1984 – Ιερά Σκήτη Τιμίου Προδρόμου (Ι.Μονής Ιβήρων)

Η Ιερά Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου απέχει από την κυρίαρχο Ιερά Μονή των Ιβήρων 30΄. Απλώνεται στις κλιτύες δύο ραχωνιών σε υψόμετρο 250 μ. έχοντας στα Δυτικά της το βουνό Τσούκα (750 μ.), ενώ στα Ανατολικά της ανοίγονται πράσινες πλαγιές που οδηγούν το μάτι μας στην απεραντοσύνη της θάλασσας.

Στη θέση όπου σήμερα η Σκήτη, υπήρχε, από το 10^ο αιώνα, μονύδριο Γεωργιανών και στην οδό μεταξύ της Μονής και της Σκήτης υπήρχε το ασκητήριο του Αγίου Γαβριήλ. Το μονύδριο εκείνο καταστράφηκε από τους Καταλανούς. Το μονύδριο άρχισε να κάνει δυναμική την παρουσία του, ως καλύβική συνοικία, με την εκαταβίωση εδώ του Οσίου Ιακώβου του Νέου (†1 Νοεμβρίου 1520).

 

Η ησυχαστική τοποθεσία της Σκήτης, προσφιλής στους ασκητές, θα είναι αιτία να διατηρείται αυτή πάντοτε σε ακμή. Κι όχι μόνο από ησυχαστές, αλλά κι από νεομάρτυρες. Εδώ ασκήτεψαν και προαλείφτηκαν για το μαρτύριο οι νεομάρτυρες: Ιάκωβος και Διονύσιος (μνήμη 1 Νοεμβρίου), μαθητές του παραπάνω Ιακώβου· Προκόπιος (†25 Ιουνίου 1810)· Ευθύμιος (†22 Μαρτίου 1814)· Ιγνάτιος (†8 Οκτωβρίου 1814)· Ακάκιος (†1 Μαΐου 1816)· Ονούφριος (4 Ιανουαρίου 1818).

Κατά την περίοδο των ησυχαστικών ερίδων, αλλά και νωρίτερα, αποβαίνει ησυχαστικό κέντρο· εδώ είχε και το ασκητήριό του, για ένα διάστημα, ο Άγιος Αθανάσιος πατριάρχης ΚΠόλεως (1289-93 και 1304-10), όπως μας πληροφορεί σημείωση στον κώδικα Μονής Ιβήρων 369: «…εις την μονήν του εν αγίοις Πατρός ημών Αθανασίου αρχιεπισκόπου ΚΠόλεως του νέου εις την σκήτην των Ιβήρων… εν έτει ,ζρκδ΄(=1616)».

Την επομένη 100ετία αναφέρεται στη διαθήκη του Οικουμενικού Πατριάρχη Σεραφείμ Α΄ (1733-34) και οργανώνεται σε σκήτη, συντάσσοντας και τον Εσωτερικό Κανονισμό, από 22 άρθρα. Ο Κανονισμός εγκρίνεται το ίδιο έτος από την κυρίαρχο Μονή (6 Σεπτεμβρίου 1788). Λίγα χρόνια πριν (1779) εγείρεται το καθολικό και αγιογραφείται μετά μία 20ετία με κυριαρχικό χρώμα το κόκκινο. Επιγραφή εντός του καθολικού πληροφορεί ότι «ανηγέρθη εκ βάθρων» το 1779… «ανιστορήθη δε χειρί Νικηφόρου μοναχού εκ Καρπενησίου… εν έτει 1799».

Άλλα κτίσματα παλιά γύρω από το κυριακό είναι του 1783 και του 1877. Επίσης σώζεται μισοερειπωμένος ο ναός που ίδρυσε ο άγιος Ιάκωβος. Γενικά το καθολικό φαίνεται εγκαταλειμμένο (ΣΗΜ. αναφέρεται αρχές δεκαετίας του 80). Φθορές στη λιτή μεγάλες και τράπεζα πεπτωκυία. Τέμπλο ξύλινο ωραίο με ματ βερνίκι βαμμένο. Την εποχή ακριβώς αυτή αριθμεί 13 καλύβες με 33 μοναχούς. Το 1903, έτος ακμής της Σκήτης, αριθμεί 14 καλύβες με σχεδόν 40 μοναχούς. Σήμερα έχει 5 καλύβες κατοικημένες με 10 μοναχούς (ΣΗΜ. αναφέρεται αρχές δεκαετίας του 80).

ΠΗΓΗ: Δωροθέου Μοναχού, ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ Μύηση στην Ιστορία του και τη Ζωή του, εκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη 1986

Οι φωτογραφίες είναι του:

http://el.trekearth.com/members/thiv56

Η ανατολή του 21^ου αιώνα βρίσκει τη Σκήτη με ανακαινισμένο το Κυριακό και 2 μόλις κατοικημένες καλύβες.  

Η μία από τις δύο κατοικημένες σήμερα Καλύβες

1982 - Ο Γερο-Παχώμιος από την Σκήτη των Ιβήρων

Ο ναός που διακρίνεται στην πάνω αριστερά γωνία είναι το Κυριακό (κεντρικός ναός) της Σκἠτης Ιβήρων

http://el.trekearth.com/gallery/Europe/Greece/Macedonia/Agion_Oros/Skiti_Timiou_Prodromou_Iviron/photo832613.htm

Στήν Σκήτη τῶν Ἰβήρων εἶναι οἱ «Ἃγιοι Ἀπόστολοι», ὃπου μένουν τώρα δύο Πατέρες, πού εἶναι καί κατά σάρκα ἀδέλφια. Στή Συνοδεία αὐτή ἦταν καί ὁ Γέρο-Παχώμιος, στόν ὁποῖο ἒβλεπε κανείς ὁλοφάνερα τήν ἁγιότητα ζωγραφισμένη στό πρόσωπό του. Τό Γεροντάκι αὐτό ἦταν πολύ ἁπλό καί τελείως ἀγράμματο ἀλλά πολύ χαριτωμένο. Στό Κυριακό τῆς Σκήτης, ὃταν ἐρχόταν γιά νά ἐκκλησιασθεῖ τίς ἑορτές, ποτέ δέν καθόταν στό στασίδι, ἀλλά πάντα ὄρθιος στεκόταν, ἀκόμα καί στίς ὁλονυχτίες, καί ἒλεγε τήν εὐχή. Ὅταν τύχαινε νά τόν ρωτήση κανείς “ποῦ βρίσκεται ἡ ἀκολουθία”, ἀπαντοῦσε:

- Ψαλτήρια-ψαλτήρια λένε οἱ Πατέρες. Ὅλα ψαλτήρια τά ἒλεγε. Οὔτε καί ἀπό ψαλτικά ἤξερε καθόλου, ἐκτός ἀπό τό Χριστός Ἀνέστη, πού ἒψαλε τό Πάσχα. Πάντα πρόθυμος νά κάνει τά θελήματα τῶν ἂλλων, χωρίς νά ἒχει καθόλου θέλημα δικό του.

Ὅση στενοχώρια καί ἂν εἶχε κανείς, ἃμα ἒβλεπε τόν Πατέρα Παχώμιο, τοῦ ἒφευγε. Ὅλοι τόν ἀγαποῦσαν, ἀκόμα καί τά φίδια, πού τοῦ εἶχαν ἐμπιστοσύνη καί δέν ἒφευγαν, ὅταν τόν ἒβλεπαν. Στήν περιοχή τῆς Καλύβης ἦταν πολλά φίδια, γιατί ὑπῆρχαν νερά. Οἱ ἂλλοι δύο Πατέρες πολύ φοβοῦνταν τά φίδια, ἐνῶ ὁ Γέρο-Παχώμιος τά πλησίαζε χαμογελαστός, τά ἒπιανε καί τά ἒβγαζε ἒξω ἀπό τόν φράχτη τους.

Μιά μέρα ἐνῶ πήγαινε βιαστικός στήν Καλύβη τῶν Μαρκιανῶν, στό δρόμο βρῆκε ἓνα μεγάλο φίδι, τό ὁποῖο τύλιξε στήν μέση του σάν ζώνη, γιά νά τελειώση πρῶτα τήν δουλειά του καί μετά νά τό βγάλει ἒξω ἀπό τήν περιοχή τους. Ὁ Πατήρ Ἰάκωβος, μόλις τόν εἶδε, τρόμαξε, καί ὁ Πατήρ Παχώμιος παραξενεύτηκε γιά αὐτό. Μετά μοῦ ἒλεγε:

- Δέν ξέρω γιατί φοβᾶται ἀπό τά φίδια. Ἐκεῖνος ὁ δικός μας ὁ Πατήρ Ἀνδρέας φοβᾶται ἀκόμα καί τούς σκορπιούς! Ἐγώ τούς μαζεύω στήν χούφτα μου τούς σκορπιούς ἀπό τά ντουβάρια καί τούς πετάω ἒξω ἀπό τήν Καλύβα. Τώρα πού τρέμουν τά χέρια μου ἀπό τό πάρκινσον, τά μεγάλα φίδια σβαρνίζοντας τά βγάζω ἒξω.

Ρώτησα τόν Γέροντα: 

- Γιατί δέν σέ δαγκώνουν ἐσένα τά φίδια, Πάτερ Παχώμιε;

Μοῦ ἀπάντησε: 

- Κάπου γράφει ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ ἓνα χαρτί «ἐάν έχεις πίστη, πιάνεις καί τά φίδια καί τούς σκορπιούς, καί δέ σέ πειράζουν».

Τό ἃγιο αὐτό Γεροντάκι, ὁ Πατήρ Παχώμιος, εἶχε ἀναπαυθῆ στίς 22.10.1967. Μαζί μέ ἂλλους Ὁσίους Πατέρες, πού ἀγωνίσθηκαν φιλότιμα στό Περιβόλι τῆς Παναγίας, καί ἐξαγνίσθηκαν μέ τή βοήθεια τῆς Καλῆς μητέρας, τῆς Ἁγνῆς Παρθένου, ἒγιναν Στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, νίκησαν τά πάθη τους, ἐξόντωσαν τόν ἐχθρό διάβολο, αὐτοί οἱ «Λοκατζῆδες τῆς Ἐκκλησίας μας», καί στεφανώθηκαν ἀπό τόν Χριστό μέ ἂφθαρτο στεφάνι.

Γέρων Παΐσιος Ἁγιορείτης

http://mikramikra.blogspot.gr