Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

12474 - Η διάκριση στη ζωή και την επιστολογραφία του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού


Ομιλία του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Καλλιακμάνη, στο συνέδριο «Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Άγιον Όρος. Φιλοκαλική Εμπειρία», που πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 22-24 Οκτωβρίου 2004 στην Αθήνα.

12473 - Η λειτουργική ζωή και ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής


Ομιλία του Γεώργιου Φίλια, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο συνέδριο «Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Άγιον Όρος. Φιλοκαλική Εμπειρία», που πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 22-24 Οκτωβρίου 2004 στην Αθήνα.

12472 - Η θέα του ακτίστου φωτός στους νεώτερους Αγιορείτες και τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή


Ομιλία του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ελευθέριου Χαραλαμπίδη, στο συνέδριο «Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Άγιον Όρος. Φιλοκαλική Εμπειρία», που πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 22-24 Οκτωβρίου 2004 στην Αθήνα.

12471 - Η ποιμαντική διάσταση του έργου του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου
Το πρόσωπο του Γέροντος Ιωσήφ του ησυχαστού, σύμφωνα μάλιστα και με όσα ακούσαμε αυτές τις μέρες, είναι ταυτισμένο με την απόλυτη φυγή από τον κόσμο, την ανυποχώρητη διεκδίκηση των όρων της ησυχίας, την ασυμβίβαστη προσήλωση στην ανάγκη της απερίσπαστης προσευχής, την διηνεκή προσπάθεια άσκησης της βίας, την σπανίου μεγέθους αγάπη προς τον κόσμο της ερήμου. Κανείς δεν θα μπορούσε εύκολα να συνδυάσει τον βίο ενός τέτοιου ανθρώπου με την εικόνα ενός ποιμένος. Πώς είναι δυνατόν, όταν έχουμε μπροστά μας έναν πρωταθλητή και λάτρη της ησυχίας, η οποία «Τας αισθήσεις Τας έξω νεκροί και Τας κινήσεις Τας έσω εγείρει», να μιλούμε για την ποιμαντική και μάλιστα του έργου του, κάτι που προϋποθέτει την μετά «του κόσμου αναστροφή», η οποία για έναν ησυχαστή «τα εναντία τούτων πράσσει»; Ο ησυχαστής δεν είναι ποιμένας που ομιλεί και «αναστρέφεται», ούτε ακτιβιστής που παράγει έργο.

12470 - Θαυμαστά σημεία μετά τη κοίμηση του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή

Αμέσως μετά την οσιακή κοίμησί του, αναλάβαμε τα μοναχικά χριστιανικά μας καθήκοντα απέναντι στον κεκοιμημένο Γέροντά μας. Τον καθαρίσαμε, τον πλύναμε και τον αλλάξαμε, αλλά μας ξέφευγε από τα χέρια, διότι λύγιζε το σώμα του. Δεν υπήρχε νεκρική ακαμψία και παρέμενε ευλύγιστος σαν να κοιμόταν.
Φυσιολογικά, μετά τον θάνατο, επέρχεται μυική ακαμψία στο λείψανο του νεκρού. Εν τούτοις όμως, οι μοναχοί και οι μοναχές δεν «ξυλιάζουν» όταν πεθάνουν. Το σώμα του νεκρού μοναχού παραμένει ελαστικό, όπως ενός ανθρώπου που κοιμάται, δεν γίνεται σκληρό σαν σανίδα όπως του λαικού ανθρώπου. Όσες ώρες και να περάσουν και όσες μέρες, ο μοναχός παραμένει ευλύγιστος.
Μόλις πάρη κάποιος το μοναχικό Σχήμα, αμέσως αποκτάει αυτό το ιδίωμα, αυτό το υπερφυσικό σημείο. Ακόμα και αμαρτωλός να πεθάνη ο μοναχός, δεν δοκιμάζει νεκρική ακαμψία! Μόνο που θα πάρη το Σχήμα κάποιος, έστω και μια ώρα να είναι μο-

12469 - Οι βαθμίδες πνευματικής τελειώσεως κατά τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας
Ένας σύγχρονος ασκητής του Γέροντος Ιωσήφ, ησυχαστής και αυτός στα ερημικά καρούλια του Αθωνα, ο αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, στο βιβλίο του, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, κάνει λόγο για εννέα αγιορείτες μοναχούς, «οίτινες, λέγει, ηγάπων να προσεύχωνται υπέρ του κόσμου και προσηύχοντο μετά δακρύων αγάπης» [1]. Ο ένας από αυτούς ήταν ο Γέροντας Ιωσήφ.
Η φύση του θέματός μας, «Οι βαθμίδες πνευματικής τελειώσεως κατά τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή», είναι παράδοξη, και η ανάπτυξή του με τρόπο που να μην αδικείτο μεγάλο και πολυδιάστατο ανάστημα του Γέροντα δεν είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα.
Ο πνευματικός άνθρωπος, ο αληθινά αναγεννημένος, υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα σε απίστευτο βαθμό. Γίνεται μέτοχος των ενεργειών του Πνεύματος και κατά τον

12468 - Ιεροδιάκονος Αρκάδιος Βατοπεδινός (1865 - 4 Σεπτεμβρίου 1934)

[…] Διετέλεσε δάσκαλος στο σχολείο της μονής, έφορος της Αθωνιάδος Σχολής, αντιπρόσωπος στην Ιερά Κοινότητα, μέλος της επιτροπής για τον καταρτισμό του Καταστατικού Χάρτου του Άγιου Όρους και για μία τριακονταετία βιβλιοθηκάριος και αρχειοφύλακας της μονής του. […]
[…] Όταν το 1922 ήλθαν οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα, ο Γέροντας Αρκάδιος μερίμνησε να συγκεντρώσει τους πρόσφυγες της ιδιαίτερης πατρίδος του και να τους εγκαταστήσει στο Βατοπεδινό Μετόχι στον Πρόβλακα, ιδρύοντας το χωριό Νέα Ρόδα. Αρκετές φορές τους επισκεπτόταν, στηρίζοντάς τους υλικά και πνευματικά, ώστε να μείνουν πιστοί στις ελληνορθόδοξες αρχές μας. Η καρδιά του Γέροντος Αρκαδίου ήταν γεμάτη από ταπείνωση και αγάπη. Αν και του προτάθηκε από την αδελφότητα να χειροτονηθεί ιερεύς και αρχιμανδρίτης και να ηγηθεί της μονής, προτίμησε να πεθάνει ως απλός ιεροδιάκονος, δίχως τιμές κι εξουσίες. […]  Περισσότερα

12467 - Όσιος Άνθιμος Κουρούκλης









Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 4 Σεπτεμβρίου