Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

10721 - Το Καθολικό της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου «περιμένει» 30 χρόνια την ανακαίνισή του

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ
Στς ρχς το 80 ξαπέστειλε Κύριος Θες μένα τν μαρτωλ κα τν συνοδία μου στν Μον Δοχειαρίου. Μετ π πολλς «καταδικασίες», σωτερικς κα ξωτερικές, γκατασταθήκαμε σ ατ τ γιο μοναστήρι. Παντο κουγόταν πικρόχολος λόγος. ν κα τ ρος φημίζεται γι τ νόστιμα λουκούμια του, γ οδέποτε γεύθηκα οτε γλύκα οτε νοστιμιά.
Συναντήσαμε δ τν ρχαιολογία ν προσπαθ μ να-δύο μαστόρους ν
νακαινίση να πελώριο ρειπινα. ρχισε ν νακαινίζη ναν ξώστη π τν Αγουστο κα τν τελείωσε τν Φλεβάρη! Βλέποντας πόσο ργ πνε τ βόδια μας μ τν ρχαιολογικ πηρεσία, συσκευθήκαμε μοναχο κα λαϊκο ν τοιμάσουμε ναν ργανισμό, ποος πάνυ λεύθερος θ ναλάβη τν νακαίνιση τν Μονν, πομακρύνοντας τν γάγγραινα τς ρχαιολογικς πηρεσίας. τσι δημιουργήθηκε τ Κέντρο διαφυλάξεως γιορειτικς κληρονομίας (ΚεΔΑΚ). Κα σ ατν μως τν ργανισμό, εσπηδοσε ρχαιολογία σν τν ρκούδα τν πολική, κα πάντα πρχαν μπόδια π μέρους της, στω κα γι τν κατασκευ νς πλο τοιχείου ντιστηρίξεως. (νθυμομαι τι μία ξερολιθι κουβεντιάστηκε σ πέντε συνάξεις!)
Πές τ πές, ρχισε σιγά-σιγ τ ΚεΔΑΚ ν τ ντικαθιστ ρχαιολογικ πηρεσία. Πέσαμε πάλι στ τρία πηγάδια: γιον ρος, ΚεΔΑΚ, ρχαιολογικ πηρεσία. Τώρα τελευταα, νοιξε κα πηγάδα το Μελιγαλ, τ ΚΑΣ, κα χρειάζεται κα π κε ν περάση μι μελετησούλα το γίου ρους. Κα κατόπιν π ατ τ τρία «βαπτίσματα», τ «χρίσμα» πρέπει ν τ δώση Περιφέρεια.
Τριάντα λόκληρα χρόνια γωνιζόμαστε γι τν νακαίνιση το Καθολικο. Κάπου πέρασε π δ, κάπου σκούνταψε π κε, φθασε κα στ ΚΑΣ. Κι ν ταν π τς πρτες μελέτες πο κατατέθηκαν, φθασε ν εναι τελευταία στν σειρά, γιατ, πως μολόγησαν πάλληλοι το ργανισμο ατο, «νωθεν» εσλθε πέμβαση ν πάη στν μπάντα τ Καθολικ τς Δοχειαρίου, γι ν περάση μελέτη «μεγίστης» Μονς. μες σκεπ θέλουμε ν πισκευάσουμε. ν γκριση ατ ρθη τν κτώβριο μνα, ποιός τρελς πειράζει σκεπ ατν τν ποχή;
Κα διερωτμαι: Ατ νωθεν πέμβαση π γγελο εναι π διάβολο; Κα γιατί, κυβέρνηση τς φτωχολογις, κυβέρνηση πο σκέπτεσαι τν φτωχ κα τν περασπίζεις, ποδιώκεις, κάνεις στν κρια, τν μελέτη τς φτωχς Μονς το Δοχειαρίου; Κα σ σένα, κυβέρνηση, πάρχει πέμβαση νωθεν; Τί καυχσαι γι δημοκρατία; διος ταφόκηπος εσαι πως κα ο λλες κυβερνήσεις. Πλήρωσε τος πιτήδειους, χαρτζιλίκωσέ τους, γι ν κάνης χι τν δουλει τν δική σου, λλ νς μνημείου παλαιο κα γκαταλελειμμένου τν νακαίνιση. Παντο τ «μέγιστα» μπαίνουν μπόδιο. Παντο τ «μέγιστα» κυβερννε. Κα γ σν τν ξυπόλυτη φτωχομάννα γυρίζω τς γειτονις κα σν τν Ἰὼβ λέγω «πότε μέρα;-πότε νύχτα;».
πιτέλους δεξτε μας τ μπράτσα σας, σες ο κρατοντες, ο πλούσιοι, κα πέστε μας πόσα χρόνια θ βασανίζεται τόπος ατός; Μέχρι πότε θ κλαίη μάννα τ παιδ κα τ παιδ τν μάννα; Μέχρι πότε ο φτωχο θ ζονε στν περιφρόνια κα στν καταφρόνια κα θ περιμένουμε τ ψιχία πο πίπτουν π τς τράπεζες τν πλουσίων;
Ο γιοι ρχάγγελοι κα προστάτες ατο το παλαιο Ναο ν πέμβουν κα ν ξερριζώσουν γενες γενεν. Κύριε, θέριεψαν σν τ θερι τς ρήμου. πόκοψον τς κεφαλς ατν, ν δροσίση κα σ ατν τν τόπο τν κατάξερο κα καταπονημένο. Πικρ δάκρυα κα μυστικος στεναγμος μ παρασιωπήσης, Κύριε. μήν.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου