Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

3294 - Αγρυπνία απόψε στο Άγιο Όρος



Αγρυπνία απόψε στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους για την Εορτή της Πεντηκοστής.

Στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου τελείται αυτή την ώρα Μικρή Αγρυπνία, από τις 9 μέχρι τις 2, επειδή αύριο είναι παραμονή της Σύναξης της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας Άξιόν Εστιν (11/24 Ιουνίου), ο πανηγυρικός εορτασμός της οποίας θα αρχίσει το απόγευμα με τον Μικρό Εσπερινό στον οποίο θα διαβασθούν οι Ευχές της Πεντηκοστής και θα συνεχισθεί με ολονύκτια Αγρυπνία.

3293 - Γέροντας Πορφύριος: Μες στην Αγία Γραφή όλα είναι γραμμένα, αλλά κεκαλυμμένα



Γέροντας διά μέσου τν διαφόρων στοιχείων τς ξαγιασμένης προσωπικότητάς του προβάλλει ς να αθεντικό πρότυπο γίου νθρώπου, θεραπευμένου κκλησιαστικά καί ληθινά ρθόδοξου. Μελετώντας τίς διάφορες ρετές του πολύ φελούμαστε καί γνωρίζουμε πολύτιμα ψυχοθεραπευτικά καί ποτελεματικότατα βότανα κατάλληλα γιά τήν θεραπεία τς δικς μας νοσούσης προσωπικότητας.

Συναίσθηση μαρτωλότητας καί πακοή
βαθειά ταπείνωση καί συναίσθηση τς κρας μαρτωλότητας συνεχαν τόν π. Πορφύριο σ’ λη του τή ζωή· κατ’ ξοχήν δέ ατά φανερώνονται στό «κύκνειο» σμα του, τήν «πιστολή του πρός τά πνευματικά του παιδιά». ,τι κανε, τό κανε δι’ εχν τν γίων του Γερόντων, πού «γάπησε πάρα πολύ». πολλή του γάπη τόν δήγησε στήν «κρα πακοή», τουτέστιν στήν κρα ταπείνωση, πού εναι μίμηση Χριστο. κρα ταπείνωση τόν κανε δεκτικό τν χαρισμάτων το γίου Πνεύματος.
«Ατό (δηλαδή κρα πακοή) μέ βοήθησε πάρα πολύ», γράφει, «ασθάνθηκα καί μεγάλη γάπη καί πρός τόν Θεό καί πέρασα πάρα πολύ καλά» μιλε πολύ ταπεινά, «κρύπτων αυτόν». Τό χάρισμα τς διοράσεως το δωρήθηκε στά 17 του χρόνια.
«λλά κατά παραχώρηση Θεο, γιά τίς μαρτίες μου» -πάλιν καί είποτε μνημονεύει τν μαρτιν του- «ρρώστησα πολύ καί ο Γέροντές μου, μο επαν νά πάω στούς γονες μου στό χωριό μου…»1. ,τι ποιε, τό «ποιε μετά ρωτήσεως», ελογίας καί ντολς το «μετά Θεόν θεο» του, το πνευματκο του πατρός.

χαρούμενη πακοή, πηγή τν Χαρισμάτων το γίου Πνεύματος.
ναμφισβήτητη γνησιότητα τς ρθόδοξης βιοτς το σίου γέροντος διαλάμπει στή «χαρούμενη νέκρωση θελήματος καί φρονήματος», πού ζε κάθε στιγμή. Τό θος του, σκητικό καί ταπεινό, φανερώνει τή συσταύρωση μέ τόν Χριστό, τόν «γενόμενον πήκοον μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρο»2.
λεγε χαρακτηριστικά, λαμπρός μιμητής το Πρώτου καί Μεγίστου ποτακτικο, τι πόλυτη πακοή τόν σωσε.
«Οκονομοσε» κόμη καί τούς Γεροντάδες του, παραιτούμενος πό κάθε «δικαίωμα», θέλημα καί ψηλό φρόνημα.
μεγάλη γάπη, πού εχε πρός τούς Πνευματικούς του Πατέρες, θυμίζει τήν ντίστοιχη το γίου Συμεών το Νέου Θεολόγου πρός τόν Γέροντά του, τόν σιο Συμεων τόν Ελαβή. σιος Συμεών σάκις θελε νά πάρει ελογία, σπάζετο τά χνη τν ποδν το Πνευματικο του Πατρός.
«…Ατή ελογημένη πακοή πολύ μέ φέλησε», λεγε μακαριστός π. Πορφύριος, «μέ λλαξε. γινα ξύπνιος, γρήγορος, πιό γερός στό σμα καί στήν ψυχή… Πάνω στήν πακοή εχα σκύψει καί γκύψει. Τά πόλοιπα, πού Θεός φερε στή ζωή μου, λθαν μόνα τους. Καί τό χάρισμα τό προορατικό μο δόθηκε π’ τόν Θεό ξαιτίας τς πακος»3.
Γέροντας δ πιβεβαιώνει μέ τή ζωή του τόν γιο ωάννη τό Σινατη, πού γράφει στήν ορανοδρόμο Κλίμακα: «ξ πακος ταπείνωσις· κ ταπεινώσεως διάκρισις· κ διακρίσεως διόρασις· κ δέ ταύτης προόρασις»4.
« πακοή», λεγε π. Πορφύριος, «δείχνει τήν γάπη πρός τόν Χριστό. Κι Χριστός διαίτερα γαπάει τούς πάκουους. Γι’ αυτό λέει: “γώ τούς μέ φιλοντας γαπ, ο δέν μέ ζητοντες ερήσουσι χάριν”5. Μές στήν γία Γραφή λα εναι γραμμένα, λλά κεκαλυμμένα»6.


 Σημειώσεις:
1πιστολή Γέροντος Πορφυρίου
2 Φιλ. 2, 7-8: «σχήματι ερεθείς ς νθρωπος ταπείνωσεν αυτόν γενόμενος πήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυρο».
3 Βίος καί λόγοι, σελ. 73-74: «λλά πακοή μου ταν ποτέλεσμα γάπης, χι ναγκαστική… Μ’ κανε νά τά γνωρίζω λα. Πρέπει μέρα νύκτα νά δοξάζω τόν Θεό, πού μέ ξίωσε νά ζήσω τσι σ’ ατή τή ζωή».
4 ωάννου Σινατου, «Κλίμαξ», Λόγος Δ’, «Περί πακος».
5 Παροιμ. 8,17.
6 Βίος καί λόγοι, σελ. 73-74.


πόσπασμα πό τό Βιβλίο:
θεραπεία τς ψυχς κατά τόν Γέροντα Πορφύριο.
Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΗΥΞΗΜΕΝΗ (ερομονάχου Σάββα γιορείτου).  
Σχμα 14Χ20.5, Σελίδες: 170, Τιμή: 7€, 
Παραγγελίες στό τηλέφωνο 6944577885 
  στό e- mail: hristospanagia@yahoo.gr

3292 - Ταραχές στον Άθω. Τι έγραψε ο Ολλανδικός τύπος το 1913







3291 - Άθως, η Δημοκρατία των Μοναχών

3290 - Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: Πνευματικές δοκιμασίες - Θεοεγκατάλειψη!



φωτ. http://athosprosopography.blogspot.gr


Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.
Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά της χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».
Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.
Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ' όλες τις δεήσεις.
Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν αυτό πού ανέχονται σ' άλλους, σ' αυτόν δεν το συγχωρούν, η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.
Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι η ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.
Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ' όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του.
Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;... Είναι δυνατό αυτό;...
Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.
Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.
Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ' όλες τις πτυχές της ζωής του.
Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι' Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ' άλλους.
Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.
Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.