2917 - Νέο βιβλίο του πανοσιολογιωτάτου Πρωτεπιστάτου του Αγίου Όρους

«NEAI HΓΙΑΣΜΕΝΑΙ ΜΟΡΦΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ:

Ο π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΕΤΤΑΣ (1941-4.1.2000)

και Η ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΗ (1943-6.12.2012)»

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟ-ΚΑΜΕΝΙΑΝΙΤΗ:

Μια αξιοθαύμαστη ιερωμένη μορφή, πολυσύνθετη και ακτινοβόλα - της οποίας η εκπληκτική πνευματική δραστηριότητα ξεπέρασε τα όρια της Αχαϊκής πρωτεύουσας, εις την οποία έζησε και εκοιμήθη εν Κυρίω - καθαγιάζει ακόμα και στις μέρες μας την Πάτρα και όχι μόνο, καταδεικνύοντας περίτρανα ότι και στις δύσκολες αντιπνευματικές εποχές των τελευταίων χρόνων δεν έλειψαν οι αγιασμένες μορφές, οι αγιασμένοι λευίτες, εργάτες στον αμπελώνα του Κυρίου.

Ο λόγος για τον μακαριστό π. Νικόλαο Α. Πέττα, τον «Δίκαιο Σημειοφόρο» όπως τον ονομάζουν όσοι τον γνώρισαν και έγιναν μάρτυρες του ενάρετου βίου του, της πνευματοφόρου διαδρομής του, καθώς και του προορατικού του χαρίσματος.

Ο π. Νικόλαος-όπως γράφει στον πρόλογο του σήμερον παρουσιαζομένου βιβλίου ο Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους, Γέρων Μάξιμος Ιβηρίτης – «εις την ζωήν του ηκολούθησε την αληθή οδόν, την οδόν της αρετής, της ταπεινώσεως, της αγάπης προς τον Θεόν και τον πλησίον. Ο ένθεος αυτού αγών ήτο μυστικός, όπως ακριβώς απορρέει από την ορθόδοξον πατερικότητα».

Σκιαγραφώντας - με την ταπεινή μας πέννα - την αγιασμένη μορφή του μακαριστού π. Νικολάου Πέττα, κρίνεται σκόπιμο να προστρέξουμε σε δημοσιευμένα άρθρα πολλών κληρικών και λαϊκών, μοναχών και μοναζουσών, καθώς και συναδέλφων του εκπαιδευτικών από την περιφέρεια της Μητρόπολης Πατρών, της Φωκίδος και αλλού.

Πολλά από αυτά τα άρθρα βρίσκονται δημοσιευμένα σε διάφορα εκκλησιαστικά και άλλα έντυπα, συμπεριλαμβάνονται δε και στο πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο υπό του Πρωτεπιστάτου του Αγίου Όρους Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου, το οποίο αξίζει να μελετήσουμε για να γνωρίσουμε την ηγιασμένη πορεία του μακαριστού π. Νικολάου εν ζωή, αλλά και την μετά θάνατον παρουσία του σε διάφορες περιστάσεις, ακόμα και για την κοίμηση της πρεσβυτέρας του.

Ο μακαριστός π. Νικόλαος Πέττας γεννήθηκε στην πόλη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου την Πάτρα από γονείς Eπτανησίους. Απέκτησε σπουδαία μόρφωση από θετικές και θεωρητικές επιστήμες και τέσσερα ανώτατα πτυχία. Αρχικά εργάστηκε ως καθηγητής στα ΤΕΣ μηχανολόγος. Αργότερα όμως, με την προτροπή πολλών Αγιορειτών πατέρων καθώς και του πνευματικού του, επείσθη να ακολουθήσει την Θεία προσταγή. Στις 8 Απριλίου 1979 χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ στις 15 Απριλίου του ίδιου έτους ιερέας, από τον αοίδιμο μητροπολίτη Πατρών Νικόδημο Βαληνδρά.

Μαζί με την άξια πρεσβυτέρα του Ανθή (1943-6.12.2012), απέκτησαν δώδεκα παιδιά και είναι σημαντικό αυτό να το τονίσουμε, καθότι στις μέρες μας γίνεται προσπάθεια αφανισμού του ελληνικού γένους - με διάφορους τρόπους - αλλά και με την αύξηση της υπογεννητικότητας, λόγω υποτίθεται των οικονομικών δυσκολιών.

Το παράδειγμα αυτό του π. Νικολάου Πέττα ας αποτελέσει πρότυπο για όλους μας και ιδία για τις λευιτικές οικογένειες. Μεταξύ των εκλεκτών του τέκνων-πρέπει να αναφέρουμε- ξεχωριστή θέση κατέχει ο σήμερον Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Πέττας, ο οποίος είναι και πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού ιδρύματος «Χριστόφορος Παπουλάκος».

Στις μέρες μας, που ο οδοστρωτήρας της ύλης και του ατομισμού τείνει να σαρώσει κάθε υψηλό και ευγενές ιδανικό, που η χώρα μας βιώνει ανυπέρβλητες βασάνους, είναι σημαντικό να διδασκόμαστε την καρτερικότητα και την υπομονή, τον ενάρετο και πνευματικό βίο, από αγιασμένες μορφές σαν τον μακαριστό π. Νικόλαο Πέττα, να πορευόμαστε πάντα εν Κυρίω και τότε δεν θα χαθούμε.

Οδεύοντες στην Μεγάλη Σαρακοστή, προς το μαρτύριο, τον σταυρικό θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού μας - όπως μας λέγει και ο Μέγας Βασίλειος - δια της εξυμνήσεως του βίου « των διαπρεψάντων εν ευσεβεία», δοξάζομεν πρώτον τον Δεσπότην και Κύριόν μας Χριστόν, τον οποίον παρακαλούμε και διά πρεσβειών των Αγίων να ατσαλώνει την πίστη μας να ενδυναμώνει τη θέλησή μας, για να διέλθουμε τους δύσκολους καιρούς και να προστατεύει το γένος μας από κάθε επιβουλή.

Επιχαίροντες, δια την ένθεον προσπάθεια του Πρωτεπιστάτου Αγίου Όρους Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου - την οποία συναντούμε καθ΄όλον τον εν τω Αγιονύμω Όρει βίον του -συγχαίρομεν τούτον δια το παρόν πόνημα, εξαιτούμενοι τις ευλογίες του και τις ευχές του.

Μακαρία η μνήμη του π. Νικολάου Α. Πέττα εν ταις αγκάλαις του Κυρίου μας, είθε να μεσιτεύει στον Κύριο και υπέρ ημών, να γευθούμε τον αιώνιο παράδεισο.

Κωνσταντίνος Νικολόπουλος-Καμενιανίτης

Ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος-Καμενιανίτης, λογοτέχνης, συγγραφέας, τ. αντιπρόεδρος Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και αντιδήμαρχος Πολιτισμού τ. Δήμου Αροανίας Καλαβρύτων, γεννήθηκε στους Καμενιάνους Καλαβρύτων Ν. Αχαΐας. Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε πολύ νωρίς και έχει εκδώσει μέχρι σήμερα εννέα βιβλία με ποιήματα, διηγήματα, ιστορικές μελέτες κ.α., ενώ έχει συμμετάσχει και στη συλλογική συγγραφή αρκετών άλλων βιβλίων. Έχει επιμεληθεί επίσης την έκδοση βιβλίων και οδηγών πολλών φορέων καθώς και του τ. Δήμου Αροανίας. Πολλά από τα έργα του, έχουν συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικές εγκυκλοπαίδειες και ανθολογίες. Για αρκετά χρόνια υπήρξε αρχισυντάκτης στην περιοδική έκδοση Κεντροδυτικής Πελοποννήσου την εφημερίδα "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ". Σήμερα εργάζεται στους Ηλεκτρικούς Σιδηροδρόμους Αθηνών-Πειραιώς(ΗΣΑΠ) και συνεργάζεται με πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

Διάθεση του Βιβλίου:

- Βιβλιοπωλείο: ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Γερανίου 20 (κοντά Σοφοκλέους καί Γερανίου), 105 52 Αθήνα, τηλ. 2105243275.

- Βιβλιοπωλείο: ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ, Όθωνος – Αμαλίας 97 Πάτρα, τηλ: 2610346687, φαξ: 2610346687.

http://mixaliszaf.blogspot.gr

2916 - Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Αγιορείτης Άγιος 
Μνήμη 14 Νοεμβρίου
και
Δεύτερη Κυριακή
της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

212 - Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

. 

2915 - Όσιος Βλάσιος ο εξ Αμορίου (†909/912)

Αγιορείτης Άγιος

Μνήμη 31 Μαρτίου

Σύγχρονη εικόνα Ι.Μ. Δοχειαρίου

1007 - Όσιος Βλάσιος ο εξ Αμορίου (†909/912)

.

 

2914 - Παταπίου μοναχού Καυσοκαλυβίτου: Γέρων Παΐσιος Αγιορείτης, Διακονία αγάπης

«Ο Θεός ας πλημμυρίσει την καρδιά σας με την καλοσύνη Του και την πολλή Του αγάπη, μέχρι να παλαβώσετε, για να φύγει ό νους σας πια από την γη καί να βρίσκεται από τώρα κοντά Του στον Ουρανό.

Να τρελαθείτε από την θεία τρέλα της αγάπης του Θεού! Να κάψει ό Θεός με την αγάπη Του τίς καρδιές σας!».(Γέρων Παΐσιος)

Πατάπιος Μοναχός, Καυσοκαλυβίτης

Το να γράψει κανείς για μορφές σαν το Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη, αποδεικνύεται πολύ δύσκολο έργο, μια πού «θέλει άρετήν και τόλμην» κατά τον ποιητή, ή προσέγγιση με το ιερό αυτό πρόσωπο. Κι αφού στο πρώτο βιώνουμε - μόνο εκεί - την πλήρη ακτημοσύνη, απέμεινε ή τόλμη στο να εκφράσουμε τίς παρακάτω σκέψεις.

Είναι γεγονός ότι για το μακαριστό Γέροντα, ή σχετική βιβλιογραφία κάθε χρόνο πού περνάει εμπλουτίζεται συνεχώς. Όχι μόνο βιβλία καί άλλες εργασίες πού αναφέρονται στην μορφή του καί στις εμπειρίες ανθρώπων πού έχουν ωφεληθεί άπ' αυτόν, βρίσκουν συχνά το φως της δημοσιότητας, αλλά καί - αυτό κατά τη γνώμη μου είναι καί το σπουδαιότερο - τα Έργα, οι Λόγοι καί οι Διδαχές του 'ίδιου του Γέροντα, είναι πλέον προσιτές στο σύγχρονο πιστό, μέσα από τίς εκδόσεις της μονής οπού αναπαύεται το ασκητικό του λείψανο.

Αναπολώντας κατά καιρούς τη σεβάσμια μορφή του Γέροντα καθώς καί τίς φωτισμένες νουθεσίες καί διδαχές του, πού πάντα στάλαζαν σα βάλσαμο στις ψυχές όλων πού, λίγο ως πολύ, είχαμε την ευλογία να τον συναντήσουμε, μου έμενε ή αίσθηση ότι όλα οσα υπέφερε καρτερικά στην ασκητική του ζωή: στερήσεις, κακουχίες, πειρασμοί, κοπιώδεις μετακινήσεις, ενοχλήσεις καί κόπωση από τους αναρίθμητους προσκυνητές καί τέλος, οδυνηρές ασθένειες, τα υπέμενε από αγάπη για το Θεό καί για τον άνθρωπο.

Καί στις μονές που διακόνησε, εντός καί εκτός Αγίου Όρους, καί όταν ζούσε μόνος του στην ησυχία, ή ζωή του, ήταν μια συνεχής διακονία αγάπης. Μιας αγάπης χωρίς σύνορα πού επειδή ήταν ειλικρινής καί απαύγασμα της θεοειδούς του ψυχής, ξεκούραζε όλους όσους τη γεύονταν. Ακόμη καί στην περίοδο πριν την όσιακή του κοίμηση, αν καί εξ αιτίας της επάρατης νόσου είχε οδυνηρότατους πόνους, εκείνος θυσιάζοντας τον εαυτό του για τους αδελφούς του, διακονούσε με αυταπάρνηση καί αυτοθυσία όσους προσέτρεχαν σ' αυτόν για να βοηθηθούν.

Μα κι από την πλούσια διδασκαλία του, πού αναφέρεται διεξοδικά σε όλα τα θέματα της εν Χριστώ ζωής καί πού πραγματικά μας «αφυπνίζει πνευματικά», βλέπουμε το

Γέροντα να μιλάει «με πόνο καί αγάπη» για όλους μας.

Από το πάνθεον των αρετών, ή αγάπη - ξεχωριστά ανάμεσα στις άλλες - φαίνεται να διαπνέει τη σύνολη ζωή καί διδασκαλία του π. Παϊσίου. Έλεγε στους ακροατές του, υπογραμμίζοντας τη δύναμη της αγάπης: «...επειδή δεν ξέρουμε τι μας περιμένει, όσο μπορείτε, να καλλιεργήσετε την αγάπη. Αυτό είναι το κυριότερο άπ' όλα: να έχετε μεταξύ σας αγάπη αληθινή, αδελφική, όχι ψεύτικη. Πάντα όταν υπάρχει το καλό ενδιαφέρον, ό πόνος, ή αγάπη, ενεργεί κανείς σωστά. Ή καλοσύνη, ή αγάπη, είναι δύναμη».

Μία από τις τελειότερες εκφράσεις αγάπης είναι το να προσευχόμαστε για τους άλλους. Την αλήθεια αυτή καθώς καί την αξία της τονίζει ό Γέροντας: «Ή καρδιακή προσευχή βοηθάει όχι μόνο τους άλλους αλλά καί τον ίδιο τον εαυτό μας, γιατί βοηθάει να έρθει ή εσωτερική καλοσύνη. Όταν ερχόμαστε στη θέση του άλλου, έρχεται φυσιολογικά ή αγάπη, ό πόνος, ή ταπείνωση, ή ευγνωμοσύνη μας στο Θεό με τη συνεχή δοξολογία, καί τότε ή προσευχή για το συνάνθρωπο μας γίνεται ευπρόσδεκτη από τον Θεό καί τον βοηθάει». Καί σε ερώτηση για το πώς καταλαβαίνει ότι με την προσευχή του βοηθήθηκε ό άλλος, απαντάει: «Το πληροφορείται από τη θεία παρηγοριά πού νιώθει μέσα του από την πονεμένη του καρδιακή προσευχή πού έκανε. Πρέπει όμως πρώτα τον πόνο του άλλου να τον κάνει δικό σου πόνο καί υστέρα να κάνεις καί καρδιακή προσευχή. Ή αγάπη είναι ιδιότητα θεϊκή καί πληροφορεί τον άλλο».

Ή αγάπη είναι προϋπόθεση για να φέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα του ελέγχου των σφαλμάτων του αλλού κι αυτό είναι κάτι πού το υπογραμμίζει ό π. Πάίσιος: «Όταν ελέγχουμε κάποιον από αγάπη, είτε την καταλαβαίνει ό άλλος την αγάπη μας είτε όχι, ή αλλοίωση γίνεται στην καρδιά του, επειδή κινούμαστε από καθαρή αγάπη. Ενώ ό έλεγχος πού γίνεται χωρίς αγάπη, με εμπάθεια, τον κάνει τον άλλο θηρίο γιατί ή κακιά μας προσκρούει στον εγωισμό του... Όταν ανεχόμαστε τον άλλον από αγάπη, εκείνος το καταλαβαίνει».

Ή θυσία για τον αδελφό είναι μίμηση Χρίστου. «Να μάθει κανείς να χαίρεται με το να δίνει», έλεγε ό μακαριστός Γέροντας καί συνέχιζε: «Τέτοιοι άνθρωποι πού δίνονται χωρίς να υπολογίζουν τον εαυτό τους, θα μας κρίνουν μεθαύριο». «Ό Χριστός συγκινείται, όταν αγαπάμε τον πλησίον μας πιο πολύ από τον εαυτό μας, καί μας γεμίζει με θεία ευφροσύνη. Βλέπεις Εκείνος δεν περιορίστηκε στο «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν» αλλά θυσιάστηκε για τον άνθρωπο». Καί συμπληρώνει: «Αδύνατο είναι να έλθει ή αγάπη του Χριστού μέσα μας, εάν δεν βγάλουμε έξω τον εαυτό μας από την αγάπη μας καί να την δώσουμε στον Θεό καί στις εικόνες Του καί να δινόμαστε πάντα στους άλλους, χωρίς να θέλουμε να μας δίνονται οί άλλοι»7. Επιμένοντας ό Γέροντας στην θυσιαστική προσφορά ως έκφραση τέλειας αγάπης, μας νουθετεί: «Ή θυσία για τον συνάνθρωπο μας κρύβει την μεγάλη μας αγάπη για τον Χριστό. Όσοι έχουν μεν την αγαθή προαίρεση για να ελεήσουν, αλλά δεν έχουν τίποτα καί πονάνε γι αυτό, ελεούν με το αίμα της καρδιάς τους». Καί για να ενθαρρύνει όσους αγωνίζονται να καλλιεργούν την βασίλισσα των αρετών, συμπληρώνει: «Οί εύσπλαχνοι, επειδή πάντα χορταίνουν τους άλλους με αγάπη, πάντοτε είναι χορτασμένοι από την αγάπη του Θεού καί από τίς άφθονες ευλογίες Του».

Στρέφοντας την προσοχή του στη σωστή πραγμάτωση του μοναχικού ιδεώδους καί ορίζοντας την αγάπη αρχή καί τέλος της άποταγής του μοναχού από τον κόσμο, μας διδάσκει: «Έργο του μοναχού είναι να γίνει δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Να κάνει την καρδιά του ευαίσθητη σαν το φύλλο του χρυσού των αγιογράφων. Όλο το έργο του μοναχού είναι ή αγάπη, όπως καί το ξεκίνημα του έγινε από αγάπη προς τον Θεό, ή οποία έχει καί την αγάπη για τον πλησίον». Καί συνεχίζει, απαντώντας ταυτόχρονα καί στους ανά τους αιώνας επικριτές του μοναχισμού, ότι τάχα έφυγαν από τον κόσμο επειδή δεν τον αγαπούν: «Ό μοναχός φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά γιατί αγαπάει τον κόσμο, καί ζώντας μακριά από τον κόσμο, θα τον βοηθήσει με την προσευχή του σε ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως παρά μόνο με θεϊκή επέμβαση».

Ορίζοντας άλλη μια φορά την αγάπη σαν μια από τίς βασικές συντεταγμένες της πορείας του μονάχου, αλλά καί κάθε χριστιανού πού ζει με Λιτότητα καί εγκράτεια, ό μακαριστός Γέροντας Παΐσιος θα μας πει: «Ή αγάπη με την εξωτερική ακτημοσύνη πολύ βοηθάει για να αποκτήσει κανείς καί την εσωτερική ακτημοσύνη από τα πάθη. Ο! δύο αυτές ακτημοσύνες κάνουν τον άνθρωπο πλούσιο από καλοσύνη Θεού».

Έχουν περάσει ήδη 10 χρόνια από τη μακαριά καί όσιακή κοίμηση του αλησμόνητου Γέροντος Παϊσίου του Άγιορείτου. Όμως ούτε αυτά κατάφεραν ούτε οσα ό Θεός θα επιτρέψει να ζήσει ακόμη αυτός ό κόσμος θα καταφέρουν να σβήσουν την χαριτωμένη μορφή του από τίς καρδιές των ανθρώπων πού αγάπησε μέσα από την πολλή του μανική αγάπη προς τον Χριστό. Ολόκληρη ή ζωή του ήταν μια διακονία αγάπης. Μιας αγάπης χωρίς σύνορα! Γι' αυτό καί όσο ό ήλιος θα ανατέλλει στη γη, δεν θα πάψει να μας εμπνέει καί να διδάσκει πώς ν' αγαπούμε πραγματικά.

«Εκείνοι πού αγαπούν αληθινά καί αγωνίζονται σωστά, ανέχονται με αγάπη, θυσιάζονται, στερούνται καί αναπαύουν τον πλησίον τους, πού είναι ό Χριστός».

Ας έχουμε την ευχή του!

http://agioritikoslogos.blogspot.gr