Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

12516 - Επισκέψεις και παραμονές του αγίου Σάββα στη Θεσσαλονίκη


Διαβάστε τη μελέτη εδώ:

12515 - Ο Σταυρός

Η σταυρική καταδίκη ήταν η πλέον ατιμωτική τιμωρία, με την οποία καταδίκασαν τον Χριστό.
Ήταν τέτοιο το μίσος του ανθρώπου για τον Δημιουργό του, που επέλεξε τον πιο ατιμωτικό θάνατο, την σταύρωση, για να τον τιμωρήσει.
Είχε κυριευθεί από τέτοιο μίσος που δεν άντεχε την αγάπη, που του πρόσφερε ο Χριστός.
Κάρφωσε την Αγάπη στον σταυρό, νομίζοντας ότι θα την θανατώσει.
Η αγάπη, όμως, έβαψε με το αίμα Της το ξύλο του σταυρού, δίνοντάς του ουράνια χάρη.
Μετέτρεψε το ξύλο της τιμωρίας και της καταδίκης σε ξύλο ζωής, όπλο αήτητο κατά των δαιμόνων, καύχημα των ορθοδόξων.
Στην θέα Του, και μόνο, ο πονεμένος άνθρωπος βρίσκει παρηγοριά και ανάπαυση.

12514 - Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

12513 - Οσιομάρτυς Μακάριος (†1507)









Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 14 Σεπτεμβρίου

12512 - Μοναχός Νεόφυτος Λαυριώτης (1908 - 14 Σεπτεμβρίου 1983)

Γεννήθηκε στη Ζάτουνα Αρκαδίας το 1908. Προσήλθε στο Άγιον Όρος το 1936 κι εκάρη μοναχός στη Μεγίστη Λαύρα το 1938. Έζησε στο σπήλαιο του οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου, στα Κατουνάκια, στη σκήτη της Αγίας Άννης, στην Καψάλα. Πάντοτε ακτήμων, παντού εγκρατής σε όλα και αυστηρός νηστευτής, μονοχίτων και ανυ­πόδητος.
Ένα διάστημα διετέλεσε θυρωρός κι επιμελητής της Αθωνιάδος Σχολής. Ο σχολάρχης της Χρυσόστομος Λαυριώτης λέγει ότι προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους σπουδαστές με τις πατρικές νουθεσίες του και κυρίως το καλογερικό του παράδειγμα. Υπόμενε πάντοτε ατάραχα δοκιμασίες κι ενοχλήσεις διάφορες. Τον μικρό μισθό του την ίδια μέρα που τον λάβαινε, τον μοίραζε ελεημοσύνες στους φτωχούς. Το Κελλί του στα Κατουνάκια μισογκρεμισμένο και απλησίαστο. Κοινωνούσε πάντα με κατάνυξη. Πριν τη θεία Κοινωνία από ταπείνωση φιλούσε και τα χέρια των δοκίμων.

12511 - Μοναχός Βιτάλιος Καρακαλλινός (1891 - 14 Σεπτεμβρίου 1945)

Γεννήθηκε στον νομό Μποντοσάνι της Ρουμανίας το 1891. Νέος αφοσιώθηκε στ’ ασκητικά παλαίσματα της μοναχικής ζωής, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, στη μονή Νεάμτς.
Το 1938 ήλθε στο Άγιον Όρος για υψηλότερες πνευματικές αναβάσεις. Έφτιαξε ένα μικρό καλυβάκι στην ησυχία των δασών της μονής Καρακάλλου. Αγάπησε την αφάνεια, την αδοξία, την πενία, την ησυχία και την άσκηση υπέρμετρα. 
Κανείς δεν γνώριζε την κατοικία του και τον αγώνα του. Μερικές φορές πέρναγαν μήνες για να τον δουν στη μονή. Τα καλοκαίρια κατέβαινε στη μονή για