Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

11465 - Εσφιγμενίτικες ευχές

Πρωτοχρονιά 2019
Με αισθήματα χαράς και αγαλλιάσεως υποδεχόμαστε το νέο έτος 2019, ευχόμενοι κάθε ευλογία σε κάθε ένα και κάθε μία προσωπικά! Ας είναι το νέο έτος δημιουργικό, χαρούμενο, ευκαιρία και αφορμή επανεκκίνησης στην ζωή μας! Κάθε νέα αρχή δηλώνει την ευκαιρία να κερδίσουμε ό,τι χάσαμε, να διορθώσουμε τα λάθη μας, να αυξήσουμε την χαρά μας, να δώσουμε αγάπη! 
Χρόνια πολλά, καλή χρονιά!
†Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

11464 - Αγιορείτες Άγιοι η Μνήμη των οποίων τιμάται τον Ιανουάριο

Στο Άγιον Όρος δεν γεννήθηκε κανένας άγιος, ούτε όλοι εκοιμήθησαν εδώ. Φιλοξενήθηκαν όλοι για λίγο ή πολύ. Αγάπησαν τον ιερό τόπο...
... Έζησαν στον Άθωνα από τον 9ο αιώνα και αρκετοί έδρασαν ποικιλόμορφα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Βέβαια δεν είναι αυτοί οι μόνοι που ευαρέστησαν τον Θεό και δοξάσθηκαν από Αυτόν. Υπάρχει κι ένα πλήθος αγνώστων σ' εμάς αγίων, που απολαμβάνουν τους μισθούς των καμάτων τους στη Βασιλεία των Ουρανών... (Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης) 
Αγιορείτες Άγιοι, η Μνήμη των οποίων τιμάται τον Ιανουάριο:

11463 - Ρώσοι, ευεργέτες ή ευεργετημένοι των Ελλήνων;

*Γράφει ο Στυλιανός Π. Σούρλας στην Romfea.gr

Το 1872 η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως με βάσει τους Ιερούς Κανόνες και με αφορμή το "Βουλγαρικό ζήτημα" καταδίκασε απερίφραστα τον Εθνοφυλετισμό μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Και όταν λέμε "Εθνοφυλετισμός" εννοούμε «την εν τω αυτώ τόπω συγκρότησις ιδίων φυλετικών Εκκλησιών, πάντας μέν τους ομοφύλους αποδεχομένων, πάντας δε τους ετεροφύλους αποκλειουσών και υπό μόνον ομοφύλων ποιμένων διοικουμένων».
Προς τούτο και οι Εκκλησίες λαμβάνουν την ονομασία

11462 - Μοναχός Ονούφριος Καρυώτης (1875 - 31 Δεκεμβρίου 1958)

Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα από φτωχούς γονείς. Η μητέρα του τον γέννησε στο χωράφι που θέριζε με το δρεπάνι. 
Το 1900 προσήλθε στο παρά τις Καρυές Σταυρονικητιανό Κελλί του Αγίου Ονουφρίου, που σήμερα είναι γκρεμισμένο. Εκεί εκάρη από τον Γέροντα Διονύσιο (†1903). Οι Ρώσοι θέλησαν να του δώσουν αρκετές λίρες, για ν’ αγοράσουν το Κελλί, μα δεν δέχθηκε ποτέ. 
Μετά την κοίμηση του Γέροντός του μετέβη στο Βατοπεδινό Κελλί των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και στη συνέχεια στο Αγιοπαυλίτικο Κελλί του Αγίου Ανδρέου στις Κα­ρυές. 
Το 1906 προσήλθε στο Παντοκρατορινό Κελλί του Γενεσίου της Θεοτόκου, κάτω από τη μονή Κουτλουμουσίου.
Ο Γέροντας Ονούφριος είχε ένα κατά σάρκα αδελφό, που μόναζε στο γειτονικό Κελλί του Αγίου Ευθυμίου, τον ιερομόναχο Ανδρέα (†1941).

11461 - Μοναχός Νήφων Κουτλουμουσιανός (1887 - 31 Δεκεμβρίου 1953)

Περιοδικό ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, έτος ΙΘ΄ (τεύχος 1),
αριθ. 209-210, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1954, σελ. 63
Γεννήθηκε ο κατά κόσμον Αθανάσιος Λαμπίρης του Παναγιώτου στο χωριό Κλείτωρ των Καλαβρύτων το 1887. Προσήλθε στο Κουτλουμουσιανό Κελλί του Αγίου Ευθυμίου του Μεγάλου το 1897. Εκάρη μοναχός το 1898. 
Εργόχειρο είχε το του βιβλιοδέτη, το οποίο εργαζόταν με ιδιαίτερη αγάπη, επιμέλεια και φροντίδα.
Ήταν ένας Γέροντας διακεκριμένος και ονομαστός. Φιλακόλουθος λίαν, νηστευτής, ασκητικός και καλλιτέχνης βιβλιοδέτης. 
Συνοδεία είχε τον δίκαιο και απλό μοναχό Θεόκτιστο (†1955) και τον ιεροδιάκονο Νήφωνα (†1987), τον οποίο γνωρίσαμε και πολλά μας διηγήθηκε καλά για τους μακαριστούς προκατόχους του, καθώς για την αγάπη του για τη βιβλιοδεσία.
Κατά τον φιλόσιο εκδότη Σ. Σχοινά ο «μεταστάς ήτο από τους εκλεκτούς Γέροντας, διάγων ζωήν ασκητικήν, είχε δε μεγάλην απλότητα· ο θάνατός του υπήρξε θάνατος του δικαίου.
Διά δύο ελαφρών συμ­φορήσεων, τον ειδοποίησεν ο Κύριος ότι ταχέως πρόκειται να τον καλέση πλησίον του, ώστε να έχη όλην την ευκαιρίαν να ετοιμασθή δι’ εξομολογήσεως, διά του μυστηρίου του

11460 - Ιερομόναχος Αθανάσιος Λακκοσκητιώτης (1881 - 31 Δεκ. 1961)

Στον κόσμο ονομαζόταν Θεοδόσιος Ιωάννου Στάνου. Γεννήθηκε στο χωριό Μπιχέα Κουβουλουΐ της Ρουμανίας το 1881. Το 1902 προσήλθε στη σκήτη του Αγίου Δημητρίου-Λάκκου, που βρίσκεται σε ησυχαστική τοποθεσία, κατοικείται από Ρουμάνους και ανήκει στην ιερά μονή Αγίου Παύλου. Εκάρη στην Καλύβη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου το 1903.
Διακρίθηκε ως διακριτικός Πνευματικός και ως άκρως νηστευτής και ακτήμων. Μ’ ένα τσουβάλι παξιμάδι περνούσε πολύ καιρό. Ούτε ήξερε τη γεύση των φαγητών. Κάποτε, διηγούνται, όταν είχε ασθενήσει, τον πήρε ένας να τον φιλέψει κάτι, για να στυλωθεί στα πόδια του. Είχε μαγειρέψει ζαρκάδι με πατάτες. Έφαγε το μεσημέρι. Το βράδυ του είπε να του φτιάξει κάτι άλλο. «Καλό ήταν και το μεσημεριανό», του είπε. Μπορεί και να μην κατάλαβε ότι ήταν και κρέας…
Αναφέρουν επίσης ότι κάποτε κάηκε η Καλύβη του. Στενοχωρήθηκε, μα δεν απο-