Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

3881 - Ο Γέροντας Πορφύριος για την Παναγία



Ή Εκκλησία μας πολύ τιμάει την Παναγία μας
Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα. Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ' το μαξιλάρι μου. Πρωί και βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ' αυτήν ζούσα νύκτα μέρα. Σ' αυτήν κατέφευγα, ότι κι αν μου συνέβαινε. Τί να σας πω... Καλύτερα από μάνα. Δεν ήθελα τίποτε' άλλο. Τα είχα όλα.
Ή Εκκλησία μας πολύ την τιμάει την Παναγία μας. Την τιμάει και την υμνεί πάνω απ' όλους τούς αγίους μας. Λέγει ένα τροπάριο:
«Χαίροις μετά Θεόν ή Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος ή έχουσα».
Ποιά έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος; Ποιά είναι αυτή ή Θεός; Είναι ή Παναγία μας, ή Ύπεραγία Θεοτόκος. Ή Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη ή Παναγίτσα μας. Αυτή τη μεγάλη θέση έχει «ή τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», ή Μητέρα μας, ή Υπεραγία Θεοτόκος.
Ή ιερή εικόνα της Βρεφοκρατούσας, το «Άξιον εστί», είναι ή πολιούχος του Αγίου Ορους, «ή έφέστιος των έφεστίων». Τί σημαίνει «έφέστιος»; «Επί την έστίαν». Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στους εφεστίους θεούς. Στο κέντρο των οικιών ήταν ή εστία, κάτω από την οποία υπήρχαν αγαλματίδια του θεού, πού κανείς δεν μπορούσε να πειράξει. Πάνω απ' όλους τούς εφεστίους είναι ή Παναγία μας. Κάποτε δίναμε σημασία στους αρχαίους ναούς. Και τώρα μπορούμε να το κάνομε, αλλά, βέβαια, για να βλέπομε πώς λάτρευαν οι αρχαίοι τον Θεό.
 Αυτό το έκανε και ό 'Απόστολος Παύλος, πού μίλησε στον  Άρειο Πάγο. Δεν άρχισε να λέγει από την πρώτη στιγμή για τον Θεό, για την Παναγία κ.λπ., αλλά από τη δική τους φαρέτρα πήρε τα βέλη και τα έριχνε στους Αθηναίους, αρχίζοντας από τον άγνωστο Θεό:
«Σταθείς δε ό Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου εφη άνδρες Αθηναίοι, κατά πάντα ως δεισιδαιμονεστέρους υμάς θεωρώ. Διερχόμενος γαρ και άναθεωρών τα σεβάσματα υμών εύρον και βωμόν έν ω έπεγέγραπτο, "αγνώστω Θεώ". 'Όν ούν άγνοούντες εύσεβεΐτε, τούτον εγώ καταγγέλλω ύμίν».
Πρέπει απέξω να τα μάθομε αυτά. «Πνεύμα ό Θεός και τούς προσκυνούντας αυτόν έν πνεύματι και άληθεία δεί προσκυνείν». Αυτός είναι το είναι μας, ή πνοή μας.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ.

3880 - Πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Δοχειαρίου



Πανηγυρική Αγρυπνία απόψε στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου για την αυριανή (8/21 Νοεμβρίου) εορτή της Σύναξης των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων, στους οποίους τιμάται το Καθολικό της Μονής.

3879 - Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ εκδιώκουν Σαρακηνούς πειρατές στη Μονή Δοχειαρίου



Η Ιερά Μονή Δοχειαρίου στις αρχές του ΙΕ' αιώνα διένυε μια περίοδο προσωρινής ακμής. Το πλοίο της Μονής με τη βοήθεια των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη από όπου επέστρεψε γεμάτο χρυσάφι και δώρα από το βασιλιά Μανουήλ το οποίο οι μοναχοί χρησιμοποίησαν για να στολίσουν το ναό τους.
Η φήμη του πλούτου, που συσωρεύθηκε στη Μονή, δεν άφησε αδιάφορους τους κουρσάρους. Μια συμμορία από αυτούς ξεκίνησαν με καράβια και όλα τα σύνεργα, για να λεηλατήσουν το Μοναστήρι.
Ήταν νύκτα βαθιά και ασέληνη. Ο βιγλάτορας μοναχός έγκαιρα αντιλήφθηκε τηην άφιξη των πειρατών.
Μόλις δόθηκε το σήμα, οι μοναχοί άρχισαν να τρέχουν προς τον πύργο, παίρνοντας μαζί τους ό,τι πολυτιμότερο μπορούσαν. Όταν όλοι περίτρομοι ανέβηκαν προς τον πύργο, τράβηξαν τη σκάλα μέσα και αμπάρωσαν με σιγουριά τη βαριά πόρτα. Από τους νεώτερους, άλλοι έτρεξαν στις ζεματίστρες και άρχισαν να βράζουν νερό και άλλοι ανέβηκαν στις επάλξεις, μαζεύοντας πέτρες, για να αποκρούουν την έφοδο, ενώ οι γεροντότεροι μέσα στο παρεκκλήσι των Αρχαγγέλων του τελευταίου ορόφου με δάκρυα και υψωμένα τα χέρια καλούσαν τους Αρχαγγέλους σε βοήθεια:
«Προστάται θερμοί και τείχη απροσμάχητα, απάντων ταχείς υπέρμαχοι, Αρχάγγελοι, εκτενώς δεόμεθα την υμών προστασίαν αιτούμενοι...»
Στο μεταξύ οι πειρατές με μικρές βάρκες βγήκαν στη στεριά και πλησίασαν την καστρόπορτα του Μοναστηριού.
Εκεί, με αλαλαγμούς και άγριες φωνές καλούσαν τους μοναχούς να παραδοθούν, αλλιώς απειλούσαν θάνατο και καταστροφή. Αφού δεν έπαιρναν απάντηση, έριχναν τους γάντζους στο ανυπεράσπιστο τείχος κι ετοίμαζαν τις ανεμόσκαλες, για να κουρσέψουν με τα μαχαίρια το πολυθρύλητο Μοναστήρι.
Κάποιοι άλλοι,σαν νυκτερινοί δαίμονες, βρήκαν ένα μεγάλο καστανίσιο δοκάρι και κτυπούσαν με αυτό τη σιδερένια πόρτα, για να σπάσει.
Από το πανδαιμόνιο της οργανωμένης επίθεσης και τους κτύπους της πύλης, επιτέλους, ο καστροφύλακας ξύπνησε.
Τριγμός ακούστηκε δυνατός και η πύλη ανοίχτηκε διάπλατα με θόρυβο μεγάλο. Άλογο λευκό κι επάνω του αρματωμένος καβαλάρης φοβερός φάνηκε, κραδαίνοντας ξίφος δίστομο.
Πίσω ακολουθούσαν πλήθος από στρατιώτες με λόγχες στα χέρια. Μπροστά στο απροσδόκητο θέαμα οι αδίστακτοι κουρσάροι τρόμαξαν.
Ξαφνικά αντάλλαξαν απότομα τους επιθετικούς αλαλαγμούς με κραυγές πανικού και τρόμου. Έτρεχαν προς τη θάλασσα και τα πλοία τους, ρίχνοντας τον οπλισμό τους στις πύλες και στα καλντερίμια.
Αργότερα, στο σημείο, που σταμάτησαν την καταδίωξη οι Αρχάγγελοι, στήθηκε Σταυρός, για να μη λησμονηθεί το θαύμα, και το 1902 κατασκευάσθηκε στο ίδιο μέρος προσκυνητάρι.
Μερικά από τα πειρατικά όπλα τα κράτησαν στο Μοναστήρι και, μέχρι σήμερα που τα βλέπουμε, θυμόμαστε το φρικτό θαύμα και την ανέλπιστη λύτρωση του Μοναστηριού στην περίσταση αυτή.
Σύντομος Οδηγός της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους
Άγιον Όρος 2003

3878 - Ο Άθως της Μακεδονίας είναι Άγιος διότι είναι ένα σε αδιάκοπη λειτουργία, εργοστάσιο Αγιότητος



Συνεχίζοντας το αφιέρωμα στο Άγιο Όρος, που πραγματοποιείται στα πλαίσια του τρίμηνου προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ μίλησε την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013, με θέμα «Άθως! o Άγιος και αγιοθρέπτης!».
.......Ξεκινώντας την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος μίλησε για την αγάπη του προς τη Χερσόνησο του Άθω και τη δράση του στο Σύλλογο «Φίλοι του Αγίου Όρους», στον οποίο αποτελεί ιδρυτικό μέλος. 
.......«Στην Ορθοδοξία έχουμε τον Άθω, τον πολυύμνητο και περιάκουστο. Για δεκαπέντε και πλέον αιώνες τώρα, στέκεται τόπος και τρόπος μετανοίας», τόνισε, χαρακτηρίζοντας το Άγιο Όρος ως «Αγιοθρέπτη». Όπως συμπλήρωσε με γλαφυρότητα και χρησιμοποιώντας μεταφορικό λόγο «η Χερσόνησος του Άθω αποτελεί τον τόπο της πλουτοποιού πτωχείας, της θυσιαστικής αγάπης, των πνευματικών αναβάσεων, του θείου έρωτος». 
.......«Ο Άθως της Μακεδονίας είναι Άγιος, όχι μόνο διότι είναι γεμάτος από ιερά σκηνώματα, τόπους αγιάσματος της δόξης του Τρισαγίου ονόματος, αλλά διότι  είναι ένα σε αδιάκοπη λειτουργία, εργοστάσιο Αγιότητος. Μια αληθινή υψικάμινος θείας αγάπης», σημείωσε σε ένα άλλο σημείο της εισήγησής του ο Σεβασμιώτατος κ. Ιωσήφ, ενώ συμπλήρωσε το λόγο του αναφέροντας πως «στην υψικάμινο του Αγίου Όρους ρίχνονται διαρκώς άνθρωποι που θέλουν να απαλλαγούν από τις ακάθαρτες προσμίξεις της φύσεως και θέλουν να προσφερθούν στο Χριστό».
.......Μιλώντας για τους αγιορείτες μοναχούς, ο Σεβασμιώτατος  τόνισε πως η διακονία τους είναι η συνεχής θυσιαστική αγάπη τους για τη διακονία στον άνθρωπο, αυτή είναι και η φωτιά της «υψικαμίνου του Αγίου Όρους», η αγάπη. «Την ώρα που οι άνθρωποι κοιμούνται, ο αγιορείτης αγρυπνεί. Μέσω της αγάπης των αγιορειτών για τον κόσμο και τους ανθρώπους και της προσευχής τους για αυτούς, ο Άθως παράγει Αγίους», ανέφερε χαρακτηριστικά.  
.......Εν συνεχεία, ο Σεβασμιώτατος κ. Ιωσήφ, ανέφερε ότι οι Άγιοι του Αγίου Όρους είναι αμέτρητοι. Αναφέροντας, μάλιστα, μερικούς από αυτούς, τόνισε προς το τέλος της ομιλίας του πως «Ο εξαίσιος Άθως, ένα διαχρονικό και πολυθαύμαστο ανά τους αιώνες εργοστάσιο αγιότητος που μας το χάρισε εδώ στην Ελλάδα η αγάπη του Θεού και η μητρική στοργή της Παναγίας, από το οποίο καλούμαστε όλοι να ωφεληθούμε, έκαστος κατά την καρδίαν του, την πίστη του και τη δύναμή του»
.