Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

10719 - Οι περιβόλες της Εκκλησίας (Άρθρο του Γέροντα Γρηγορίου Δοχειαρίτη)


Ὁ πανοικτίρμων καὶ παντοδύναμος Θεός, ὁ ὑπανοίγων τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, κάθε χρόνο χαρίζει στὸν καθένα μας περιβόλες μὲ πολλὴ ἁπλοχεριά. Ὁ πρῶτος κῆπος εἶναι δύσκολος, πλούσιος σὲ δένδρα καὶ φυλλωσιές, δύσβατος, στερεῖται καὶ τοῦ νεροῦ ἀκόμη, ἔχει πορεῖες μὲ καύσωνες, δὲν θὰ βρῆς παγκάκι νὰ ἀναπαυθῆς. Ἡ πορεία γίνεται μέσα σὲ συνεχῆ διαδρομή. Ἄγγελοι ἀκατάπαυστα σὲ παρακινοῦνε σὲ ἱδρῶτες καὶ καμάτους. Τὰ πηγαδάκια ἀπαγορεύονται· εἶναι χάσιμο χρόνου καὶ ἐπιστροφή. Αὐτὸς ὁ κῆπος λέγεται Μεγάλη Σαρακοστή.
π τν πρώτη μέρα, σάλπιγγα χε κα λέγει «νέωκται τ στάδιον τν
ρετν». λοι σ θέλουν σ ταχεα πορεία. Τρέχεις ν φθάσης να πωρικ κα λοι σο λένε: «πομονή· ν κείν τ μέρ θ πολαύσης τος κόπους σου». χει καθαρ σχατολογικ χαρακτρα. «Ζσε Μάη –πως λέει λαός– ν φς τριφύλλι.»  κπος ατς χει μόνον σταυρούς, δρτες κα καμάτους. Βασιλεύει παντο βία. μόνη παρηγορι εναι πόλαυση τν μελλόντων γαθν. νας στν λλο λέγει:

– Προχώρα. Ο Γεροντάδες εναι μείλικτοι. Δν δέχονται γέλια κα κουβέντες.
σο μως σκληρς εναι γώνας, τόσο τ γέρα εναι ληθινά. Γλυκς παράδεισος ατός, μεστς τρυφς δάπανης. Ο γεύσεις τν φαγητν εναι πικρ χόρτα. κενος μως πο θέλει τν καθαρισμ τς ψυχς του προχωρε χωρς ν πολογίζη κόπους κα στερήσεις.
Κάθε φορ πο συναντοσα Γέροντα, τν ρωτοσα:
– χει πολ δρόμο κόμη;
– χει, λλ μ φοβσαι. Κοίτα τ τέλος το δρόμου. Μ μετρς ατ πο πέρασες. Λογάριαζε ατ πο χεις ν περάσης. Λογαριασμ στν λογαριασμό, φθάνης στ τέρμα κα καταλαμβάνεσαι π στενοχωρία γιατ δν πιτάχυνες τ βμα. Κα ταν φθάνης στ τέλος το δρόμου, νοπτρίζεσαι τ γαθ « τοίμασεν Θες τος γαπσιν ατόν». Βλέπεις τν ψηλ Σταυρ κα τ πάντα γι σένα γίνονται να τίποτα.
Τ βιβλίο τς περιβόλας ατς εναι τ πι κατάφυτο. Στ μνολογικά του κείμενα ο πατέρες μέσα π τ γκατα τς ψυχς τους φκαν τν ξομολόγηση στ πόδια το Χριστο. Τίποτα δν εναι πεζό· λα εναι μεγαλειώδη, λα εναι ληθινά. Τ Τριδιο εναι τ ρχαιότερο κκλησιαστικ βιβλίο τς λατρείας μας. Χαρά στονε πο τ μελετ, τ πολαμβάνει, τ χει ντρύφημα στν ζωή του.
Τ λλο περιβόλι εναι τ Πεντηκοστάριο. Χαρ μηνύει σ λο τν κόσμο. Γίνεται πι πτ νάσταση. λα γελονε·  φύση, τ πουλιά· λα σο τραγουδονε. λοι βαστνε τ βραβεο τς νίκης. λοι παιανίζουν «Χριστς νέστη». Μοσχοβολι π παντο σο τρυπ τ ρουθούνια τς μύτης. Σ τέτοιο σημεο παροξυσμο χαρς φθάνει κκλησία, πο λέγει «μηδες θρηνείτω πταίσματα». Βλέπω τν χαρ τν νθρώπων στ πρόσωπό τους κα ξεχν κάθε κάματο τς Μεγάλης Σαρακοστς. Θς συνεχς ν λειτουργς, συνεχς ν κροτς παιάνα κα ν ψάλλης μαζ μ λη τν φύση μνους δοξολογικος στν Θεό. μολογες μ τν ψυχή σου: «κόρον ο λαμβάνω το μεγαλύνειν σε».
λα ατ τ περιβόλια χουν κατάληξη τν γιορτ τς Πεντηκοστς. κε τελειώνουν τ περιβόλια κα γεμτοι π τ γιο Πνεμα εσερχόμαστε στν πάλη τς ζως. Πλήρεις γαθν γιοπνευματικν εσερχόμαστε πάλι στν γνα, λησμονοντες τος καμάτους το προτέρου βίου. Κα ο γιοι πο γιορτάζουμε σήμερα δν εναι τίποτε λλο, παρ ο καρπο το γίου Πνεύματος. παραίτητα βέβαια τ περιβόλια. Χωρς ατά, δν θ εχαμε καρπούς.
Στν περίοδο π τν Πεντηκοστ μέχρι τν Μεγάλη Σαρακοστή, ν ξαιρέσουμε κάποιες γιορτές, εναι πεζ τ πράγματα, λλ κατάφορτοι π τν χάρη το Παναγίου Πνεύματος διερχόμαστε κα ατν τν περίοδο το κκλησιαστικο τους. Μ τν γία πομον ναμένουμε τς μέρες τν νθουσιασμν, τν φαιδρν σπαραγμν τς καρδις μας. τσι, γι τν χριστιαν δν πάρχουν μέρες πο ν μ φαιδρύνεται κα ν μν ορτάζη ψυχή του. Γι μένα ο μέρες το κκλησιαστικο τους κυλνε χωρς ν πάρχη οτε στιγμ πο ν μ φαίνεται χαρ τς ναστάσεως. τσι, μπορομε ν λέμε «μέρα τ μέρ ρεύγεται ῥῆμα κα νξ νυκτ ναγγέλλει γνσιν». Δν πάρχει μέρα οτε νύχτα κοντ στν Χριστό, πο ν μν χη τ φς τς ναστάσεως. Νά ο κποι ο κατάφορτοι. Νά τ δρα τς αώνιας παγγελίας.
Μν κνήσουμε, δελφοί μου. Τώρα πο ξεπεριβολίσαμε, μ δειλανδρίσουμε. Κα τ γιον Πνεμα τ ατ κα ες τος αἰῶνας. μήν.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου