Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

8402 - Ιερομόναχος Διονύσιος Μικραγιαννανίτης (1930 - 13/26 Μαΐου 1998)

Γεννήθηκε στο Λαύριο Αττικής το 1930. Το 1946 προσήλθε στην Καλύβη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης στην υπακοή του σεβασμίου Γέροντος Αβιμέλεχ (†1965). Στη ρασοευχή ελαβε το όνομα Χρυσόστομος και στη μεγαλοσχημία του Διονύσιος. 
Το 1953 χειροτονήθηκε διάκονος από τον μητροπολίτη Μιλητουπόλεως Ιερόθεο (†1956) και το 1959 πρεσβύτερος από τον Κώου Ναθαναήλ (†1978). 
Όλη του η ζωή πανθομολογουμένως υπήρξε καλογερική, αγωνιστική, αγιορείτικη.
Εκεί που διακρίθηκε κυρίως ήταν ως εξομολογος-Πνευματικός πολλών μοναχών και λαϊκών. Ανέπαυσε χιλιάδες ψυχές με τη διάκριση, τη σύνεση και την αγάπη του. Το παύλειο λόγιο, «το επιεικές ημών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις», τον διακατείχε. Μάρτυρες τούτου τα πολλά και αγαπητά του πνευματικά τέκνα. 
Απέκτησε πολυμελή κι ευλογημένη συνοδεία.

8401 - Μοναχός Ιερόθεος Καυσοκαλυβίτης (1886 - 13 Μαΐου 1968)

Κατά κόσμον ονομαζόταν Δημήτριος Κακούνης του Γεωργίου και της Αικατερίνης. Από το Καστρί Λακωνίας, όπου γεννήθηκε το 1886, νέος ξενιτεύθηκε στην Αμερική, μαζί με τον αδελφό του, για να εργασθούν και να βοηθήσουν την οικογένεια τους. Όταν κάποτε θέλησαν να πάνε σ’ ένα θέατρο για να ψυχαγωγηθούν, βλέπουν θίασο δαιμόνων να χορεύουν και να γκρεμίζουν νέους στην απώλεια. Εντυπωσιάσθηκαν, τρομοκρατήθηκαν και αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και ν’ ακολουθήσουν τον μοναχισμό.
Ο αδελφός του πήγε στη σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης και από εκεί στη μονή Γρηγορίου, της οποίας έγινε και καλός ηγούμενος, ο γνωστός παπα-Θεόδωρος († 1964). 
Ο ίδιος μετέβη στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, το 1895, στην Καλύβη του Αγίου Ακακίου υπό τον Γέροντα Διονύσιο († 1934), όπου εκάρη το 1897.

8400 - Το Άγιον Όρος με μια ματιά 40 χρόνων

Δάφνη Αγίου Όρους 1971
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως ο ομφάλιος λώρος που σε δένει με κάτι κόβεται και μένεις μετέωρος στο κενό. Τέτοιος είναι ο θάνατος της μητέρας για τη ζωή του καθενός. Και για το θέμα μας σήμερα τέτοιος ήταν -για εμάς και τη σχέση μας με το Όρος- ο θάνατος του Γέροντα Ιερόθεου. Βεβαίως από τις επισκέψεις μας στο Όρος, που χρονολογούνται από το 1975, ωφεληθήκαμε τα μέγιστα από τις συζητήσεις με γέροντες και τις συναντήσεις σε μονές, σκήτες και κελιά.
Ακόμη και σήμερα. Αλλά ο Ιερόθεος ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς μας, μόλις φτάναμε στις Καρυές. Κατεβαίναμε από το λεωφορείο, που αγκομαχώντας μας μετέφερε από το επίνειο του Όρους, τη Δάφνη, στην πρωτεύουσα, τις Καρυές, και κατευθυνόμασταν στο βιβλιοπωλείο του. Εκεί τον συναντούσαμε, πάντοτε πίσω από το γραφείο του, μονίμως σε μία έντονη δραστηριότητα. Μιλούσε, τηλεφωνούσε, έδινε συμβουλές, βοηθούσε. Και πάντα με έναν καλό λόγο.
Ο Ιερόθεος ήταν από τους μοναχούς που εκτιμούσαν οι γέροντες στο Όρος. Και επειδή συνήθως ταυτίζαμε την προσκυνηματική επίσκεψη με την εργασία μας, όταν είχαμε κάποια δυσκολία -σύνηθες φαινόμενο στο Όρος, διότι οι γέροντες δεν μιλούν εύκολα- μας την έλυνε ο Ιερόθεος.
Ήταν μία προσωπικότητα της οποίας η εμβέλεια είχε επεκταθεί σε όλη την ελλαδική επικράτεια.

8399 - Ιβηρίτες Άγιοι εορτάζοντες την 13η Μαΐου