Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

9979 - Το Άγιο Όρος του Δημήτρη Γιολδάση

Μονή Μεγίστης Λαύρας, 1935 • Υδατογραφία με προσχέδιο μολύβι, 34,6x25 εκ.
Οι φωτογραφίες είναι από την Αγιορειτική Πινακοθήκη

Δημήτρης Γιολδάσης 1897 - 1993

Ο ζωγράφος Δημήτρης Γιολδάσης υπήρξε ένας σεμνός άνθρωπος και καλλιτέχνης σε όλη την μακρά πορεία της ζωής του. Γνήσιος και πηγαίος καλλιτέ-χνης, έζησε απλά και ειλικρινά αφοσιω-μένος στον τόπο που τον γέννησε και τον ανάθρεψε καταθέτοντάς το αυτό και στη ζωγραφική του. Πέθανε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο έργο τόσο σε καλλιτεχνική, όσο και ιστορική αξία, γιατί κατέγραψε με τη ζωγραφική του ένα τόπο, ο οποίος στη πάροδο όλων αυτών των χρόνων άλλαξε με ρυθμούς γρήγορους και βάρβαρους χάνοντας τη γνησιότητα της ομορφιάς του. Γεννημένος στο ορεινό χωριό της Καρδίτσας το Μορφοβούνι, (Bουνέσι), από γονείς Σαμα-ριναίους, πέρασε πολύ σκληρά παιδικά χρόνια δουλεύοντας σε καπνομάγαζα στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα, αφιερώνοντας όμως τον λίγο του χρόνο να ζωγραφίζει οτιδήποτε τον συγκινούσε.

9978 - Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους, Γέροντος Βαρθολομαίου

Η Γέννηση του Χριστού στη Γη 
είναι η απόδειξη της σωτηρίας του ανθρώπου
Η παρακοή και πτώση των πρωτοπλάστων είχε σαν αποτέλεσμα την έξοδο από τον παράδεισο, την διακοπή δηλαδή της επικοινωνίας τους με τον Θεό, συμπαρασύροντας ταυτόχρονα όλο το ανθρώπινο γένος.
Το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου αποκαλύπτεται με την έλευση του Χριστού στην Γη. Η παγωμένη αυτή νύχτα της Γεννήσεως του Χριστού ήταν η κατάλληλη, γιατί απεικόνιζε την πνευματική κατάσταση στην οποία είχε φθάσει ο άνθρωπος, όλα σκοτεινά και παγωμένα.

9977 - Ιερομόναχος Σωφρόνιος Κουτλουμουσιανός (1901 - 22 Δεκ. 1977)

Ο κατά κόσμον Σπυρίδων Τριβιζάς του Αντωνίου και της Χρυσάνθης γεννήθηκε στο χωριό Αγρός της Κέρκυρας το 1901. Μοναχός εκάρη στην ιερά μονή Παλαιοκαστρίτισσας το 1923. 
Προσήλθε στην ιερά μονή Κουτλουμουσίου το 1925. Το 1926 εκάρη μεγαλόσχημος μο­ναχός. Διάκονος χειροτονήθηκε στη δεύτερη πανήγυρη της μονής, στις 17.1.1927, και πρεσβύτερος στην πρώτη και μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6.8.1927. 
Ως ηγούμενος της μονής, από το 1967, ζούσε ως ένας των απλών διακονητών. 
Διηγούνται οι παλαιότεροι πατέρες πως, παρότι τον πίεζαν, δεν έμεινε ποτέ στο ηγουμενείο. Είχε ένα χαλασμένο, μικρό κελλί. Άναβε τη λάμπα του ηγουμενείου, για να φαίνεται από τις Καρυές, πως κάποιος μένει.
Γνήσιος άνθρωπος του Θεού, τίμιος και αληθινός. Φιλακόλουθος στο έπακρον.
Όταν δεν μπορούσε να κατέβει στο Καθολικό, διάβαζε διπλή την ακολουθία στο κελλί του. Ταπεινός πολύ. Εργατικός. Έφθανε να μην τρώει ούτε το φαΐ του, για να το κάνει ελεημοσύνη. Στα τελευταία του έμεινε κατάκοιτος από ασθένειες.