Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

3135 - Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου


Από τις είκοσι Ιερές Μονές της Αθωνικής Πολιτείας, το Μοναστήρι του Κωνσταμονίτου ήταν το μοναδικό που δεν είχα επισκεφθεί. Με τη βοήθεια του Θεού, αξιώθηκα να πάω κι εκεί, λίγες ημέρες πριν.
Η αλήθεια είναι πως είχα ακούσει αρκετά για τη συγκεκριμένη Μονή, θετικά και αρνητικά. Όπως συμβαίνει πάντα, για να σχηματίσει κάποιος μια γνώμη, θα πρέπει να επισκεφθεί το μέρος. Έτσι λοιπόν, την Κυριακή του Θωμά, λίγο πριν το μεσημέρι, πέρναγα την παλιά πύλη του Μοναστηριού, κατευθυνόμενος προς το Αρχονταρίκι του.
Εδώ, κυριαρχεί μια απόλυτη ηρεμία και γαλήνη, που ευθύς εξαρχής ξεκουράζει τον προσκυνητή. Η Μονή, παρότι ίσως η φτωχότερη όλων στο Άγιον Όρος - κάτι που φαίνεται ειδικά στα κτίσματα που δεν έχουν υποστεί σημαντικές εργασίες αναστήλωσης, αφού το Μοναστήρι αρνείται να πάρει χρήματα από την Ε.Ε - έχει μεγάλη ιστορία: Ιδρύθηκε από τον γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον Κώνστα, κάτι που εξηγεί και την ονομασία της. Είναι αφιερωμένη στον Πρωτομάρτυρα Άγιο Στέφανο, με την θαυματουργή εικόνα του μαζί με της Παναγίας της Οδηγήτριας να δεσπόζουν στο Καθολικό, κατάφορες από αφιερώματα - ζωντανές αποδείξεις των θαυμάτων που επιτελούν.
Οι μοναχοί, παρότι είναι πάνω από 40, δύσκολα κάνουν αισθητή την (υλική) παρουσία τους. Μάλιστα, πιθανόν αυτό να δημιουργήσει απορία στους προσκυνητές, αφού όπως είπαμε ο χώρος είναι απόλυτα ήρεμος, με μια εκκωφαντική θα έλεγε κανείς ησυχία - όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο κάτι τέτοιο.
Όμως, όλοι κάνουν το παν για να μας περιποιηθούν και να μας φιλοξενήσουν. Απλοί και καταδεκτικοί, συνομιλούν με τον κόσμο μετά το πέρας των Ακολουθιών, για τα θέματα που τον απασχολούν. Ξεχωριστή φυσιογνωμία αποτελεί ο Ηγούμενος Αγάθωνας, αλλά και ο π. Βαρνάβας, ο Αρχοντάρης που με χαμόγελο και αυθορμητισμό απαντά στις ερωτήσεις μας. 
Μάλιστα, λίγο πριν τη δύση του ήλιου, καθόμαστε με τον π. Παύλο όλοι οι προσκυνητές σε έναν εξώστη και ακούμε τα όσα ωφέλιμα έχει να μας πει. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, εδώ οι μοναχοί είναι πιο ενημερωμένοι γι' αυτά που συμβαίνουν στον «έξω κόσμο» απ' ό,τι εμείς οι κοσμικοί! Δεν χρειάζεται η τηλεόραση, όταν υπάρχει η «πνευματική τηλεόραση», όπως έλεγε κι ο Γέροντας Παϊσιος...
Η διαμονή μας στην Μονή Κωνσταμονίτου ολοκληρώνεται με την πρωινή Ακολουθία που τελείται σε κλίμα κατάνυξης και απλότητας. Απόλυτη τάξη και Ορθόδοξη πνευματικότητα επικρατούν στον Ιερό Ναό, με τις Αναστάσιμες ψαλμωδίες να δίνουν έναν διαφορετικό, χαρμόσυνο τόνο.
Θά' λεγα πως, το προσκύνημα στην εν λόγω Μονή, αποτελεί ίσως μία πραγματική γνωριμία με τον Αγιορείτικο μοναχισμό που έχει διατηρήσει τον απλό και ανόθευτο, μη κοσμικό χαρακτήρα του. Γι' αυτό την συστήνω σε όλους όσους επισκέπτονται το Περιβόλι της Παναγίας, αλλά κυρίως σε όσους δεν έχουν πάει ποτέ και το σκέφτονται...!

Περισσότερες φωτογραφίες: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr

3134 - Το Κομποσκοίνι (video)


Ο πατήρ Σπυρίδων εξηγεί ότι το κομποσκοίνι δεν είναι μόνο για μοναχούς, αλλά και για λαϊκούς και γενικότερα για κάθε προσευχόμενη ψυχή, σε εκδήλωση αφιερωμένη στο αγιορείτικο κρασί, που πραγματοποιήθηκε στο χώρο σεμιναρίων οινογνωσίας “Οίνος ο αγαπητός” 
(Λεωφόρος Πηγής 15 Mελίσσια,  http://www.oinosoagapitos.gr)

Δείτε το video: http://www.pemptousia.gr

3133 - Ο Μοναχός Επιφάνιος Μυλοποταμινός στο διαδίκτυο



Στην τελευταία μου περιήγηση στο διαδίκτυο με σκοπό την αλίευση Αγιορειτικών θεμάτων με έκπληξη ανακάλυψα μια καλαίσθητη ιστοσελίδα με τίτλο MONAXOS EPIFANIOS MILOPOTAMINOS. Τα θέματα της σελίδας είναι όλα γραμμένα στα ελληνικά και τα αγγλικά και αφορούν βέβαια, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, την μαγειρική του Αγίου Όρους. Αξίζει να την επισκεφτείτε.



3132 - Το λάθος, η κρίση και η αλλαγή!


Γράφει ο Ιερομόναχος Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός

Στο διάσημο ποίημά του Άρνηση ο Γιώργος Σεφέρης αναφέρει: ''Με τί καρδιά και τί πνοή / τί πόθους και τί πάθος / πήραμε τη ζωή μας''.
Ακολουθεί μια άνω τελεία, που ακολουθείται από τη λέξη «λάθος» και τον παρακάτω στίχο, «κι αλλάξαμε ζωή».
Με τη στίξη αυτή δηλώνεται ότι ενώ ξεκινάμε με όλες τις ευνοϊκές προδιαγραφές, αίφνης κάποιο λάθος έρχεται να ανακόψει την πορεία μας.
Οφείλεται τούτο το λάθος σε εξωγενείς παράγοντες;
Βρίσκεται έξω από μας και μας καθορίζει;
Ο ποιητής σκοπίμως μας αφήνει μετέωρους, σπάζοντας τις βεβαιότητές μας.
Το λάθος, όμως, είναι ακριβώς αυτό: να νομίζουμε πως, επειδή δώσαμε καρδιά, πνοή, πόθους, πάθος , γι’ αυτό και μόνο θα πάνε όλα κατ’ ευχήν.
Έρχεται λοιπόν κάποιος αστάθμητος παράγοντας.
Μια κρίση, που επισημαίνει όχι απλώς μια εξωγενή παρεμβολή, αλλά κάποιο στοιχείο δυσλειτουργίας εσωτερικής, κάποιο λάθος σε επίπεδο …κρίσης.
Με την κριτική λειτουργία θέτουμε τις προτεραιότητες της ζωής μας, θέτουμε στόχους και τακτικές, ελέγχουμε τα κίνητρά μας.
Με την κρίση είτε ακολουθούμε τη φυσική οδό είτε κάποιους δρόμους αντίθετους με τις προδιαγραφές μας, που προκαλούν βλάβη και φθορά, κάποτε και απελπισία.
Εδώ είναι το κομβικό σημείο.Η απελπισία συνωθεί ή στην αλλαγή της ζωής –τη μετάνοια- ή στην απόρριψη της ζωής, του κόσμου, των πάντων.
Ο αμερικανός συνάδελφος του Σεφέρη Robert Frost, φιλοσοφώντας πάνω στις δύο θεωρίες καταστροφής του κόσμου –το παρανάλωμα από φωτιά ή τον παγετό- ομολογεί πως η γεύση του πάθους τον κάνει να κλίνει προς την πρώτη άποψη, την εκπύρωση, ωστόσο, αν ο κόσμος ήταν να καταστραφεί διπλά, γνωρίζει αρκετά την αποτελεσματικότητα του μίσους, ώστε να δεχθεί ότι και ο παγετός είναι επαρκής να αφανίσει τον κόσμο.
Το πυρ του αφανισμού είναι τα ανθρώπινα πάθη, και ο παγετός το μίσος. Μετατοπίζει έτσι ο ποιητής τις αιτίες της ολικής καταστροφής σε ενδογενείς παράγοντες, σε κάποια δύναμη που ενεργεί εντός του ανθρώπου πριν επεκταθεί στο κοινωνικό ή φυσικό περιβάλλον.
Οι μορφές του κακού έχουν ένα κοινό παρανομαστή: την ιδιοτέλεια.
Το «κοιτάζω τη δουλίτσα μου, το συμφέρον μου, τα λεφτουδάκια μου». Και η ιδιοτέλεια τρέφεται από το φόβο του θανάτου. Και ο φόβος του θανάτου μεγεθύνεται από την απουσία της ζωτικής σχέσης με τον Θεό.
Έξω από τη σχέση αυτή ο άνθρωπος γαντζώνεται από την καθημερινή αμεσότητα, την κατοχή υλικών πραγμάτων, την επιβεβαίωση μέσα από την άσκηση όποιας μορφής βίας και εξουσίας, βάρβαρης ή εκλεπτυσμένης, δεν έχει σημασία.
Η άντληση της ζωής από τον εαυτό μας δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσει σε υπαρξιακό άγχος και πανικό, αφού αυτή η ζωή είναι τόσο περιορισμένη και εύθραυστη.Κι όσο μεγαλώνει αυτός ο πανικός, τόσο αυξάνει η άμυνα απέναντι σε ό,τι και όποιον μας πλησιάζει.
Το αποτέλεσμα είναι ρήξη, βραχυκύκλωμα, σκότωση, μια πραγματική κρίση λειτουργίας της προσωπικής ύπαρξης.
Ας μη συκοφαντούμε τη φύση. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας επέμεναν ότι το φυσικό δεν είναι ούτε κακό ούτε αναγκασμένο.
Οι αδικίες, ο φθόνος, η απληστία, δεν ανήκουν στη στόφα της φύσης, είναι μίγμα της προαίρεσης.
Το κακό είναι προσωπικό. Γεννιέται και πεθαίνει στο ανθρώπινο πρόσωπο ως παράσιτο.
Βεβαίως το κακό παίρνει κοινωνικές μορφές που εισβάλλουν στη ζωή μας.Σήμερα μάλιστα το κακό μεταλλάσσεται συνεχώς, υποδύεται τα πιο αγαθά προσωπεία.
Μπορεί να είναι η ίδια η κυβέρνηση, ο διεθνής οργανισμός, ένας ευαίσθητος σωτήρας.
Βλέπετε, τα πιο κραυγαλέα ψέματα εκτοξεύονται από τους ίδιους τους ψηφισμένους ταγούς, και οι χειρότεροι φασισμοί χτίζονται πάνω στην επίφαση της κοινωνικής μέριμνας.Αυτό το κακό έρχεται να επηρεάσει τη ζωή μας.
Πόσο μπορεί να την επηρεάσει;
Ο ιερομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός σε εποχές δεινές και μαύρες φώναζε: «όλα να σας τα πάρουν, τον Χριστό και την ψυχή σας δεν μπορούν να τα πειράξουν».
Βεβαίως, ο Χριστός δεν δίνει συνταγές ανθόσπαρτου βίου. Δίνει σταυρό και ανάσταση. Είναι ο ίδιος το μέγα πάθος και ο μέγας πόθος, μέσα στον οποίο θεραπεύεται το μέγα τραύμα, ο άνθρωπος.
Συνέβη κάποιο λάθος.Όσο κι αν ο πόθος και το πάθος κινητοποιεί τα όνειρά μας, το αντικείμενό τους μπορεί να είναι κάποιο είδωλο που αιφνίδια κονιορτοποιείται.
Το είδωλο του επαγγελματικά επιτυχημένου, του κοινωνικά αναγνωρισμένου, του καριερίστα, του πλούσιου, του τεχνοκράτη, το είδωλο ενός Θεού-εαυτού.
Η προτεραιότητά μας, ή αν θέλετε, το όνειρό μας, ήταν (και είναι;) μια θεσούλα στις βασιλείες του κόσμου τούτου.
Θυμηθείτε τί είπε ο σατανάς στον Χριστό στην έρημο: ''Θα σου δώσω τις βασιλείες του κόσμου τούτου, αν πέσεις και με προσκυνήσεις''.
Και ο Ιησούς απάντησε: «τον Κύριό σου θα προσκυνήσεις και θα λατρέψεις».
Δεν συνεχίζεται ο ίδιος πειρασμός στην ιστορία;
Άραγε μιμηθήκαμε τον Χριστό;
Το λάθος, όταν συνειδητοποιείται, μας χτυπά την καμπάνα.
Θα αλλάξουμε ζωή ή θα βυθιστούμε περισσότερο στον φοβικό εγωκεντρισμό μας;
Όσο κι αν οι Κυβερνήσεις αδιάντροπα ξεπουλάνε τις χώρες τους, ας μη ξεπουλήσουμε εμείς την ατομική και συλλογική ψυχή μας.
Στο κάτω-κάτω αυτή είναι η Ελλάδα.

3131 - Πιο κοντά στον Θεό, από την «The National Herald»


http://www.thenationalherald.com