Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

3249 - Ο Γέροντας Παΐσιος για τον Μοναχό Μακάριο Μπουζίκα και την ψαλτική


Μακάριος μοναχός Μπουζίκας, ο ψάλτης (1886-1965),
κελλιώτης Σταυρονικητιανός
(Φωτογραφία: Χρήστος Ζέγκος, 1961)

Το παν είναι η ευλάβεια. Χωρίς ευλάβεια η ψαλτική είναι ξεθυμασμένη μοιάζει με όργανο ξεκουρντισμένο, που κάνει γκλιν-γκλιν. Ούτε έχει σημασία αν ψάλλη κανείς δυνατά ή σιγανά σημασία έχει να ψάλλη με ευλάβεια. Τότε το σιγανό ψάλσιμο είναι ταπεινό, γλυκό∙ δεν είναι κοιμισμένο. Και το δυνατό είναι έντονο και καρδιακό∙ δεν είναι άγριο. Ο πατήρ Μακάριος Μπουζίκας είχε βροντερή φωνή, αλλά έψελνε φυσικά, με ευλάβεια και με καημό∙ ένιωθες ότι ξεκοβόταν η δική του καρδιά, και ξεκολλούσε και η δική σου. «Σου κάνει τα τζιέρια* άνω-κάτω», έλεγε ένα γεροντάκι. Έμενε μόνος του στην Καψάλα, σε ένα Σταυρονικητιανό Κελλί. Πιο κάτω έμενε ένας Ρουμάνος που δεν ήταν ψάλτης, αλλά είχε ευλάβεια. Το βράδυ έβγαινε ο πατήρ Μακάριος στην απλωταριά του Κελλιού του και άρχιζε το «Ανοίξαντός σου την χείρα»** και συνέχιζε τον άλλο στίχο ο Ρουμάνος από κάτω! Ήταν μεγαλείο!
Είναι μεγάλη υπόθεση ο ψάλτης να έχη ευλάβεια. Ξέρετε πόσο βοηθάει; Αλλοιώνεται ο ίδιος εσωτερικά, και επειδή αυτή η εσωτερική αλλοίωση εκδηλώνεται και εξωτερικά, αλλοιώνεται και ο άλλος που τον ακούει και βοηθιέται θετικά. Έτσι η προσευχή όλων είναι ευπρόσδεκτη στον Θεό.

* Τζιέρια: Σπλάχνα
** Ψαλμ. 103, 28. Οι στίχοι από το «Ανοίξαντός σου την χείρα» έως το τέλος του Ψαλμού ψάλλονται σε πανηγυρικές Αγρυπνίες  και είναι γνωστοί ως Ανοιξαντάρια.

Πηγή:

3248 - Γέρων Φανούριος, ο Ρουμάνος ασκητής από την Καψάλα


Τμήμα της Καψάλας, όπως φαίνεται από μπαλκόνι του Ι. Κελλιού Μαρουδά

Οι γεροντάδες μας ήταν πολύ αυστηροί. Πηγαίναμε την Κυριακή στην Θ. Λειτουργία στο Πρωτάτο. Μετά το «Αξιόν εστί» μας έπαιρναν –για να μη τελειώση η Θ. Λειτουργία και μας πιάση κουβέντα κανείς άλλος, να μη δούμε κανέναν - και το απόγευμα της Κυριακής μας έπαιρνε ή ο π. Ιωάσαφ ή ο π. Αγαθάγγελος και κάναμε καμμιά βόλτα.
Πηγαίναμε στα εξωκέλλια, πότε προς τα δω, πότε προς τα κάτω, πότε προς τα πέρα. Αυτή ήταν όλη η έξοδός μας από το κελλί, μόνοι μας πουθενά.
Ως επί το πλείστον πηγαίναμε στην Καψάλα και βλέπαμε ασκητάς. Αυτό μας άρεζε πολύ, γιατί αναπαυόμασταν εκεί πέρα. Βλέπαμε πως ζούσανε απλά, πολύ απλά.
Πάμε μια μέρα και βλέπουμε έναν γέροντα να διαβάζη ένα βιβλίο. Ήταν ο π. Φανούριος από την Ρουμανία.
Έμενε στο κελλί του αγίου Βασιλείου, εκεί που είχε ζήσει και αγίασε ο άγιος Θεόφιλος ο Μυροβλήτης.
Βλέπω μέσα στο κελλί που έμενε ότι είχε ένα κρεβάτι με τάβλες ξύλινες και μια πέτρα για προσκέφαλο. Εγώ πρώτη φορά έβλεπα προσκέφαλο πέτρας. «Σ’ αυτή την εποχή;», λέω.
Κι’ όμως! Το έκανε για άσκηση. Πόσα χρόνια έχει; Ίσως από το 1964. Το 1961-62 ήρθαμε εμείς εδώ πέρα. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση, να βλέπης έναν να κοιμάται στην πέτρα επάνω.
Ούτε κουβέρτα από κάτω ούτε τίποτα, εξεπλάγημεν. Μάλιστα, όταν πήγαμε εκεί πέρα, αυτός εξακολουθούσε να διαβάζη, σαν να μην ήταν άνθρωποι τριγύρω του. Τόσο αφοσιωμένος ήταν στην προσευχή. Προς ανατολάς κοιτούσε και προσευχότανε.
Αυτά μας άρεζαν, γι’ αυτό και μας πήγαιναν οι γεροντάδες μας προς τα εκεί. Ρώσσους, Ρουμάνους, αλλά και Έλληνες είχε πολλούς.

Ετήσια έκδοσις της Ιεράς Μονής
Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
Περίοδος Β' έτος 2007 αριθ. 32
σελ 107-108
Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις


Σχετικά:

3247 - Άνθιμος Ιεροδιάκονος Βατοπαιδινός (1886-1889 Δάσκαλος στην Αθωνιάδα)



Ένα χρόνο νεώτερος από τον Χρυσόστομο Λαυριώτη[1], ο Άνθιμος, απόφοιτος και αυτός της Θεολογικής Σχολής Χάλκης[2], και αδελφός της Μονής Βατοπαιδίου[3], διορίστηκε βοηθός διδάσκαλος του Χρυσοστόμου Λαυριώτη στην Αθωνιάδα.
Ο Άρχιμ. Χριστοφόρος Κτενάς αναφέρει ότι κατά τα χρόνια που δίδασκε ο Άνθιμος στην Αθωνιάδα (1886-1889) δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα στον Χρυσόστομο Λαυριώτη[4]. Επίσης ο Αρχιμ. Χριστοφόρος Κτενάς κατηγορεί τον Άνθιμο, ότι βοήθησε τους Ρώσους να αυξήσουν αριθμητικά την παρουσία τους στο Άγιον Όρος, και μάλιστα ιδιαίτερα στη Βατοπαιδινή Σκήτη του Αγίου Ανδρέου, στο Σεράι.

Παραπομπές
1. Γεννήθηκε το 1857 στη Νήσο Αφυσία της Προκοννήσου.
2. Βασιλείου Σταυρίδου, Η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, Θεσσαλονίκη 1968, σ. 265, και Ε.Α. 13 (1889), ο.π., σ. 354: Αποφοίτησε το 1886 «της ιεράς εν Χάλκη σχολής ταύτης τελειόφοιτοι είσιν ωσαύτως ο τέως συνδιδάσκων αυτώ (Χρυσοστόμου Λαυριώτη) εν τη Αθωνιάδι οσιολογ. Άνθιμος Βατοπαιδινός».
3. Μοναχός εκάρη το 1877 στην Ι. Μ. Βατοπαιδίου.
4. Αρχιμ. Χριστοφόρου Κτενά, Η Σύγχρονος Αθωνιάς… ο.π., σ. 6.

Πηγή: Νικηφόρου Κωνσταντίνου (Μικραγιαννανίτου) 
Μητροπολίτου Κεντρώας Αφρικής (πρώην σχολάρχου Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας), 
Η Αθωνιάδα Ακαδημία κατά τη δεύτερη περίοδο (1842-1940)
Μικρά Αγία Άννα, Άγιον Όρος, Α΄έκδοση 2012


Σχετικά: