(…) Στήν
παράσταση τῆς εἰκόνας τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ,
μέ τήν ταυτόχρονη ἀπεικόνιση μέσα στήν ἴδια σύνθεση γεγονότων πού διαφέρουν χρονικά μεταξύ
τους, δίνεται μία ἄλλη αἴσθηση τοῦ
χρόνου, πού εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐνόρασης τῶν Χριστουγέννων ὡς γεγονότος ἱστορικοῦ ἀλλά καί πέρα
ἀπό τήν ἱστορία· γεγονότος μυστηριακοῦ, ἐξωχρονικοῦ. Γιά παράδειγμα: ἡ ταυτόχρονη παρουσίαση τοῦ
Χριστοῦ στή φάτνη καί στό λουτρό, καί οἱ Μάγοι πού ταξιδεύουν καί συγχρόνως προσφέρουν τά δῶρα τους στόν Χριστό. Ὑπογραμμίζεται ἐδῶ ἡ ὑπέρβαση τοῦ τρισδιάστατου φυσικοῦ χώρου καί χρόνου καί ἡ ἀναγωγή του
σέ ἕνα συνεχές ‘‘ἐδῶ’’ καί ἕνα διαρκές δοξολογικό ‘‘παρόν’’.
Μέσα στην Ἐκκλησία ὅλα
τά γεγονότα τῆς θείας Οἰκονομίας εἶναι
διαχρονικά. «Σήμερον ὁ Δεσπότης
τίκτεται ὡς βρέφος…», «Σήμερον γεννᾶται ἐκ
Παρθένου…», θά ψάλλουμε κατά τήν ἑορτή
τῶν Χριστουγέννων, κι ἄς ἀναφερόμαστε
σ᾿ ἕνα γεγονός πού συνέβη πρίν δύο χιλιάδες χρόνια.
