Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

11442 - Μετά τη Σάρκωση ο άνθρωπος γίνεται υιός του Θεού

Ο μακαριστός Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (2009), μιλώντας για την Γέννηση του Χριστού, τονίζει ότι ο άνθρωπος, μετά την Θεία Ενσάρκωση, θεανθρωποποιείται, γίνεται κατά χάριν υιός του Θεού, εφόσον ανταποκριθεί στην κλήση του Πατέρα και ζήσει εφαρμόζοντας τις εντολές που έδωσε ο Θεός για την θεραπεία της ανθρώπινης φύσης και την σωτηρία μας.

11441 - Χριστούγεννα!

Η ανυπέρβλητη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο κορυφώθηκε με τον ερχομό του Χριστού στην γη!
Έγινε το σπήλαιο της Βηθλεέμ πηγή φωτός αληθινού, για να φωτίσει τον κόσμο!
Έγινε η φάτνη πηγή χαράς, για να φέρει την χαρά στον κόσμο!
Έγιναν τα σπάργανα του Χριστού μια αγκαλιά, για να αγκαλιάσουν σφιχτά τον  κόσμο!
Έγιναν τα ζώα πηγή ζεστασιάς, για να ζεσταθεί ο παγωμένος κόσμος!
Έγινε το αστέρι οδηγός, για να οδηγήσει με σιγουριά τον κόσμο!
Έγινε η Παναγία μητέρα του Χριστού, για να αποκτήσει μητέρα ο κόσμος!
Όλη η οικονομία του Θεού για τον κόσμο αποκαλύπτεται μέσα σε μια νύχτα, σε ένα φτωχό σπήλαιο, σε ένα μικρό χωριό. Τα πάντα χρησιμοποιεί ο Θεός για τον κόσμο Του, γιατί όλα είναι δικά Του!

11440 - Ολόφωτα Χριστούγεννα στο Άγιον Όρος

Του Αγιορείτου μοναχού Παταπίου Καυσοκαλυβίτου στην Romfea.gr
Ἡ νύχτα τῶν Χριστουγέννων εἶναι μιά νύχτα φωτεινή. Ὄχι τόσο γιατί ὁ ἀστέρας πού ὁδήγησε τούς Μάγους στόν Χριστό μαρμαίρει στόν οὐρανό καί οἱ φαντασμαγορικοί ἀστερισμοί καταυγάζουν τό στερέωμα ἤ ἀκόμα, γιατί οἱ οἰκίες καί οἱ πόλεις μας, φορώντας τά γιορτινά τους, εἶναι ὑπερβαλλόντως φωταγωγημένες.
Ἡ νύχτα τῶν Χριστουγέννων εἶναι φωτεινή γιατί μᾶς ὁδηγεῖ στό σκιόφως τοῦ πιό μυστικοῦ καί κατανυκτικοῦ ἑαυτοῦ μας...
Στό Ἅγιον Ὄρος καί στά ἱερά σκηνώματά του, πού ξεπερνοῦν τά χίλια, ἀνάμεσά τους μονές, σκῆτες, κελλιά καί ἡσυχαστήρια, ἡ ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων ἀρχίζει νωρίς τό βράδυ, ἀφοῦ πρῶτα, μία ὥρα μετά τή δύση τοῦ ἡλίου, κατά τό ἁγιορείτικο Τυπικό, κτυπήσουν οἱ μεγάλες καμπάνες, σέ τρεῖς στάσεις, ἐφόσον πρόκειται γιά δεσποτική ἑορτή.
Καί εἶναι αὐτή μία ἄλλη μυσταγωγία, εἰδικά γιά ὅσους Ἁγιορεῖτες πατέρες, ὅπως ὁ

11439 - Ιερομόναχος Μάξιμος Ιβηρίτης (1904 - 25 Δεκεμβρίου 1999)

Στο Άγιον Όρος ήλθε το 1928 και εισήλθε δόκιμος στη μονή Ιβήρων. Εκάρη μοναχός το επόμενο έτος και διήλθε διάφορα διακονήματα. Το 1940 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον μητροπολίτη Μιλητουπόλεως Ιερόθεο (†1956) και ανέλαβε προσμονάριος στο παρεκκλήσι της Παναγίας, με τη θαυματουργή εικόνα της Πορταΐτισσας (1944-1987). Από το 1957 ήταν προϊστάμενος της μονής. Νέος, στην πρώτη μου αγρυπνία στο Άγιον Όρος, στην πανήγυρη του Δεκαπενταύγουστου, εξομολογήθηκα τα κρίματά μου, στο παρεκκλήσι της Πορταΐτισσας, κι ο παπα-Μάξιμος με συμβούλευσε με λίγα, απλά, εγκάρδια λόγια, διαβάζοντάς μου τη συγχωρητική ευχή. 
Ήταν σεβαστός απ’ όλους. Δεν είχε σπουδαία μόρφωση. Είχε όμως εμπειρία και διάκριση. Εκείνα που νουθετούσε τους άλλους πρώτα τα βίωνε ο ίδιος. Είχε ευλάβεια στον Γέροντα Χατζη-Γιώργη (†1886) και προσπαθούσε να τον μιμηθεί στην αυστηρή ασκητική του βιοτή. Υπήρξε ισόβιος νηστευτής. Το λίγο πάλι που έτρωγε, στο πόδι το έτρωγε. Έλεγε: 

11438 - Ιερομόναχος Κύριλλος Κουτλουμουσιανός (1884 - 25 Δεκ. 1966)

Ο παπα-Κύριλλος πατρίδα είχε το Αγρίνιο. Μικρός ξενιτεύτηκε στην Αίγυπτο και από εκεί πήγε στον άγιο Σάββα, αφού προσκύνησε τους Αγίους Τόπους. Σε ηλικία 16 χρόνων είχε ρασοφορεθεί, αλλά δεν αναπαυόταν εκεί λόγω των πολλών προσκυνητών και ήρθε στο περιβόλι της Παναγίας. Παρόλο που η ηλικία του ήταν μικρή, και στον κόσμο τα παιδιά της ηλικίας του έπαιζαν, αυτός όμως αγωνιζόταν σαν μεγάλος αθλητής του Χριστού.
Στη Σκήτη Κουτλουμουσίου, του Αγίου Παντελεήμονος, πολύ αναπαύθηκε κοντά στον πνευματικό παπα-Παντελεήμονα, που έμενε στην καλύβη «Εισόδια της Θεοτόκου». Ο γέροντάς του, εκτός από τα άλλα χαρίσματα που έλαβε από τον Θεό, είχε και το διορατικό χάρισμα, γιατί είχε γίνει άνθρωπος του Θεού με τους υπερφυσικούς φιλότιμους αγώνες του. Προέβλεπε και αυτούς που θα γίνουν μοναχοί, ακόμη και το καλογερικό όνομα που θα τους έδιναν. Μόνο στη Μονή Εσφιγμένου θυμάμαι δύο τέτοιες περιπτώσεις μοναχών∙ έναν από λαϊκό τον φώναξε από μακρυά, πριν τον ειδεί, ενώ χτυπούσε την πόρτα: Περισσότερα