Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

3805 - Τα πιο πολλά προβλήματα στη ζωή είναι θέμα λογισμού (Γέροντας Παΐσιος)



...Κάποιος τόν εἶχε ἐπισκεφθῆ στήν Παναγούδα, καλοκαῖρι ἦταν, καί μεταξύ τῶν ἄλλων, εἶπε: «Γέροντα, ἐκεῖ πού μένω δέν ἀντέχω τούς θορύβους, τήν φασαρία. Πάω νά παλαβώσω. Ἔχουν σπάσει τά νεῦρα μου».
Καί ὁ π. Παΐσιος τοῦ λέει, χαριτολογῶντας ἀλλά καί στενοχωρημένος:
«Κοίτα, τί νά σοῦ πῶ, κι ἐμεῖς ἐδῶ δέν λέγεται τό τί ὑποφέρωμε ἀπό τά τζιτζίκια!»
Καί μετά, τοῦ λέει, σέ σοβαρό πλέον τόνο:
«Ἄς ὑποθέσωμε, εὐλογημένη ψυχή, ὅτι γινόταν πόλεμος ἤ κάποια ἐμπλοκή ἔξω ἀπό τό σπιτικό σου. Ὅτι ἔπεφταν σφαῖρες, πού ἔκαναν θόρυβο, κλπ. Καί μέσα στό σπίτι σου ἤσουν σίγουρα ἀσφαλής, μέχρι νά τελειώσουν αὐτά τά πυροβολητά καί οἱ ἐμπλοκές. Πῶς θά αἰσθανόσουν μέσα στό σπίτι σου; Τί θά ἔλεγες; Δέν θά ἔλεγες ''δόξα τῷ Θεῷ'', πού τήν ὥρα πού ἔπεφτε ἔξω τό πιστολίδι ἐσύ ἤσουν μέσα καί εἶχες ἀσφάλεια; Τότε, τοῦ εἶπε, θά ἔδινες σημασία σέ ὅλα τά ἄλλα ἐκτός ἀπό τόν θόρυβο».
Καί μέ ἀφορμή ἐκεῖνο τό περιστατικό ἔλεγε, ὅτι τά πιό πολλά προβλήματα στήν ζωή εἶναι θέμα λογισμοῦ.
http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2013/11/3797.html

3804 - Ο Γέροντας Μάρκελλος Καρακαλληνός γράφει για τον Γέροντά του Εφραίμ Φιλοθεΐτη





3803 - Ο Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης γράφει για τον Δραμινό Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη (†4 Νοεμβρίου 1959)



Ο μακάριος Γέροντας Γεώργιος καταγόμενος από τον Πόντο γνώρισε από πολύ νωρίς την ορφάνια και την μοναξιά. Μετά από διώξεις και φυλακίσεις από το άθεο καθεστώς της Γεωργίας, φθάνει στην Ελλάδα, όπου ζώντας ασκητικά και με θερμή πίστη, χαριτώνεται ο ταπεινός και άξιος λειτουργός του Υψίστου με χαρίσματα διακρίσεως, διοράσεως, προοράσεως και προφητείας.
Συμπληρώνονται εφέτος 46 έτη από την μακαρία εκδημία του αοιδίμου πατρός Γεωργίου, που γεννήθηκε στην Αργυρούπολη του Πόντου το 1901. Νωρίς ορφάνεψε και την ανατροφή του ανέλαβε η ευλαβής γιαγιά του. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του και της αδελφής του αναχωρεί με τον παππού του για το Ερζερούμ, την Θεοδοσιούπολη της Μεγάλης Αρμενίας. Ο θάνατος και του παπ πού του και η κακομεταχείριση του αδελφού του τον φέρνουν στα μέρη του Καυκάσου Μόνος, φτωχός, πονεμένος κι αναγκεμένος, συντροφευόμενος από αγίους σε όνειρα και οράματα, φθάνει στην Τυφλίδα της Γεωργίας και οδηγείται από τον εκεί επίσκοπο στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Ενδύεται το τίμιο του μοναχού ένδυμα στην ηλικία μόλις των εννέα ετών. Θα το διατηρήσει επί μισό αιώνα.
Η κουρά του
Αγάπησε την άσκηση και την προσευχή από παιδί. Στις 20 Ιουλίου 1919 κείρεται μοναχός και από Αθανάσιος ονομάζεται Συμεών. Κατά την ώρα της κουράς του λέγεται πως οι καμπάνες σήμαιναν μόνες τους.
Στην Μονή συνάντησε έναν θείο του επίσκοπο, που τον βοήθησε πνευματικά. Το άθεο καθεστώς της επανάστασης του 1917 δίωξε την Εκκλησία, τον κλήρο και τον μοναχισμό. Μαζί με άλλους μοναχούς της μονής του φυλακίσθηκε σε μια ανήλια και υπόγεια φυλακή, απ’ όπου περνούσαν υπόνομοι. Υπέμεινε μεγάλες και φρικτές κακουχίες με ελπίδα στον Θεό. Πολλοί αδελφοί του τελείωσαν μαρτυρικά τον βίο τους εκεί. Με την βοήθεια της Παναγίας γλύτωσε από βέβαιο θάνατο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1925 χειροτονήθηκε ιερεύς κι ονομάσθηκε Γεώργιος. Λειτουργούσε στα γεωργιανά.
Σύντομα απέκτησε φήμη διακριτικού, διορατικού και προορατικού Γέροντος. Πολύς κόσμος ερχόταν από μακριά για να γνωρίσει και να συμβουλευθεί τον νεαρό ιερομόναχο. Το 1923 από την Τυφλίδα μεταβαίνει στο Σουχούμ. Στις συχνές θείες λειτουργίες του μνημόνευε πολλά ονόματα. Στο κελλί του μελετούσε και προσευχόταν συνεχώς. Η εγκράτεια, η άσκηση, η αγρυπνία και η νηστεία ήταν αδιάκοπες. Οι προφητείες του εκπληρώνονταν. Όλοι τον πλησίαζαν ως άγιο. Το 1929 καταφέρνει να έλθει στην Ελλάδα.
Άφιξη στην Ελλάδα 
Δοξάζει τον Θεό για την σωτηρία του. Ο Πόντος, η Γεωργία και η Ρωσία μένουν στην μνήμη του ως τόποι αγώνων, μαρτυρίων και θυσιών. Από την Θεσσαλονίκη, όπου φθάνει στις 19 Οκτωβρίου 1929, μεταβαίνει στην Κατερίνη και στα χωριά Αλώνια και Κούκκος, Μικρό Δάσος του Κιλκίς και τέλος το 1930 στην Σίψα της Δράμας. Οι κακουχίες της φυλακής της Γεωργίας τον είχαν αφήσει ημιπαράλυτο, πολύ αδύναμο και πολλές φορές δυσκολευόταν πολύ να περπατήσει, ώστε τον σήκωναν στα χέρια, για να μετακινηθεί.
Όλη η περιουσία του ήταν λίγα εκκλησιαστικά βιβλία στην γεωργιανή γλώσσα, ιερατικά άμφια, εικόνες και μέρος των λειψάνων της αδελφής του Άννας. Κόσμος πολύς αρχίζει να τον πλησιάζει για να βοηθηθεί. Ο φιλόθεος, φιλάγιος, φιλάδελφος και φιλάνθρωπος πατήρ κάνει παρακλήσεις, εξομολογεί και νουθετεί. Το 1938 κτίζει το μοναστηράκι της Αναλήψεως. Εκεί θα λειτουργεί, θα εξομολογεί, θα κηρύττει, θα προλέγει, θα θαυματουργεί επί μία ολόκληρη εικοσαετία. Ο ναός και το κελλί του γίνονται κολυμβήθρα Σιλωάμ για σωματικές και ψυχικές ασθένειες πολλών.
Μεταβαίνει προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα και το Άγιον Όρος κι έχει συναντήσεις με ιερές μορφές, που τον πείθουν να μείνει εκεί που είναι, γιατί έχει μεγάλη ανάγκη ο πιστός λαός την παρουσία και την μαρτυρία του. Το 1941 κατά θαυμαστό τρόπο σώζεται από βέβαιο θάνατο από τους Βούλγαρους, που τον είχαν συλλάβει προς εκτέλεση. Όλη η ζωή του κυλά μέσα σ΄ ένα συνεχές θαύμα. Με την βοήθεια του αγίου Νικολάου θεραπεύεται, ώστε να μπορεί κάπως ν΄ αυτοσυντηρείται.
Πάντα λιτός, απλός, νηστευτής, άγρυπνος, φιλάσθενος και δεόμενος. Λιγομίλητος, προσεκτικός, αυστηρός και σοβαρός. Σε μεγάλη ανάγκη επισκεπτόταν φτωχούς κι ασθενείς. Είχε βοηθηθεί ο ίδιος κι έτσι μπορούσε να βοηθήσει και τους άλλους.
Κατά την αγία προσκομιδή μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Μάλιστα σημείωνε ορισμένα και στο τέλος της θείας Λειτουργίας καλούσε ιδιαίτερα τους συγγενείς και τους έλεγε τα προβλήματα των ζώντων ή των κοιμηθέντων και πως τέλειωσαν τον βίο τους. Καθαροί και αθώοι άνθρωποι τον έβλεπαν ως λειτουργό να μην πατά στην γη.
Στις αναίμακτες θείες ιερουργίες ήταν φωτεινός, ειρηνικός και χαρούμενος. Συλλειτουργούσε με αγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος μου», έλεγε ο Γέροντας. Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία, στον Τίμιο Πρόδρομο και τον άγιο Γεώργιο! Πολλούς ασθενείς κι αναγκεμένους ανθρώπους τους έστελνε σε διάφορους αγίους και με την ευχή του γίνονταν καλά. Από ταπείνωση δεν ήθελε να τιμάται η αναξιότητά του, αλλά να δοξάζεται ο Θεός από τους αγίους του. Τους αγίους ονόμαζε μουσαφίρηδες. Είχε την χάρη να βλέπει την ψυχική κατάσταση των εκκλησιαζομένων.
Ο Γέροντας ήταν αυστηρός τηρητής των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας. Δεν ήταν εύκολος σε ανεπίτρεπτες «οικονομίες». Γινόταν πιο αυστηρός στους αμετανόητους. Το λειτούργημα του Πνευματικού το είχε πολύ υψηλά και το είχε λάβει πολύ σοβαρά. Δεν ήθελε οπαδούς να τον κολακεύουν. Είχε πάντα μια διακριτική αυστηρότητα. Αποσκοπούσε συστηματικά στην ταπείνωση του εξομολογουμένου, στην αληθινή συντριβή και μετάνοια προς σωτηρία ψυχών αθανάτων.
Ο χαρισματούχος ποιμένας
Η θερμή πίστη, η ασκητική βιοτή, η καθαρή ζωή χαρίτωσαν τον ταπεινό κι άξιο λειτουργό του Υψίστου με χαρίσματα διακρίσεως, διοράσεως, προοράσεως και προφητείας. Ο Θεός φώτιζε τον μακάριο Γέροντα έτσι που τα μακρινά και τα παρελθόντα να τα βλέπει ως πλησίον και παρόντα, όπως και άλλοτε τα μέλλοντα, καθώς διηγούνται με θαυμασμό πολλά πνευματικά του τέκνα. Μερικοί που αμφέβαλλαν για τα χαρίσματα του Γέροντα δεν αργούσαν, όταν τον γνώριζαν καλά, να διαπιστώσουν πως πράγματι ήταν αληθινός άνθρωπος του Θεού. Ο Γέροντας χρησιμοποιούσε τα χαρίσματα προς βοήθεια και σωτηρία των ψυχών κι όχι για να εκθέσει και ντροπιάσει ανθρώπους ή να καυχηθεί και να προβληθεί ο ίδιος. Με δάκρυα πολλά μιλούσε καθαρά για τα επερχόμενα δεινά· την κατοχή του 1940, την επιδρομή των Βουλγάρων, τον εμφύλιο πόλεμο. Διάβαζε τις καρδιές των ανθρώπων σαν ανοιχτό βιβλίο. Για να διατηρείται στην ταπείνωση, μερικές φορές προσποιόταν μωρία, διά Χριστόν σαλότητα. Η αρετή θέλει πολύ κόπο για ν΄ αποκτηθεί και περισσή τέχνη για να διαφυλαχθεί.
Ο Γέροντας στο ποιμαντικό του έργο έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στις γυναίκες, που λόγω του πλούσιου συναισθηματικού τους κόσμου εύκολα υπερβάλλουν στις τιμές των άλλων. Ήταν διακριτικά αυστηρός μαζί τους. Έκρυβε όμως μια καρδιά με μεγάλη αγάπη για όλους. Η ελεημοσύνη του ήταν πάντοτε μυστική. Μόλις σκοτείνιαζε έστελνε κρυφά μ΄ έμπιστους δικούς του ανθρώπους αναγκαία τρόφιμα και ρούχα στα σπίτια των φτωχών. Παρηγορούσε τους πενθούντες και φρόντιζε προσεκτικά τους νεκρούς. Αγαπούσε τα παιδιά, τα συμβούλευε στοργικά και τους μοίραζε απλόχερα δώρα. Έκρυβε πάντα τον εαυτό του και δεν ήθελε να φαίνεται και να τιμάται. Ο Γέροντας δεν ήθελε κανένας να φύγει από το μοναστήρι νηστικός. Μαγείρευε, φούρνιζε ψωμί και μοίραζε σε όλους ευλογία. Ήταν εργατικός, ακούραστος, ελεήμων και φιλάνθρωπος.
Οι πιστοί έτρεφαν για όλα αυτά σεβασμό και αγάπη στον Γέροντα. Δεχόταν την αγάπη των τέκνων του, αλλά δεν την προκαλούσε και δεν την επιθυμούσε. Ήταν ταπεινός κι αγαπούσε ιδιαίτερα να μιλά για την αγία ταπείνωση. Ζούσε τελικά σε μια ιερή μοναξιά. Οι πολλοί των ανθρώπων δεν τον κατανοούσαν και μερικοί μάλιστα τον παρεξηγούσαν. Λίγοι μπορούσαν να καταλάβουν καλά το βάθος της πνευματικότητος του.
Η κοίμησή του
Προείδε και προείπε επακριβώς το μακάριο τέλος του. Προετοιμα­σμένος από καιρό το ανέμενε με περισσότερη προσευχή δίνοντας τις τελευταίες συμβουλές στ΄ αγαπητά πνευματικά του τέκνα. Τρεις μέρες πριν τον θάνατο του τελέσθηκε το μυστήριο του ιερού ευχελαίου. Μετάλαβε των αχράντων μυστηρίων. Συγχώρεσε, ευλόγησε κι ευχήθηκε όλους. Κοιμήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1959. Οι τελευταίες λέξεις που ακούσθηκαν από τα χείλη του ήταν: «Της ευσπλαγχνίας την πύλην άνοιξον, ευλογημένη Θεοτόκε».
Ένα ορφανεμένο, πενθηφόρο κι απαρηγόρητο πλήθος τον ακολούθησε στην τελευταία κατοικία του, πίσω από τον ιερό ναό της Αναλήψεως, όπου λειτουργούσε επί τριάντα περίπου χρόνια. Το πρόσωπο του ήταν ειρηνικό, ιλαρό και φωτεινό. Το νεκρό του σώμα ευλύγιστο, όπως των Αγιορειτών. Τα δύο κυπαρίσσια πλάι στον τάφο του λύγισαν σαν για να τον προσκυνήσουν, όπως είχε προείπει, και πολλά πουλιά συνάχθηκαν την ώρα της ταφής του, δίχως να φοβούνται τον πολύ κόσμο. Όλοι ήταν πλέον βέβαιοι ότι κηδεύεται και θάβεται ένας άγιος, ζήτησε να τον θάψουν με τα άμφιά του, τον σταυρό του και τα λειτουργικά του βιβλία που είχε από την Γεωργία.
Τεύχος 17ο, Περιοδικό Πεμπτουσία, σελ. 116-123, Απρίλιος – Ιούλιος 2005
 [Στο κείμενο του π. Μωυσή ο άγιος Γεώργιος αναφέρεται ως Γέροντας, γιατί δεν είχε γίνει ακόμη η κατάταξή του στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας]

3802 - Το τεσσαρακονταήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Αρχιμ. Χρυσόστομου Κατσουλιέρη



Με μεγαλοπρέπεια τελέστηκε χθες το 40ήμερο μνημόσυνο του Μακαριστού Γέροντος Χρυσοστόμου Καθηγούμενου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου  Αγίου Όρους στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Χαλανδρίου.
Στη θεία λειτουργία προέστη ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Τριπόλεως κκ Θεοφύλακτος και συμμετείχε ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου  Αγίου Όρους Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος πατέρες της Ιεράς Μονής και ιερείς των Αθηνών στο δε μνημόσυνο έλαβε μέρος και ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κκ Ευγένιος.
Στη σεμνόπρεπη ελετή μνήμης το μακαριστο Γέροντος παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Χαλανδρίου κ. Γεώργιος Κουράσης, ο Πρώην Δήμαρχος και Περιφερειακός Σύμβουλος κ. Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος, Δημοτικοί Σύμβουλοι και πολύς κόσμος.
Μετά το Μνημόσυνο προσφέρθηκε καφές στο Ιδρυμα Ζήση όπου μίλησαν για τον Γέροντα Χρυσόστομο, ο πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους κ. Χρήστος Μπαμπανιώτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τριπόλεως κκ Θεοφύλακτος, ο εκ των αδελφών της Μονής πατήρ Φιλάρετος και ο Δήμαρχος Χαλανδρίου, αναγνώσθηκαν μηνύματα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαρτούμ και Σουδάν κκ Εμμανουήλ και του Γέροντος Παγκρατίου Βαγιάτη Παλαιού παραδελφού του μεταστάντος από το Αγιον Ορος.
Η όλη εκδήλωση τελείωσε με ομιλία του νέου Καθηγούμενου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου  Αγίου Όρους Πανοσιολογιότατου Αρχιμανδρίτου π. Βαρθολομαίου. 
Λόγος Καθηγουμένου Βαρθολομαίου Καθηγουμένου της Ι.Μονής Εσφιγμένου
Αγαπητοί μου!
Ευρισκόμενος εν πλήρει αμηχανία, απευθύνω στην αγάπη σας λόγο για τον μακαριστό πλέον Γέροντα ημών π. Χρυσόστομο! Δεν έχω συνηθίσει σε λόγους και κηρύγματα, αλλά ο Γέροντας είχε κανονίσει άλλα! Ο Θεός θέλησε να τον πάρει κοντά Του!
  Τό χαρακτηριστικό και διαπεραστικό του βλέμμα, το ιλαρό του χαμόγελο, δεν θα το αντικρύσουμε πλέον, αλλά θα είναι αιώνια τυπωμένο  στην καρδιά μας! Σε κάθε πέρασμα που κάνουμε στους χώρους που έζησε και κινήθηκε, βιώνουμε όσο ποτέ άλλοτε, έντονη την παρουσία Του!
 Θαυμάζουμε για πολλά τις τελευταίες ημέρες. Θαυμάζουμε για την μακαριότητα και διαύγεια και ησυχία εν τη οποία εκοιμήθη ο Γέροντας, για την επιρροή που ήσκησε στην αδελφότητα η κοίμησή του, για την συγκυρία κατά την οποία συνέβη, για την ένταση της αγάπης και του αισθήματος ενότητος που μας πλημμυρίζουν από της κοιμήσεώς του, για την σύμπτωση της ημέρας της εκλογής νέου Καθηγουμένου, διαδόχου του Γέροντα της αγάπης, με την ημέρα της εορτής του μαθητού της αγάπης, του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Θαυμάζουμε για την ποικιλοτρόπως εκφραζομένη αγάπη του κόσμου έναντι της αδελφότητος, αλλά και για την σύμπτωση όλων αυτών με την έλευση του Οικουμ. Πατριάρχου λίγες μόλις ημέρες μετά. Όλα αυτά μαρτυρούν ότι ο Γέροντας ήταν έτοιμος για όλα! Τα είχε προετοιμάσει μυστικά! 
 Η αδελφότητά μας αισθάνεται παρούσα την αγία μορφή του Γέροντος Χρυσοστόμου, του ανθρώπου που αγάπησε, όσο λίγοι, ακόμα και τον εχθρό του, του μοναχού που απεχθάνθηκε κατά τρόπο ανεπανάληπτο την κατάκριση, που δεν απήντησε ποτέ στις λοιδωρίες, που είχε πάντα έναν καλό λόγο για τους πάντες και τα πάντα, τον αριστοκράτη του Αγίου Όρους, τον ταπεινό διακονητή της Εκκλησίας. Και είναι η παρουσία του που μας οδηγεί και μας δείχνει την πορεία, μια πορεία αγάπης & Υπομονής!  Είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε τον δρόμο Του. Δεν έφυγε από κοντά μας, απλά άλλαξε διάσταση και συνεχίζει να είναι δίπλα μας, όπως το υποσχέθηκε!
   Κα τώρα, απηλλαγμένος από ασθένειες και πόνους, τρέχει ανενόχλητος,  όπως πάντα αγαπούσε, προς βοήθεια των παιδιών του που τον επικαλούνται !
    ζωή του από τα νεανικά του χρόνια ήταν έντονη! Γεμάτη από χαρές, αλλά και αμέτρητες ταλαιπωρίες και θλίψεις. Παρόλα αυτά, η σκέψις του ήτο ο άλλος και όχι ο  εαυτός του! Δεν υπολόγιζε την υγεία του μπροστά στην χαρά και στην ανακούφιση που προσέφερε στον συνάνθρωπό του! Η καρδιά του ήταν γεμάτη αγάπη προς όλους΄ δεν είναι τυχαίο που όλος ο κόσμος τον αποκαλεί Γέροντα της αγάπης!
  Εμαι σίγουρος ότι θα βρίσκεται πλάι στην Κυρία Θεοτόκο, την οποία αγάπησε, πιστεύω, όσο κανείς άλλος!
 Είχε στερηθή από μικρός την φυσική του μητέρα, και ο,τι παράπονο η πρόβλημα είχε σαν μικρό παιδί, έτρεχε στο εικόνισμα της Παναγίας και της το  έλεγε σαν να απευθυνόταν στην φυσική Του μητέρα…… Μανούλα μου…. έλεγε χαρακτηριστικά μέχρι τελευταία!
     σον αφορά στην υπόθεση της Ι. Μ. Εσφιγμένου, από την αρχή ο Γέροντας είχε ανοικτή την αγκαλιά Του να δεχθεί εν μετανοία τους ταλαίπωρους σχισματικούς. Διαβεβαιώνουμε προς πάσα κατεύθυνση  ότι αυτή η αγκαλιά θα είναι πάντα ανοικτή και θα περιμένει!
 Μόχθησε, κοπίασε, αγωνίστηκε και τελικά θυσιάστηκε, έδωσε την ίδια Του την ζωή για την υπακοή στην Εκκλησία! 
 Το «γένοιτο» που είπε ο Γέροντας προς την  Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία και την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, όταν του ανέθεσαν τον σταυρό της Μονής Εσφιγμένου, μας το παρέδωσε ως παρακαταθήκη, ως σκυτάλη και ως εντολή. Δεν είναι λοιπόν συμπτωματικό ότι η αδελφότητα αισθάνεται όσο ποτέ ενισχυμένη και προσηλωμένη στο έργο της, εις διάψευσιν των προβλεπόντων διάλυση με τον θάνατό του. 
      Κλείνοντας, γιατί όποιος μιλάει για τον Γέροντα δεν τελειώνει εύκολα τον λόγο, θα ήθελα να καταθέσω ένα μικρό μέρος των συναισθημάτων που με διακατείχαν τις ημέρες της Οσιακής, αλλά και μαρτυρικής τελευτής Του: <<ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ! Ο ΙΔΙΟΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ. ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΥΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ! ΓΛΥΚΕ ΜΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!!>>

Δείτε φωτογραφίες εδώ: http://www.amen.gr/article15795

Σχετικά:
Για τον αδελφό μου Χρυσόστομο...(http://www.amen.gr/article15801 )
«Ο Γέροντας Χρυσόστομος ενθρονίστηκε στις καρδιές μας» (http://www.amen.gr/article15800 )
«Μνήμη δικαίου μετ ἐγκωμίων» - Στην Τεσσαρακονθήμερο Μνήμη ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ του και Καθηγουμένου (http://www.amen.gr/article15802 )