Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

5198 - Φωτογραφίες από την Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Βατοπαίδι, (2014)





Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια τελέστηκε στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου ιερά αγρυπνία επί της ευκαιρίας της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου.
Της πανηγύρεως προεξήρχε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος.
Την πανήγυρη λάμπρυναν οι ψαλμωδίες των πατέρων της Μονής πλαισιούμενοι από την χορωδία της Μητροπόλεως «Ρωμανός ο Μελωδός».


5197 - Οι αγιογραφικοί οίκοι στη Σκήτη Αγίας Άννας



H δεύτερη μεγαλύτερη συγκέντρωση ζωγράφων, μετά τiς Καρυές, εντοπίζεται στη Σκήτη Αγίας Άννας, όπου διακρίθηκαν τέσσερις αγιογραφικοί οίκοι. O αρχαιότερος είναι οι Θεοφιλαίοι με έδρα την καλύβη των Εισοδίων της Θεοτόκου κοντά στο Κυριακό καί ιδρυτή τον μοναχό Θεόφιλο Μαδυτινό (1798-1918), που ήρθε στη Σκήτη το 1826. Συνεχιστές ήταν ό μοναχός Χερουβείμ Καπετανάκης (†1910) με μαθητεία στους Ιωσαφαίους και ο μοναχός Γαβριήλ Λαμπής ο Πνευματικός.
Δεύτερη συνοδεία σχημάτισαν οι τέσσερις κατά σάρκα αδερφοί Καρτσωναίοι με έδρα την καλύβη του Αγίου Γεωργίου πλησιόχωρα στο  Κυριακό.

5196 - Φωτογραφίες από την πανήγυρη της Ιεράς Μονής Ιβήρων



Με παρόντες εκατοντάδες πιστούς τελέσθηκε η μεγάλη πανήγυρη του Όρους, η εορτή της κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Ιβήρων, απ όπου ευλογεί τους Ορθοδόξους η θαυματουργή εικών της Πορταϊτίσσης„ Παναγίας.
Στην Ιερά Πανήγυρη προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σεβαστείας κ. Δημήτριος, εξέχων Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και παραβρέθηκαν οι Μητροπολίται Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέας και Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννης καθώς και ο Επίσκοπος Αριανζού κ. Βαρθολομαίος, πολλοί ηγούμενοι και πλήθος κληρικών, μοναχών και προσκυνητών.

5195 - Συμπληρώνονται σήμερα 55 χρόνια από την κοίμηση του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή

…Όταν ο Γέροντας είχε ήδη καταβληθεί, η υγεία του πήγαινε προς το χειρότερο, δύο σοβαρές ασθένειες, η μία μετά την άλλη επέφεραν το τέλος της επίγειας ζωής του την 15η/28η Αυγούστου 1959.
Ο βιογράφος του αναφέρει:
«Οι τελευταίες μέρες του ήταν πολύ οδυνηρές, γιατί η προχωρημένη πλέον ανεπάρκεια του εμπόδιζε την αναπνοή και κοπίαζε πολύ. Αυτό όμως για μας ήταν μάθημα και αφορμή πρακτικής υπομονής. Αισθανόμενοι τον αγώνα του και ενώ προσπαθούσαμε να τον ανακουφίσουμε αυτός μας παρηγορούσε καταλλήλως με πρακτικά παραδείγματα αναφερόμενος ιδίως στην ματαιότητα του κόσμου. Μας έλεγε: “κοντεύει η μέρα μου να φύγω. Όπως έγινα δεν είμαι τώρα για τίποτα, ούτε μπορώ να αγωνισθώ άλλο”. Ο αείμνηστος δεν ξεχνούσε διόλου τον σκοπό του και με διάφορες επίνοιες, σε κάθε πρόφαση της ζωής, εύρισκε μέσον αγώνος και καρποφορίας. Μη δυνάμενος να κινηθή ούτε και να ξαπλώση για την ασθένεια του καθόταν σε μια πρόχειρη πολυθρόνα απ’ αυτές τις πτυσσόμενες έκλαιε συνεχώς την ματαιότητα του βίου. Ανέμενε την απόλυσή του απ’ αυτή την ζωή σαν τον ευτυχέστερο κλήρο και ψιθύριζε τροπάρια των κεκοιμημένων, όταν δεν τον πίεζε η δύσπνοια. Αρσένιε έλεγε χαριεντιζόμενος, πότε φεύγουμε; Δεν εύχεσαι φαίνεται και αργούμε”. Επί σαράντα σχεδόν ημέρες, τις τελευταίες του, δεν έτρωγε τίποτε, μόνο κοινωνούσε κάθε μέρα και έπαιρνε λίγο καρπούζι.