Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

4299 - Τοιχογραφίες του Κυριακού της Βατοπαιδινής Ι. Σκήτης Αγίου Δημητρίου (φωτογραφίες)

Η Βατοπαιδινή Ιερά Σκήτη Αγίου Δημητρίου
Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο
ΙΕΡΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ,
 τόμος Α΄, έκδ. Ι.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος, 1996
Η Βατοπαιδινή Ιερά Σκήτη του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στα νότια όρια της Ι. Μονής Βατοπαιδίου, σε απόσταση 30΄ απ’ αυτήν. Περιβάλλεται από καταπράσινους λόφους με άνοιγμα προς τα βόρεια. Η Σκήτη είναι από τις αρχαιότερες και ίσως η πιο οργανωμένη στη βυζαντινή εποχή. Εδώ υπήρχε από τον 10ο αιώνα το μονύδριο του Χαλκέως, επικεφαλής των κελλιών. Ιδρυτής του μονυδρίου και των κελλιών υπήρξε Δημήτριος ο Χαλκεύς, που αφιέρωσε το ναό του μονυδρίου στον ομώνυμό του Άγιο. Ο Δημήτριος παρουσιάστηκε στον ηγούμενο της Μεγίστης Λαύρας Αθανάσιο, που ηγουμένευε από το 1017, καθώς και στον άλλο Αθανάσιο, ηγούμενο της Μ. Βατοπαιδίου, και ζήτησε όπως, μετά τον θάνατό του, ορισθούν επίτροποι για το μονύδριο και τ’ άλλα κελλιά, οι ηγούμενοι Θεοτόκου και Εσφιγμένου. Η Σκήτη με το όνομα Χαλκέως θα είναι γνωστή μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα. Ο εσωτερικός κανονισμός της Σκήτης (18 άρθρα) συντάχθηκε το 1759, επάνω σε αρχαιότερο πρότυπο, και σ’ όλο το διάστημα του 18ου αιώνα αυτή θα βρίσκεται σε ακμή. Όλες οι επιγραφές σε εικόνες και κτίσματα ανάγονται σ’ εκείνη την εποχή. Κατά το τέλος εκείνου του αιώνα και τις αρχές του επομένου η Σκήτη θα αριθμεί 120 μοναχούς. Τη δεκαετία του 80 αριθμούσε 10-12 μοναχούς και με την απογραφή του 2001, 16. Η Σκήτη έχει στην κατοχή της 70 χειρόγραφα. Ότι σώζεται από την αρχαιότητα είναι το μαρμαροθέτημα του Κυριακού, έργο του 12ου αιώνα. 
Οι φωτογραφίες των τοιχογραφιών του Κυριακού της Σκήτης, οι οποίες ακολουθούν, είναι του Wim Voogd και δημοσιεύονται στο ιστολόγιό του http://athosweblog.com.
Οι τοιχογραφίες του κυρίως ναού είναι του 1755. Ο εξωνάρθηκας είναι μεταγενέστερος και οι τοιχογραφίες του είναι του 1806.

4298 - Φωτογραφίες από την κοπή της πίτας του Συλλόγου Φίλων της Ι.Μ.Εσφιγμένου



Μέ τήν χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί τήν σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τήν Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014 πραγματοποιήθηκε ἡ ἐτήσια πανήγυρη τῆς Ὑπαπαντῆς στό Χαλάνδρι, στόν χῶρο τοῦ Μετοχίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου, ὅπου καί τό θαυματουργό εἰκόνισμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς «Ὑπαπαντῆς».
.......Στήν συνέχεια τό ἴδιο ἀπόγευμα στόν φιλόξενο χῶρο τοῦ Ἰδρύματος «Ζήση» στό Χαλάνδρι, ἔγινε ἡ γιορτή τῆς κοπῆς τῆς πίτας τοῦ Συλλόγου τῶν φίλων τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου, ὅπου μέ τήν παρουσία ἐκατοντάδων φίλων τῆς Μονῆς, εὐλογήθηκε ἀπό τόν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Καβάσων κ.κ. Ἐμμανουήλ ἡ βασιλόπιτα καί παρουσιάστηκε τό ἔργο τοῦ Συλλόγου.
.......Κεντρικός ὁμιλητῆς ἤταν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ. π. Ἰωακείμ Καρεώτης ὁ ὁποῖος μέ συγκινητικοῦς λόγους ἀναφέρθηκε στόν πρόσφατα μεταστάντα μακαριστό καθηγούμενο τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου Ἀρχιμ. Χρυσόστομο (Κατσουλιέρη).

4297 - Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: «Υπέρ του γένους και της Πατρίδος»



Το σημαντικότερο κείμενο-παρακαταθήκη του Αγίου Γέροντα Παϊσίου του Αγιορείτου:
Ο Γέροντας, ξεριζωμένος από την βρεφική του ηλικία, και έχοντας ζήσει τη φρίκη του πολέμου και της Κατοχής, γνώριζε από την πείρα του ότι το να «διάγωμεν ήρεμον και ησύχιον βίον» είναι μεγάλη ευλογία.
Αγαπούσε τη Πατρίδα και έλεγε: «Και η Πατρίδα είναι μία μεγάλη οικογένεια». Δεν επεδίωκε το εθνικό μεγαλείο, τη δόξα και την ισχύ με την κοσμική έννοια, αλλά την ειρήνη, τη πνευματική άνοδο και την ηθική ζωή των πολιτών, για να μας βοηθά και ο Θεός. Ούτε επιζητούσε την ασφάλεια για ν’ απολαμβάνουν οι άνθρωποι τις ανέσεις τους.
Σε κάποιο Έλληνα θερμό πατριώτη που ζούσε στην Αμερική και προσπαθούσε να προβάλλει την Ελλάδα, συνέστησε ν’ αγωνιστεί για ν’ αγιάσει και ύστερα να προβάλλει σωστά και πνευματικά και την Ελλάδα.
Όπως οι Προφήτες του Ισραήλ συμμετείχαν στη ζωή του έθνους ενεργά με τον τρόπο τους, προσεύχονταν, θρηνούσαν, έλεγχαν βασιλείς, κήρυτταν μετάνοια και προφήτευαν για τα επερχόμενα δεινά, το ίδιο και ο Γέροντας δεν ήταν αδιάφορος και απαθής στα θέματα της Πατρίδας. Ο προφήτης δεν ήταν εθνικιστής που έλεγε: «Δια Σιών ου σιωπήσομαι». Το ίδιο και η στάση του Γέροντα ήταν καθαρά πνευματική.

4296 - Η βίωσις της Μεταμορφώσεως στην ζωή του αγιορείτου μοναχού



Του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη
Από αιώνες, κάθε χρόνο, την παραμονή της Μεταμορφώσεως, αρκετοί μοναχοί αναχωρούν απο την Μεγίστη Λαύρα με ζώα φορτωμένα με τρόφιμα, σκεπάσματα και λειτουργικά σκεύη και ανεβαίνουν προς την «Αγίαν κορυφήν» του Άθωνος, σε ύψος 2.033 μέτρων, επάνω από τα σύννεφα, όπου βρίσκεται ένα μικρό παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Εκεί, την άλλη μέρα το βράδυ, θα κάνουν την ολονύχτιον αγρυπνίαν με τρόπο παρόμοιο προς όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους.
Ανεβαίνοντας σιγά-σιγά, όπως τότε, οι Απόστολοι ανεβαίναν με τον Ιησούν «εις όρος υψηλόν» (Ματθ.17, 1), ψάλλουν τους προεόρτιους ύμνους στο ρυθμό των κωδωνίσκων των μουλαριών: «Δεύτε συνανέλθωμεν τω Ιησού αναβαίνοντι είς το όρος το άγιον…»[1].
Στον δρόμο, μοναχοί από διάφορα μέρη του Όρους και προσκυνηταί ποικίλων εθνοτήτων, συνάπτονται μαζί τους, και αυτή η πομπή που συναποτελείται ομοιάζει τότε με τους Εβραίους που συγκεντρώνονταν από όλα τα μέρη της Παλαιστίνης μαζί με τους προσήλυτους για να εορτάσουν εις τον οίκον Κυρίου εις την Σιών (βλ. Β’ Παραλ. 30, 25). «Εκεί γάρ ανέβησαν αί φυλαί, φυλαί Κυρίου, μαρτυρίου τω Ισραήλ, του εξομολογήσασθαι τω ονόματι Κυρίου» (Ψ. 121, 4).

4295 - Το Καθολικό της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου (φωτογραφία του 1923)


Κλικ στη φωτ. για μεγέθυνση                                              Φωτ. Whittemore and Pratt, 1923

4294 - Αγαπίου Μοναχού του Κρητός: Ποια είναι η αιτία που οι δίκαιοι έχουν θλίψεις σ' αυτόν τον κόσμο και οι αμαρτωλοί άνεση



«Μή παραζήλου ν πονηρευομένοις, μή δέ ζήλου τούς ποιοντας τήν νομίαν, τι σεί χόρτος ταχύ οξηρανθήσονται», λέει ο προφήτης Δαβίδ. Πολλές αδικίες και ανομίες γίνονται σήμερα στον κόσμο. Και αυτοί που τις πράττουν φαίνονται να έχουν ευτυχία και μακαριότητα. Αντίθετα, οι ευλαβείς και ενάρετοι φαίνονται να έχουν διάφορες θλίψεις και βάσανα. Όμως, μην απορείς με αυτό, άνθρωπε, και ζηλεύεις τον πονηρό και προτιμάς το μέρος των αμαρτωλών νομίζοντας ότι τάχα αυτοί είναι καλότυχοι· γιατί τους αγαπά ο κόσμος και τους δίνει πρόσκαιρο πλούτο και μακαριότητα. Σχετικά με αυτό απορούσε και ο προφήτης Αββακούμ και έλεγε: «Γιατί, Κύριε, οι ασεβείς καταδυναστεύουν τους δικαίους και εσύ δεν τους βοηθάς;» Το ίδιο έλεγε και ο προφήτης Ιερεμίας και άλλοι: «Γιατί, Κύριε, έχουν οι άνομοι τόση ευτυχία στη ζωή τους; Από πού αποκτάει τόσα αγαθά κάποιος που ζει κακώς;» Αυτά είπαν οι προφήτες, όχι επειδή δεν ήξεραν ότι είναι δίκαιες οι κρίσεις του Θεού αλλά για να μας φανερώσουν πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα στη σοφία του Θεού και σε τούτη την ανθρώπινη, η οποία δεν μπορεί να κατανοήσει την πάνσοφη οικονομία του Πανάγαθου, ο οποίος δε δίνει θλίψεις στους ανόμους εδώ, για να τους κολάσει αιώνια, και παιδεύει περισσότερο αυτούς που αγαπά, για να τιμηθούν πιο πολύ στην ουράνια Βασιλεία και να λάβουν ανώτερο στέφανο. Τα βόδια που σχεδιάζουν να τα σφάξουν στο σφαγείο τα αφήνουν και βόσκουν όπου θέλουν, για να παχύνουν, τα εργατικά, όμως, που τα φυλάνε για δουλειά, τα κρατάνε κοντά τους και τα βασανίζουν.