Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

11060 - Οι λαγοί και τα βατράχια (Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίτης)

δ, σ ατ τ βουν πο μένω, μακρι π τος θορύβους κα τς λαζονίες το κόσμου, πολλ κουσα. σφιγξα τν καρδιά μου κα σιώπησα. Γκρεμίζονται κκλησίες κα κτίζονται τζαμιά! στω τι ρέσκονται ο κρατοντες κα στ σλαμικ πιστεύω. Δν εχανε ν διαθέσουν να κομμάτι γς ν κτίσουνε τζαμί; Ο πρόγονοί μας, κα παλι κα πρόσφατα, δν θελαν ν βλέπουνε μιναρέ. Τος θύμιζε ψεύτικες δοξασίες γι τν Θεό. Τος θύμιζε σκλαβι πικρ κα δύσκολη. Φαίνεται τι λλοτριωθήκαμε κι ντ τ παιδιά μας ν μεγαλώνουν κάτω π τ καμπαναρι τν κκλησιν, θ τρέφονται στν σκι τν τζαμιν. Ποτ δν θ ξεχάσω τι γεννήθηκα κα νατράφηκα στν σκι τν αγαιοπελαγίτικων

11059 - Ισλαμικό κηροπήγιο από τη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους








Βυζαντινά 23 (2003), σ. 293-313. 
Θεσσαλονίκη 2003

11058 - Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, κείμενα περί παιδείας από το Άγιο Όρος

11057 - Μοναχός Γρηγόριος Ξενοφωντινός (1890 - 11 Σεπτεμβρίου 1990)

[…] Ο ιερομόναχος Θεωνάς Ξενοφωντινός γράφει περί αυτού: Απερίφραστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν για όλους μας, ιδιαίτερα για τους Ξενοφωντινούς πατέρες, ο «Γέροντας», το καύχημα της μονής μας και ο άνθρωπος που χάριζε πνευματική ομορφιά στη σκήτη μας. Μόνο που τον έβλεπες νόμιζες ότι βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα αββά των παλαιών χρόνων. Ο λόγος του ήταν για μας «λόγος ζωής». Δεν μπορούσες να μην το δεχθείς, διότι το έλεγε ο Γερο-Γρηγόρης, που έκανε υπομονή 81 χρόνια. Σε μία από τις τελευταίες επισκέψεις μας, σ’ ένα μοναχό της μονής μας είπε: «Να κάνεις υπομονή, όπως έκανα κι εγώ. Θα προσεύχομαι για όλους σας. Μοναχός που δεν κάνει τον κανόνα του δεν είναι μοναχός…».
Αγάπησε τη σκήτη του, άφησε χειρόγραφες σημειώσεις του για την ιστορία της, διετέλεσε επί έτη Δικαίος, γραμματέας και τυπικάρης. Είχε αρχοντική παρουσία, λυγερόκορμος, με άσπρη γενειάδα και φωτεινό πρόσωπο. […]