ μαγαζάκι ποὺ ὑπῆρχε ἐκεῖ, γιὰ ἀγορὰ διαφόρων πραγμάτων, π.χ. μπαταριῶν γιὰ τοὺς φακούς, μπισκότων κτλ.

 Εἶχα σταθεῖ στὴν ἄκρη τῆς προκυμαίας καὶ ἔβλεπα τὸ καραβάκι ποὺ ἐρχόταν μὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Οὐρανούπολη. Ἦταν περίπου ἐντεκάμησι μὲ δώδεκα ὥρα. Ἀκούω τὴ φωνὴ τοῦ καθηγητοῦ μου κ. Δημητρίου Ρίζου νὰ καλωσορίζει κάποιον μὲ ἐνθουσιασμό. Γυρνάω καὶ βλέπω ἕνα γεροντάκι μοναχό, ποὺ μόλις εἶχε φτάσει γιὰ νὰ πάρει τὸ Καράβι γιὰ Οὐρανούπολη. Ἀφοῦ παίρνει τὴν εὐχὴ του καθηγητής μου, γυρίζει πρὸς ἐμένα πούμουνα κοντά καὶ μοῦ λέει, “Νίκο, ἔλα νὰ πάρεις τὴν εὐχὴ, εἶναι πατὴρ Παΐσιος”. Περιχαρὴς καὶ ἔκθαμβος πλησίασα κοιτώντας τὸν γέροντα κατευθείαν στὰ μάτια. Δὲν τὸ συνήθιζα, εἶχα πάντα μιὰ συστολὴ πρὸς τοὺς ἱερεῖς, παρόλο ποὺ ’μαι παπαδοπαίδι καὶ μιὰ ζωὴ μέσα στὸ ράσο. Αὐτὸν ὅμως τὸν καλόγερο, τὸν κοίταζα ἔκπληκτος κατευθείαν στὰ μάτια. Ἀδυνατούλης μοναχὸς μ’ ἕνα κορμὶ ποὺ φαινόταν ὅτι κολύμπαγε στὸ ράσο. Βάσταγε μιὰ μαγκούρα κι εἶχε ἕνα δισάκι στὸν ὦμο. Φόραγε καλογερικὸ σκοῦφο. Πλησίασα καὶ διέκρινα ἀπὸ κοντὰ, στὰ μάτια του καὶ στὸ χαμόγελό του τὴν ἀγάπη. Ἐκεῖνος κατάλαβε φαίνεται μὲ τί αἰσθήματα τὸν πλησίαζα. Πάντα τὸν εὐλαβούμουνα καὶ εἶχα ἐπιθυμία νὰ τὸν συναντήσω. Χαϊδεύοντας τὸ κεφάλι μου,  εἶπε:

“Τί καλὸ παιδὶ εἶναι τοῦτο, νὰ ’σαι εὐλογημένος Νικολάκη”. 

Καὶ ὁ καθηγητής μου, ποὺ τὸν εἶχα πρήξει μὲ τὶς ζαβολιές μου τὶς τελευταῖες μέρες, τοῦ λέει: “Πολὺ καλὸ παιδὶ Γέροντα, ἀλλὰ πολὺ ζωηρὸ κι ἀνήσυχο”.

Γέλασε ὁ γέροντας.

Μοῦ λέει ὁ καθηγητής "πάρε τήν εὐχή του". Εἶχα ξεχαστεῖ· ἒσκυψα κι ἀσπάστηκα τήν ἁγιασμένη δεξιά τοῦ πατρός.

Στὴ συνέχεια τοῦ λέει ὁ κ. Ρίζος, “ὁπότε φεύγετε Γέροντα! Καὶ μεῖς εἴχαμε σκοπὸ νά ἔρθουμε νὰ σᾶς δοῦμε...”
 Κάτι τοῦ ἀπάντησε ὁ π. Παίσιος ἀλλὰ δὲν ἄκουσα. Εἶχα τραβηχτεῖ κάπως ἀπὸ διάκριση.

Αὐτὸ εἶναι τὸ περιστατικὸ τῆς πρώτης συνάντησής μου μὲ τὸν Ὅσιο γέροντα Παΐσιο.

Τὴν εὐχή του νὰ ’χουμε.

1567 - «Αγιορειτική» αγρυπνία στην καρδιά της Αστόριας



ΜΙΑ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΗ 
"ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ" ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 
ΣΤΗΝ ΑΣΤΟΡΙΑ

του Παναγιώτη Τελεβάντου


Ο νέος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Ζαχαρής είχε μια θαυμάσια ιδέα.

Οργάνωσε μικρή αγρυπνία προς τιμή του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτη στο παρεκκλήσι της Παναγίας της Ελευθερώτριας - στο μικρό μοναστηράκι εξάρτημα της Ιεράς Μονής Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στην καρδιά της Αστόριας, που λειτουργεί κυρίως ως τόπος διαμονής των μοναχών της Μονής.

Η όλη ατμόσφαιρα ήταν πολύ κατανυκτική. Χωρίς φώτα και πολυελαίους με τα φως των κεριών και των καντηλιών παρέπεμπε σε ακολουθία παρεκκλησίου αγιορείτικης Καλύβης.

Οι ψάλτες έψαλλαν σεμνά και κατανυκτικά αργά ώστε να κατανοούν οι πιστοί τα ψαλλόμενα όχι όμως κουραστικά πανηγυρικά. Και οπωσδήποτε έλειπαν οι λαρυγγισμοί, οι κραυγές, ο διάκο - Μελέτιος έδινε τον τόνο και ο π. Ιερόθεος φρόντισζε για να ακολοθείτια το τυπικό μια και οι ψάλτες ήτνα όλοι ευσεβείς άνθρπωοι πλην όμως όχι επαγγελματίες ψάλτες. Ούτε νανινά και τεριρέμ και τραλαλά και χαζά - χαζά και παλαβά - παλαβά ακούστηκαν, που ορισμένοι προσπαθούν να μας σερβίρουν ως μέσο αναγωγής στο “Θείο γνόφο”!

Οντως αυτός μας μάρανε!

Δεν κοιτάμε να βάλουμε το πόδι μας στο πρώτο σκαλοπάτι των αρετών και φανταζόμαστε εαυτούς καθήμενους εκ δεξιών και εξ ευωνύμων παρά τω Κυρίω εν ημέρα Κρίσεως τρομάρα μας.

Ζήσαμε πολύ όμορφες στιγμές στην αγρυπνία.

Σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν αν είχαμε κάθε μέρα - εκτός Κυριακής φυσικά - την ευκαιρία να κάναμε αυτή τη σύντομη τετράωρη αγρυπνία!

Ρεμβασμός Αγιονικοδημικός και με έπιασαν οι Σταυρονικητιανές νοσταλγίες μου στα μέσα του Ιουλίου.