Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

1887 - Το μείζον μέρος του Τιμίου Ξύλου του Ζωηφόρου Σταυρού στο Άγιον Όρος



Ο Τίμιος Σταυρός, γνωστόν εκ των εκκλησιαστικών συγγραφέων Σωκράτους, Θεοδωρήτου, Σωζομένου, Ρουφίνου, Ιερωνύμου, Σουπληκίου, Αμβροσίου, εξιστορούντων απαραλλάκτως πάσας τάς λεπτομερείας, ότε άνεκαλύφθη τω 325 μ. Χ. υπό της αυτοκράτειρας του Βυζαντίου Αγίας Ελένης μετά την αναγραφήν του Τιμίου Σταυρού επί του αυτοκρατορικού Λαβάρου ο τε μεταβάσα εις Ιεροσόλυμα κατεδάφισε τον Ναόν της Αφροδίτης καί απεκάθηρε τας ακαθαρσίας καί τας των πετρών σωρείας, ως και το είδωλον του Διός το επί Αδριανού του Αιλίου (117-138 μ.Χ.) ανεγερθέν, ίδρυσε δε εκ βάθρων αυτόθι τον ιερόν Ναόν της Θείας του Χριστού Αναστάσεως, εν ω εύρε τον τε Σταυρόν καί τον Τάφον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εντολή του υιού αυτής Κωνσταντίνου, εις όν ευθύς ανήγγειλε την αποκάλυψιν ταύτην. Τότε Επίσκοπος ην Ιεροσολύμων ο Άγιος Μακάριος, όν μετά 25 έτη από της ευρέσεως του Σταυρού διεδέχθη ό Κύριλλος.
Μετά την εύρεσιν ταύτην του Σταυρού μέρος μεν του Τιμίου Ξύλου ηνέχθη εις Κωνσταντινούπολη χάριν ευλογίας, το δε λοιπόν καταλειφθέν εν Ιεροσολύμοις υπό της βασιλομήτορος εν αργυρή πυξίδι παρά τω Επισκοπώ, διετηρήθη εκεί άχρι του 614, ότε λεηλατήσαντες οι Πέρσαι την Παλαιστίνην συναπήγαγον αυτό εις την ιδίαν πατρίδα τη 22α Ιανουαρίου διαταγή Πέρσου τινός στρατηγού.
Πασίγνωστος ωσαύτως τυγχάνει η κατά την 14ην Σεπτεμβρίου τελούμενη τελετή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού προς ανάμνησιν της ευρέσεως αυτού επί του άνωτερω Επισκόπου Ιεροσολύμων, όστις, επειδή το συρρεύσαν μέγα πλήθος δεν ηδύνατο να πλησίαση, όπως ίδη και προσκυνήση τον Ζωοποιόν Σταυρόν, ύψωσεν αυτόν εφ' ύψηλού και περιβλέπτου τόπου, ον ιδών ο λαός εβόησε «Κύριε ελέησον».
Γνωστόν ωσαύτως εκ της Ιστορίας ότι ο αυτοκράτωρ Ηράκλειος εξεστράτευσε τω 624 κατά του βασιλέως των Περσών, του νεωτέρου Χοσρόη, τω δε 628 επανέκαμψεν εις Κωνσταντινούπολιν νικηφόρος επί θριαμβικού άρματος, συρομένου υπό τετράδος ελεφάντων, ενώ άνδρες προπορευόμενοι εκράτουν τον Τίμιον Σταυρόν, τον όποιον ανέσωσεν από της περσικής βεβηλώσεως και τον όποιον βεβαίως εθεώρει ως το ενδοξότατον τρόπαιον. Η δε μετά την δοξολογίαν του όρθρου τελουμένη λιτανεία αναμιμνήσκει ημάς εκείνην την υπό του Ηρακλείου τελεσθείσαν, ότε το έαρ του 629 εκ Κωνσταντινουπόλεως μετέβη εις Συρίαν συνεπαγόμενος τον Τίμιον Σταυρόν, τον οποίον προ τεσσάρων καί δέκα ετών είχον, ως ελέχθη, συλήσει οί βάρβαροι και ον ανυπόδητος και πενιχρά ένδεδυμένος ο ευσεβής βασιλεύς εισήγαγεν εις τον πάνσεπτον Ναόν της Αναστάσεως. Τότε άποκατέστησεν εις τον θρόνον και τον Πατριάρχην Ζαχαρίαν, όστις ειχεν απαχθή αιχμάλωτος υπό των πολεμίων Περσών προ δεκατεσσάρων ωσαύτως ετών, καί παρέδωκεν αυτώ το τιμιώτατον σύμβολον και αλύμαντον, ουδεμίαν των βαρβάρων επενεγκόντων αύτω βλάβην.
Το μέγεθος του Τιμίου Σταυρού κατά την ευσεβή παράδοσιν ην το μεν μήκος πεντεκαίδεκα ποδών, το δε πλάτος, ήτοι το εγκάρσιον ξύλον, οκτώ ποδών. Κατά τον θείον Κύριλλον (444) ο Τίμιος Σταυρός είχε μερισθή εις τμήματα: «Δια του Σταυρικού Ξύλου της Γης άπας ο κόσμος εις τμήματα μερισθέντος διαπεπλήρωται». Ομοίως και ο θείος Χρυσόστομος (407) γράφει: «Αυτό δε το Ξύλον έκείνο, ένθα τό Αγιον ετάθη Σώμα και ανεσκολοπίσθη, πως εστί περιμάχητον άπασι; Καί μικρόν τίνα κόκκον λαμβάνοντες εξ εκείνου πολλοί και χρυσώ περικλείοντες και άνδρες και γυναίκες των τραχήλων εξαρτώσι των εαυτών καλλωπιζόμενοι, καίτοι καταδίκης το Ξύλον και τιμωρίας».
Επομένως εκ των δύο εκείνων τμημάτων του Τιμίου Σταυρού του εν Ιεροσολύμοις και του εν Κωνσταντινουπόλει απεκόπτοντο τμήματα ή άτομα, χορηγούμενα τοις πιστοίς προς αγιασμόν.
Από του 636, ως αναφέρει Αγγλος τις, ο Τίμιος Σταυρός εκ φόβου μη συληθή αύθις υπό των απίστων ή διαφθαρή, διηρέθησαν τα εν ταις ανωτέρω πόλεσι δυο μεγάλα τμήματα του Τιμίου Ξύλου εις εννέα καί δεκα, εκ των οποίων τρία μεν ελαβον η Κωνσταντινούπολις, δύο η Κύπρος, τρία η Αντιόχεια, εν η Κρήτη, εν η Έδεσσα, τέσσαρα η Ιερουσαλήμ, δυο η Γεωργία, εν η Αλεξάνδρεια, εν η Ασκάλων (της εν Παλαιστίνη ανωτερας Ίδουμαίας) καί εν η Δαμασκός.
Ο Rebault de Flery υπελόγισε τον υλικόν όγκον του Τιμίου Ξύλου είς 178.000.000 ως έγγιστα κυβικών χιλιοστομέτρων. Ποιησάμενος δε ακριβή καταμέτρησιν όλων των λειψάνων του Τιμίου Σταυρού του γνωστού και παρά τοις χριστιανοίς υπάρχοντος κατά τας παρούσας ήμερας, εύρεν ότι ο όγκος του μεχρι σήμερον σωζομένου Τιμίου Ξύλου είναι περίπου 3.942.000 κυβικών χιλιοστομέτρων.
Ώστε εκ του υπολογισμού τούτου συμπεραίνωμεν ότι το πλείστον μέρος άπώλετο κατά διαφόρους καιρικάς περιστάσεις. Ο μνημονευθείς Rebault είχε την ύπομονήν να υποβάλη εις μικροσκοπικήν έξετασιν τα διάφορα λείψανα του Ζωοποιού Σταυρού, εξ ης συνεπερανεν ότι ούτος κατεσκευάσθη ή εκ πεύκης ή εξ έτερου τινός παραπλησίου αύτη ξύλου. Κατά την ευσεβή ημών παράδοσιν καί τάς Ιεράς Γραφάς, ο Τίμιος Σταυρός ην εκ πεύκης, κέδρου καί κυπαρισσιού, διό καί ο Προφήτης Ησαΐας αναφωνεί: «Εν κυπαρίσσω και πεύκη και κέδρω άμα δοξάσαι τον τόπον τον άγιόν μου».
Των μέχρι σήμερον διασωζομένων εν τη υφηλίω τμημάτων του Τιμίου Ξύλου είρηνται εν μεν τω Αγίω Όρει, όπερ κατέχει το μείζον μέρος, περί τάς 870.760 κυβικών χιλιοστομέτρων, εν δε τη Ρώμη περί τάς 537.587, εν δε ταις Βρυξέλλαις περί τας 516.090, εν δε τη Ενετία περί τας 445.582, εν δε τη Γάνδη (Φλαμανδιστί Gent, πόλει του Βελγίου εν τη Ανατολική Φλάνδρα) 436.456 και εν Παρισίοις 237.731 κυβικών χιλιοστομέτρων. Εν δέ τη Αγγλία ελάχιστον ποσόν υπάρχει και τούτο εν ταις χερσί των μελών της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.
(Από το βιβλίο:  
του Γερασίμου Σμυρνάκη
 ιερομόναχου Έσφιγμενίτου, 
εν Αθήναις, 1903).

1886 - Γερο Παΐσιος: Είναι πολλοί εκείνοι που επιδιώκουν να τα διαλύσουν όλα



Παλιά, αν ένας ευλαβής ασχολείτο με την κατάσταση στον κόσμο, δεν πρέπει να ήταν καλά. Ήταν για κλείσιμο στον Πύργο. Σήμερα αντίθετα, αν ένας ευλαβής δεν ενδιαφέρεται και δεν πονάει για την κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο, είναι για κλείσιμο στον Πύργο. Γιατί τότε αυτοί πού κυβερνούσαν είχαν  Θεό μέσα τους, ενώ σήμερα πολλοί από αυτούς πού κυβερνούν δεν πιστεύουν.
Είναι πολλοί τώρα εκείνοι πού επιδιώκουν να τα διαλύσουν όλα, οικογένεια, νεολαία, Εκκλησία.
Το να ενδιαφέρεται κανείς τώρα και να ανησυχή για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το έθνος μας είναι ομολογία, γιατί η Πολιτεία τα βάζει με τον θείο νόμο. Ψηφίζει νόμους ενάντιους στον νόμο του Θεού.
Είναι και μερικοί αδιάφοροι πού ούτε στον θεσμό της Εκκλησίας πιστεύουν ούτε Έθνος παραδέχονται και, για να έχουν το χουζούρι τους, λένε «ο Απόστολος Παύλος λέει να μην ενδιαφέρεσαι για τα πράγματα του κόσμου», και έτσι αδιαφορούν!
Αλλά ό Απόστολος Παύλος άλλο εννοούσε. Τότε τα ειδωλολατρικά έθνη είχαν εξουσία. Μερικοί ξέκοψαν από το κράτος και πίστεψαν στον Χριστό. Έλεγε λοιπόν ο Απόστολος Παύλος σ' αυτούς «εσείς μην ασχολήσθε με τα πράγματα του κόσμου», για να ξεχωρίζουν από τον κόσμο, γιατί όλος ο κόσμος ήταν ειδωλολατρικός. Από την στιγμή όμως που ανέλαβε την εξουσία ο Μέγας Κωνσταντίνος και επικράτησε ο Χριστιανισμός, δημιουργήθηκε σιγά-σιγά η μεγάλη χριστιανική παράδοση με τις Εκκλησίες, τα μοναστήρια, την τέχνη, το τυπικό της λατρείας κ.λπ. Έχουμε λοιπόν ευθύνη να τα διατηρήσουμε όλα αυτά και να μην αφήσουμε τους εχθρούς της Εκκλησίας να τα διαλύσουν.
Έχω ακούσει και Πνευματικούς να λένε: «Εσείς μην ασχολήσθε μ' αυτά»! Αν είχαν μεγάλη αγιότητα και έφθαναν με την προσευχή σε τέτοια κατάσταση, πού να μην τους ενδιαφέρει τίποτε, να τους φιλούσα και τα πόδια. Αλλά τώρα αδιαφορούν, γιατί θέλουν να τα έχουν καλά με όλους και να καλοπερνούν.
Η αδιαφορία δεν επιτρέπεται ούτε στους κοσμικούς, πόσο μάλλον στους πνευματικούς ανθρώπους. Ένας άνθρωπος τίμιος, πνευματικός, δεν πρέπει να κάνη τίποτε με αδιαφορία. «Επικατάρατος ό ποιών τα έργα Κυρίου αμελώς», λέει ό Προφήτης Ιερεμίας.

1885 - Φωτογραφία του Ιερού Κελλιού της Θηβαΐδας μετά την πυρκαγιά



κλικ για μεγέθυνση

Στις 9 Αυγούστου, δεύτερη ημέρα της μεγάλης πυρκαγιάς στο Άγιο Όρος, δημοσίευσα την είδηση: Από θαύμα σώθηκε το Ιερό Κελλί της Θηβαΐδας.  
Το κελλί είχε κυκλωθεί από τη φωτιά, η οποία αποτέφρωσε ότι υπήρχε γύρω του.  Αμπέλια, ελαιώνες, θάμνους και δένδρα.
Ο φίλος Δημήτρης Σωτηρόπουλος στο πρόσφατο ταξίδι του στο Άγιο Όρος αποτύπωσε με τη φωτογραφική μηχανή το μέγεθος της καταστροφής στην περιοχή του κελλιού όπου ανέπαφα έμειναν λίγα δένδρα και το κτιριακό συγκρότημα.

.......Αυτό ήταν ένα από τα μικρά θαύματα της Παναγίας πριν ακολουθήσει η ζωντανή επέμβασή της στην κατάσβεση της ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς.

1884 - Οσιομάρτυς Μακάριος (†1507)



Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 14 Σεπτεμβρίου


Μαθητής του Αγίου Νήφωνος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως
.
Δεν είναι γνωστός ο τόπος καταγωγής και ποιοί ήταν οι γονείς του. Υπήρξε μαθητής του Αγίου Νήφωνος (†1508) Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, του οποίου τον βίο μιμήθηκε. «Φθάσας δε εις το άκρον και τέλειον της θείας αγάπης εφλέγετο καθ' εκάστην η καρδία του και επόθει να αξιωθή να τελειώση την ζωήν του με μαρτυρικόν θάνατον». Φανέρωσε τον ένθεο πόθο του στον άγιο διδάσκαλό του, που βρισκόταν τότε πάλι στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, και αφού γνώρισε ότι η επιθυμία του είναι πράγματι κατά θεία βούληση, τον νουθέτησε κατάλληλα, του ευχήθηκε, τον ευλόγησε, τον κατεφίλησε και τον κατευόδωσε προς την οδό του μαρτυρίου και του είπε: «Άπελθε, τέκνον, εις την οδόν του μαρτυρίου, ότι κατά την προθυμίαν σου, θέλεις αξιωθή να λάβης τον στέφανον της αθλήσεως και να αγάλλεσαι αιωνίως μετά των μαρτύρων και των οσίων».
Ο Μακάριος είχε συνοδεύσει, μαζί με τον παραδελφό του Ιωάσαφ, τον Γέροντά του Άγιο Νήφωνα στις μακρές και καρποφόρες ιεραποστολικές περιοδείες του στη Μακεδονία και στην Ουγγροβλαχία. Το 1505 ήλθαν και εγκαταστάθηκαν στη Μονή Βατοπαιδίου. Έμειναν επί μία διετία.

               
Κατά την προφητεία του Αγίου Νήφωνος ο μακάριος Μακάριος μετέβη με χαρά στη Θεσσαλονίκη κηρύττοντας με θάρρος τον Χριστό στους μουσουλμάνους. Συνελήφθη και βασανίσθηκε ανελέητα από τους Τούρκους. Τον κτύπησαν με μαχαίρια και ξύλα και αιμόφυρτο τον οδήγησαν στη φυλακή, όπου στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Όταν με τον φωτισμό και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ο Άγιος Νήφων πληροφορήθηκε, ευρισκόμενος στη μονή Βατοπαιδίου, το γεγονός την ίδια ώρα, λέει στον άλλο μαθητή του Ιωάσαφ, τον παραδελφό του Μακαρίου: «Να ηξεύρης τέκνον μου, ότι ο συνάδελφός σου Μακάριος ετελείωσε σήμερον διά του Μαρτυρίου, και υπάγει να χαίρεται εις τους Ουρανούς, με τους χορούς των Οσίων, και των Μαρτύρων».
Η μνήμη του οσιομάρτυρος Μακαρίου, που θεωρείται και ο πρώτος Νεομάρτυς Αγιορείτης, τιμάται στις 14 Σεπτεμβρίου. Το μαρτύριό του πραγματοποιήθηκε το 1507 και όχι το 1527, όπως λανθασμένα αναφέρεται, αφού ο Γέροντάς του Άγιος Νήφων εκοιμήθη το 1508.
πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου,
Έκδοσις Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου,
Άγιον Όρος 2007