Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

9546 - Η εορτή του Αγίου Νήφωνος, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως εις την Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγ. Διονυσίου Αγίου Όρους και του Καθηγουμένου αυτής Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. π. Πέτρου, προέστη της Πανηγύρεως επί τῇ εορτῇ του Αγίου Νήφωνος, του από Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, η οποία ετελέσθη σε κατανυκτική ατμόσφαιρα  και συμφώνως προς την Αγιορείτικη τάξη και παράδοση, κατά το χρονικό διάστημα της 23ης και 24ης Αυγούστου ε.έ. (10-11 /08/ 2017 π.η.).
Ο Σεβασμιώτατος και η συνοδεία αυτού, αφίχθη  εις την Ιερά Μονή, το μεσημέρι της παραμονής της εορτής, όπου και έτυχε  θερμής υποδοχής από τον Ηγούμενο και τους Πατέρες της Μοναστηριού, ενώ εν συνεχεία Προεξήρχε της ολονυκτίου Ιεράς Αγρυπνίας και της Πανηγυρικής Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, η οποία ετελέσθη στο Καθολικό της Μονής.

9545 - Πατρο-Κοσμάς ο Αιτωλός (Φιλοθεΐτης), o Σχολάρχης του Γένους

Ένας Έλληνας
έδωσε τα φώτα και την ελπίδα στους υπόδουλους
Θα μπορούσαμε να πούμε στον τίτλο “ένας Ρωμιός” αλλά προτιμούμε να δανειστούμε τον τίτλο από τις Δοκιμές του Γιώργου Σεφέρη ο οποίος τιτλοφορεί ένα κείμενό του “Ένας Έλληνας – Ο Μακρυγιάννης”, -αν και εδώ δεν αναφερόμαστε στο στρατηγό.
Πάντως ένας Έλληνας μόνος του και ολομόναχος δεν μπορεί να υπάρξει. Θα είναι σαν τη μαύρη κατάρα, για να μην πούμε και άκρως επικίνδυνος. Ο Έλληνας μπορεί να υπάρξει μόνον ως πρόσωπο. Ένα κοινωνικό ον μέσα στην κοινότητα από την οποία εμπνέεται, χωρίς να περιχαρακώνεται και να μένει αποκλεισμένος από τον λοιπό κόσμο, να συμπεριφέρεται με ευθύνη και ευγένεια, να προσφέρει όπου μπορεί και βεβαίως να λογοδοτεί. Το ένα άτομο “ως Έλληνας” ή ακόμη χειρότερο ως ελληναράς στην καλύτερη περίπτωση θα αποτελεί μια τραγική φιγούρα αν όχι μια καρικατούρα.
Για να υπάρξει ο πραγματικός Έλληνας πρέπει να βρει έναν όμοιó του για να αποτελεί πρόσωπο (προς όψιν). Και όταν δεν τον βρίσκει θα πρέπει να τον “δημιουργήσει”… Κάτι τέτοιο ποιητική αδεία, ως σενάριο και ως υπόθεση εργασίας θα ισχυριστούμε για τον μεγάλο αυτόν Ρωμιό, ο οποίος τον 18ο αιώνα γνωρίζοντας πολύ καλά την κατάσταση των υποδούλων συμπατριωτών του ανέστειλε τη δική του ησυχία και βάλθηκε να τους φέρει στο αρχέγονο κάλλος. (Καμία σχέση με την αρχαιομανία των λογίων που επικράτησε μετά την επανάσταση και την απελευθέρωση της χώρας, η οποία μας απέκοψε βίαια από την ελληνική συνέχεια).