Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

1625 - Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό)

Το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος ή «Μονή Ρωσσικού» είναι κτισμένο σ' έναν ορμίσκο μετά τη Μονή Ξενοφώντος και λίγο προτού φτάσουμε στη Δάφνη, από την πλευρά του Σιγγιτικού κόλπου. Την ιστορία του μοναστηριού μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν δείχνουν τις πολλές αλλαγές που υπέστη το εντυπωσιακό συγκρότημα, από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα.

1860. Ίσως η πρώτη φωτογραφία της Μονής, από τον Σεβαστιάνοφ
1871. Φαίνεται ολοκληρωμένος ο ορθογωνικός περίβολος της Μονής, χωρίς τα μεγάλα κτήρια που προστέθηκαν αργότερα, εκτός αυτού. Η χρονολόγηση μπορεί να γίνει σχεδόν ακριβώς, από το γεγονός ότι στο πρώτο επίπεδο της φωτογραφίας φαίνεται υπό κατασκευή η στέγη του ανατολικού κτηρίου. Τούτο όμως γνωρίζομε ότι φέρει επιγραφές με χρονολογίες 1871.
1895.
1968 (;) Η ασπρόμαυρη φωτογραφία της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος είναι από στρατιωτικό αεροπλάνο RF-84F.
1979.

1990.
2009.

Το Καθολικό της Μονής 
και η θαυματουργή Εικόνα του Αγίου Παντελεήμονος:


1624 - Ο Γέροντας Παΐσιος μιλά για την Ιερότητα της Κυριακής



Κανονικά πριν από τον Εσπερινό της γιορτής ή της Κυριακής σταματάει κάθε εργασία.
Καλύτερα είναι να δουλέψει κανείς περισσότερο την προπαραμονή, όταν αυτό μπορεί να ρυθμισθεί, και να μη δουλέψει μετά τον Εσπερινό της παραμονής. Άλλο είναι να κάνει κανείς σε μια γιορτή ή την Κυριακή ένα ελαφρό πράγμα το απόγευμα, όταν είναι μεγάλη ανάγκη, αλλά και αυτό πάλι με τρόπο.
Παλιά και οι χωρικοί που ήταν έξω στα χωράφια, μόλις άκουγαν την καμπάνα του Εσπερινού, έκαναν τον σταυρό τους και σταματούσαν την δουλειά. Το ίδιο και οι γυναίκες που κάθονταν στην γειτονιά. Σηκώνονταν, έκαναν τον σταυρό τους και άφηναν το πλέξιμο ή ό,τι άλλο έκαναν.
Και ο Θεός τους ευλογούσε. Είχαν την υγεία τους και χαίρονταν... Τώρα κατήργησαν τις γιορτές, απομακρύνθηκαν από τον Θεό και την Εκκλησία και τελικά όσα βγάζουν από την δουλειά τους τα δίνουν στους γιατρούς και στα νοσοκομεία...
Μια φορά ήρθε ένας πατέρας στο Καλύβι και μου λέει: «Το παιδί μου αρρωσταίνει συχνά και οι γιατροί δεν μπορούν να βρουν τι έχει». «Να σταματήσεις να δουλεύεις Κυριακή και όλα θ’ αλλάξουν», του είπα. Πράγματι σταμάτησε, και το παιδάκι του έγινε καλά.
Πάντα λέω στους λαϊκούς να σταματήσουν να δουλεύουν Κυριακές και γιορτές, για να μην τους βρουν στην ζωή τους συμφορές. Όλοι μπορούν να ρυθμίσουν την δουλειά τους. Όλη η βάση είναι η πνευματική ευαισθησία. Αν υπάρχει ευαισθησία, βρίσκονται λύσεις για όλα.
Και αν λίγο ζημιωθούν από μια λύση, θα πάρουν ευλογία διπλή. Πολλοί όμως δεν το καταλαβαίνουν. Ούτε στην Θεία Λειτουργία πηγαίνουν. Η Θεία Λειτουργία αγιάζει. Αν δεν πάει ο Χριστιανός την Κυριακή στην Εκκλησία, πως θα αγιασθή; Δυστυχώς όμως πάνε σιγά-σιγά οι άνθρωποι να μην αφήσουν ούτε γιορτές ούτε τίποτε. Βλέπεις, ακόμη και τα ονόματα τα αλλάζουν, για να μη θυμούνται τους Αγίους τους.
Το Βασιλική το κάνουν Βίκυ· το Ζωή, Ζωζώ, και έτσι λέει δυο φορές... «ζώο»! Έβαλαν την γιορτή της Μάνας, του Μάη, του Απρίλη... Σε λίγο θα πουν: «Σήμερα είναι η γιορτή της αγκινάρας, την άλλη του κυπαρισσιού, την άλλη τα γενέθλια αυτού που βρήκε την ατομική βόμβα ή το ποδόσφαιρο». Δεν αφήνει όμως ο Θεός...

Η ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κυριακή πρωί. Ώρα Θείας Λειτουργίας. Όμως στην νεοελληνική μας κοινωνία των... προχωρημένων αντιλήψεων η ζωή διοργανώνεται αγνοώντας χαρακτηριστικά, τι σημαίνει κάλεσμα της καμπάνας και σύναξη στην θεία λειτουργία.
- Φροντιστήρια κανονίζουν μαθήματα την iδια ώρα με την λειτουργία.
- Εκδρομεiς και ταξιδιώτες κανονίζουν ταξίδια Κυριακή πρωί-πρωί.
- Εργαζόμενοι ρυθμίζουν τις δουλειές τους ή τον ύπνο τους την ίδια ώρα, που στους ναούς γίνεται η λειτουργία.
Πόσο θλιβερή άγνοια έχουν! Τι χάνουν! Τι στερούνται προτιμώντας κάτι άλλο, ούτε καν το σκέπτονται! Ω αν καταλάβαιναν, σε τι προσφορά πλούτου χάριτος στρέφουν την πλάτη τους! Ω αν ήξεραν, τι «δικαιώματα» δίνουν στο διάβολο και πόσο πιο ευάλωτοι γίνονται στις παγίδες του, μένοντας γυμνοί από την «χάρη» της θείας λειτουργίας! Ω αν εiχαν επίγνωση, πόσο τραγικά λάθος αξιολογήσεις κάνουν, αδικώντας έτσι τον εαυτό τους!...
Κάποτε, ένας ψαράς επήγε σε έναν ευλαβέστατο και άγιο μοναχό στο Άγιο Όρος Κυριακή βράδυ φρέσκα ψάρια για την εορτή πού θα είχε την άλλη ήμέρα, την Δευτέρα. Ο Γέροντας παραξενεύτηκε, και τον ερώτησε:
-Ποτέ τα έπιασες; Εκείνος απάντησε:
-Σήμερα το πρωί. Εiναι φρέσκα-φρέσκα! Τότε ο άγιος εκείνος τού λέει:
-Παιδί μου, δεν μπορώ να τα αγοράσω. Εiναι αφορισμένα. Γιατί τα έπιασες την Κυριακή.
Ο ψαράς δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Τότε του λέει ο Γέροντας:
Θέλεις να βεβαιωθείς γι' αυτό; Δώσε ένα ψάρι στο γάτο μου. Και θα το ιδεiς. Δεν θα το φάει. Και πράγματι. Ο γάτος δεν το έφαγε. Βέβαια αυτό δεν ήταν φυσικό.
Οι γάτες «τρελαίνονται» για ψάρια. Και δεν γνωρίζουν, σαν ζώα, καταστάσεις χάριτος. Ο γάτος εκείνος δεν έφαγε το ψάρι, κατά ειδική υπερφυσική ενέργεια τoυ Θεού. Όχι για την ψυχή του. Αλλά για την ψυχή τού ψαρά. Πού από άγνοια δεν σεβόταν την αργία της Κυριακής. Αυτό, φυσικά, συγκλόνισε τον ψαρά, και στο εξής σεβόταν τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές. Εμείς τις σεβόμαστε;



 

1623 - Γαλλικά υδροπλάνα στην παραλία της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος




Δύο γαλλικά υδροπλάνα στην παραλία της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (φωτ. πάνω).



Σπάνια και ιστορική για τα Ελληνικά αεροπορικά δεδομένα φωτογραφία των αρχών του εικοστού αιώνα που δείχνει ένα Γαλλικής κατασκευής υδροπλάνο να έχει προσθαλασσωθεί μπροστά από το Ρώσικο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος.

Η φωτογραφία ανήκει στα αρχείο της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους και παρουσιάστηκε σε σειρά εκθέσεων στο εξωτερικό από τον εκ Τασκένδης παγκοσμίου φήμης φωτογράφο κ. Κώστα Ασήμη. Το φωτογραφικό υλικό περιλαμβάνει περισσότερα από 350 μοναδικά εκθέματα με ασπρόμαυρες κυρίως, αλλά και έγχρωμες φωτογραφίες από τα μέσα του 19ου μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
 

1622 - Άγιοι της Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικού)



Στο Άγιον Όρος δεν γεννήθηκε κανένας άγιος, ούτε όλοι εκοιμήθησαν εδώ. Φιλοξενήθηκαν όλοι για λίγο ή πολύ. Αγάπησαν τον ιερό τόπο...
...Έζησαν στον Άθωνα από τον 9ο αιώνα και αρκετοί έδρασαν ποικιλόμορφα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Βέβαια δεν είναι αυτοί οι μόνοι που ευαρέστησαν τον Θεό και δοξάσθηκαν από Αυτόν. Υπάρχει κι ένα πλήθος αγνώστων σ' εμάς αγίων, που απολαμβάνουν τους μισθούς των καμάτων τους στη Βασιλεία των Ουρανών....
Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο


Άγιοι της Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος:

κλικ στη φωτογραφια για μεγέθυνση




1621 - Μόλις γύρισα από το Άγιο Όρος, π. Ανδρέας Κονάνος

1620 - Γέροντας Παΐσιος - Περί της αλλαγής του Πνευματικού μας πατέρα



- Γέροντα, όταν κανείς αναγκασθεί για κάποιον λόγο να αλλάξει πνευματικό, χρειάζεται να εξομολογηθεί πάλι αμαρτίες που έχει εξομολογηθεί;
- Καλά είναι να ενημερώσει τον καινούργιο πνευματικό, όπως ο ασθενής, όταν αλλάζει γιατρό, λέει πάλι το ιστορικό του, για να μπορέσει ο γιατρός να τον βοηθήσει καλύτερα.

- Γέροντα, όταν κάποιος θέλει να αλλάξει πνευματικό και μας ρωτάει αν είναι σωστό, τι πρέπει να πούμε;
- Να πάρει ευλογία από τον πνευματικό του. Δεν είναι καλό να αλλάζει κανείς εύκολα πνευματικό. Μια οικοδομή δεν θα γίνει ποτέ σωστή, αν αλλάζουν συνέχεια οι μηχανικοί και οι οικοδόμοι. Παλιά πήγαιναν οι άνθρωποι σε Γέροντες, για να ζητήσουν συμβουλή για ένα θέμα που τους απασχολούσε και να βοηθηθούν. Σήμερα πολλοί δεν πάνε για συμβουλή, αλλά για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους ή για να πουν ότι συμβουλεύτηκαν και τον τάδε Γέροντα. «Πήγα στον τάδε και στον τάδε, ρώτησα και τον πατέρα Παΐσιο γι’ αυτό το θέμα», λέει ο άλλος, και εγώ μπορεί να τον μάλωσα ή να ήρθε μέχρι την πόρτα και να μη χτύπησε! Έτσι καταλήγουν να γυρίζουν από τον έναν πατέρα στον άλλον, χωρίς να έχουν κάποιον μόνιμο πνευματικό, με αποτέλεσμα να μπερδεύονται.
Άλλοι πάλι κάνουν ένα σφάλμα και δεν πάνε να το πουν στον πνευματικό τους, αλλά πάνε και το λένε σε άλλον πνευματικό, για να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Μετά από λίγο καιρό κάνουν το ίδιο σφάλμα και το λένε σε άλλον, ύστερα σε άλλον, και τελικά παρουσιάζονται στον έναν πνευματικό ότι το έκαναν μια φορά, στον άλλο μια φορά, και έτσι συνεχίζουν να σφάλλουν και μένουν αδιόρθωτοι.
Είναι και μερικοί, έχω παρατηρήσει, οι οποίοι αποφεύγουν να πουν κάτι στον πνευματικό τους, αν και ξέρουν ότι θα τους βοηθήσει και δεν πρόκειται να το διαδώσει, και το λένε σε κάποιον γνωστό τους, που δεν μπορεί να τους βοηθήσει και που σίγουρα θα το πει και σε άλλους.
Θυμάμαι, όταν ήμουν αρχάριος μοναχός στο Κοινόβιο, είχε έρθει κάποιος να κοινοβιάσει. Κάθισε ένα διάστημα και μετά είχε λογισμούς να φύγει. Στον ηγούμενο δεν πήγε να πει τους λογισμούς του ούτε σε κανέναν άλλον πνευματικό πατέρα, αλλά τα είπε σε έναν εργάτη από την Ιερισσό, που εργαζόταν στο μοναστήρι. Ήμουν και εγώ εκεί κοντά, όταν του τα έλεγε· καθάριζα κρεμμύδια έξω από την κουζίνα. Άρχισε λοιπόν από δύο μέτρα πιο πέρα να του κάνη εξομολόγηση δυνατά. «Μετάνιωσα που έγινα μοναχός». «Όταν ήρθες, δεν δοκίμασες;», τον ρωτάει ο εργάτης. «Δοκίμασα δύο χρόνια». «Καλά, γιατί δεν έφυγες νωρίτερα;». «Να, δεν έφυγα». «Με το ζόρι σε έκαναν καλόγερο;». «Όχι, ήθελα και εγώ». «Καλά, του λέει, τα είπες αυτά στον ηγούμενο;». «Όχι», του απαντά. «Σ’ εμένα που τα λες, τι θα ωφεληθείς;», του λέει. 
Του είχε πει ολόκληρο το ιστορικό του. Βλέπετε; Στον ηγούμενο που έπρεπε να τα πει, για να βοηθηθεί, δεν τα είπε και πήγε να εξομολογηθεί στον εργάτη. 
Και εκείνος θα τα έλεγε το Σαββατοκύριακο στο καφενείο στην Ιερισσό, για να γελάσουν, και θα γέμιζε το χωριό. Και να πεις πως ήταν λειψός; Ξέρετε πόσα λεξικά είχε; Τα αρχαία ελληνικά τα ήξερε απταίστως.

- Γέροντα, μπορεί ένας λαϊκός να ρωτήσει για ένα πρόβλημά του ή για έναν πειρασμό του κάποιον πνευματικό αδελφό του, αν ο πνευματικός του απουσιάζει;
- Δεν μπορεί να τηλεφωνήσει στον πνευματικό του; Ο αδελφός άλλοτε μπορεί να βοηθήσει και άλλοτε δεν μπορεί να βοηθήσει ή, παρά την καλή του διάθεση, μπορεί ακόμη και να τον βλάψει.
Σε μια ανάγκη με ένα τηλεφώνημα στον πνευματικό βολεύονται τα πράγματα. Και αν δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον πνευματικό του και είναι κάτι σοβαρό και επείγον, ας ρωτήσει έναν άλλον πνευματικό. Καλά είναι να τον έχει ρωτήσει εκ των προτέρων ποιον πνευματικό μπορεί να συμβουλευθεί σε τέτοια περίπτωση, ώστε να πάει σε κάποιον που έχει το ίδιο πνεύμα. Γιατί κάθε μοναχός έχει δικό του σχέδιο. Μπορεί να είναι καλό και το ένα σχέδιο και το άλλο, αλλά είναι διαφορετικά.


1619 - Όσιος Γερόντιος (14ος αι.)


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 26 Ιουλίου


Διετέλεσε τελευταίος ηγούμενος της αγιορειτικής μονής των Βουλευτηρίων, όπου σήμερα το Κελλί του Αγίου Ελευθερίου. Οι επιδρομές των Σαρακηνών πειρατών έφεραν τον Γέροντα Γερόντιο με τους μοναχούς του στις ψηλότερες βραχώδεις και δυσπρόσιτες πλαγιές του Όρους και αποτελέσθηκε έτσι ο πρώτος πυρήνας της μετέπειτα σκήτης της Θεοπρομήτορος Άννης, της οποίας ο όσιος θεωρείται πρώτος οικιστής.
Ο όσιος μ' ένα μοναχό, για μεγαλύτερη ησυχία, ανέβηκε ψηλότερα της σκήτης και σύστησε το ησυχαστήριο του Αγίου Παντελεήμονος, που σώζεται μέχρι σήμερα. Κοντά στο ασκητήριό του, ύστερα από θερμή προσευχή και σύσταση της Θεοτόκου, έβγαλε πόσιμο και ιαματικό νερό, που δεν υπήρχε. Για την παράχρησή του, η ουράνια δωρήτριατο διέκοψε και το ξανάδωσε, για να υπάρχει μέχρι σήμερα ως αγίασμα και ευλογία και, το θαυμαστό, να μένει πάντοτε σταθερό. Ούτε λιγοστεύει ούτε αυξάνει, χειμώνα καλοκαίρι.
Ο όσιος Γερόντιος έζησε μια υπερθαύμαστη ζωή και κοιμήθηκε σε μεγάλη ηλικία. Συνδέονταν με πνευματική φιλία με τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, καθώς φαίνεται στον βίο του. Η σκήτη που ίδρυσε ανέδειξε περί τους δεκαπέντε γνωστούς αγίους και πολλούς μεγάλης αρετής πατέρες. Ασματική ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

  Πηγή:  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, Μοναχού Μωυσέως, Αγιορείτου

1618 - Άγιος Σάββας ο Γ΄, αρχιεπίσκοπος των Σέρβων (†1316)


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 26 Ιουλίου

Από τη Σερβία ήλθε στη Μονή Χιλανδαρίου, όπου έζησε αρκετά χρόνια ως μοναχός και ηγούμενός της. Κλήθηκε στην πατρίδα του και ανέλαβε τη διαποίμανση του λαού του ως επίσκοπος Πριζρένης.
Μετά τη 16η Αυγούστου ανέβηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο στο Πέκιο. Διαδέχθηκε τον αρχιεπίσκοπο Ευστάθιο τον Β΄. Κοπίασε πολύ για την Εκκλησία και προσπάθησε να διορθώσει εκκλησιαστικά λάθη. Διακρίθηκε για την ταπείνωσή του και την ευλάβειά του, τη θεολογική εμπειρία του και τη φιλοκαλία του.
Τα λείψανά του βρίσκονται στην εκκλησία της Θεοτόκου του πατριαρχείου Πεκίου. Ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο μοναχός Χρυσόστομος Χιλανδαρινός. Η μνήμη του τιμάται στις 26 Ιουλίου, που είναι και η ημέρα κοιμήσεώς του.

Εικόνες του υπάρχουν στη μονή Γκρατσάνιτσα και αλλού.

 Πηγή:  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, Μοναχού Μωυσέως, Αγιορείτου