Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

1592 - H Iερά Κοινότητα του Αγίου Όρους στο πλευρό του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη


«Διά του παρόντος ουν ιεροκοινοσφραγίστου ημών γράμματος επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την ειλικρινή θλίψιν και συμπαράστασιν εκ μέρους πάντων των αγιορειτών τόσον εις Υμάς προσωπικώς, όσον και εις τα ως άνω χειμαζόμενα μέλη, κληρικούς τε και λαϊκούς, της Εκκλησίας Υμών». Με τα λόγια αυτά η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, με επιστολή της προς τον Επίσκοπο Στοβίων και Τοποτηρητή Στρωμνίτσης κ.Δαβίδ, εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή της προς τα διωκόμενα μέλη, κλήρο και λαό, της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος και ιδιαιτέρως προς τον φυλακισμένο Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος και Μητροπολίτη Σκοπίων κ.Ιωάννη, τους Επισκόπους της τοπικής Εκκλησίας, την Καθηγουμένη Κυράννα και σε μοναχούς και μοναχές καθώς και συγγενείς τους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με το μένος των Αρχών Ασφαλείας.
«Γνωρίζοντες, Πανιερώτατε, την δυσχερή κατάστασιν εις την οποίαν ευρίσκεται νυν η Ιερά Αρχιεπισκοπή και το πιστόν ποίμνιον Αυτής, μετά την εκ νέου φυλάκισιν του αρχιποίμενος αυτής Σεβασμιωτάτου κ.Ιωάννου, κατανοούμεν πλήρως το άλγος Υμων διά τας πραγματοποιούμενας αδίκους διώξεις, ταλαιπωρίας και αναιτίους επιθέσεις», σημειώνει, στο Γράμμα της, η  Ιερά Κοινότητα και συνεχίζει:
«Όμως, παρακαλούμεν, ενισχύσατε εαυτούς με την βεβαίαν πεποίθησιν, ότι αι διώξεις και αι θλίψεις τας οποίας υφίστασθε υπερ της ενότητος και της κανονικής τάξεως της Εκκλησίας πολλήν θα έχουν την αντιμισθίαν παρά του δικαιοκρίτου Κυρίου, όταν αποδώσει εκάστω κατά τα έργα αυτού. Βαστάζοντες ταύτας μεθ’ υπομονής και ευχαριστίας, “κομιείσθε τον αμαράντινον της δόξης στέφανον,  του Αρχιποιμένος”, ότι πιστός ο λόγος Του διά στόματος του Αποστόλου: “ει γαρ συναπεθάνομεν, και συζήσομεν, ει υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν”. Ούτω και Υμείς θα παραμείνητε διά τον κλήρον και λαόν της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, αλλά και δι’ άπασαν την Εκκλησίας, αξιομίμητον  υπόδειγμα αφοσιώσεως και μέχρι τέλους αυτοθυσίας υπέρ της εκκλησιαστικής ενότητος».
Οι Αντιπρόσωποι και οι Προϊστάμενοι των είκοσι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους διαβεβαιώνουν τον κλήρο και τον λαό της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος πως θα συνεχίσουν τις προσευχές τους κι τις δεήσεις τους «ενώπιον της εφεστίου εικόνος του “Άξιον Εστί”» για να τελειώσει η βαριά δοκιμασία τους και να επανέλθει η ειρήνη και η ενότητα στην ταραγμένη τοπική Εκκλησία.
Υπενθυμίζεται ότι τόσο ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται φυλακισμένος σε φυλακή των Σκοπίων, αλλά και Ιεράρχες, κληρικοί και απλοί πιστοί της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος – που την Κανονικότητά της αναγνωρίζουν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες - έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με πρωτοφανείς διώξεις της Κυβερνήσεως της fYROM. Πρόκειται για βάναυση καταπάτηση των θρησκευτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από ένα Κράτος που ενδιαφέρεται να έχει ευρωπαϊκή προοπτική και συμμετάσχει σε διεθνείς οργανισμούς όπως η ΝΑΤΟΪΚΗ Συμμαχία.

1591 - Πολέμησα τη μεγάλη φωτιά στο Άγιο Όρος


Ξεκινάει παραμονή Δεκαπενταύγουστου του 1990 από τη θέση Προβάτα. Θα κρατήσει 13 ημέρες. Η μεγάλη πυρκαγιά στο Άγιον Όρος κινείται με μανία. Έχει βάλει σκοπό να κάψει το μοναστήρι. Δευτέρα 20 Αυγούστου. Καθηλώνουμε τη φωτιά στο φιδωτό μονοπάτι Αρσανάς-Σιμωνόπετρα, διανοίγοντας αντιπυρική ζώνη με αλυσοπρίονες. Το ξημέρωμα υλοτόμοι, δασοπυροσβέστες και μοναχοί αποχωρούν. Μένουμε πέντε άτομα. Ο σιμωνοπετρίτης πατήρ Π., τρεις δασοπυροσβέστες από την Πέλλα και εγώ από το Δασαρχείο Αρναίας. Πολεμώντας τη φωτιά, έχουμε παρατήσει τη ζώνη. Οι υλοτόμοι είναι πια μακριά, έτσι ζητώ από τους δασοπυροσβέστες να ολοκληρώσουν τη διάνοιξη. Μου απαντούν ότι δεν έχουμε αλυσοπρίονα, αλλά ούτε υπάρχει λόγος. Τον λόγο τον καταλαβαίνω. Ψηλά στο βουνό η πυρκαγιά καίει. Ο αέρας αλλάζει κάθε στιγμή και κατεύθυνση. Ο φόβος να κάνει η φωτιά τον κύκλο και να μας έρθει από τη μεριά της Δάφνης είναι παραπάνω από βάσιμος. Στην περίπτωση αυτή μόνο με ζώνη μπορεί να γλιτώσει ο Αρσανάς.
Ανεβαίνω ψηλά για έλεγχο όταν με καλούν να κατέβω. Φεύγουν οι υπάλληλοι της υπηρεσίας μου. Έχοντας ως αρχή να μην αφήνω το μέτωπο προτού ενημερώσω τον αντικαταστάτη μου, δεν αποκρίνομαι και κατεβαίνω αργοπορημένος για να μην προλάβω το πλοίο. Ανησυχώ. Εμείς, το Δασαρχείο Αρναίας, έχουμε τον συντονισμό. Στον ασύρματο σιωπή.
Στην ανησυχία μου έρχεται να προστεθεί η επιμονή της μονής να υποσχεθώ ότι δεν θα αποχωρήσω από τον Αρσανά. Αυτονόητο. Τρίτη 21 Αυγούστου. Μεσημέρι. Πάνω από 30 ώρες στο πόδι. Άνθρωποι της Μονής Γρηγορίου φτάνουν με ταχύπλοο. Ζητούν να μεταβώ επειγόντως εκεί. Πηγαίνω. Δεν συμβαίνει κάτι ανησυχητικό. Βρίσκω την ευκαιρία και δανείζομαι έναν αλυσοπρίονα. Έτσι ολοκληρώνουμε τη ζώνη.


Απόγευμα. Πυκνά σύννεφα καπνού υψώνονται προς τη μεριά της Δάφνης. Οι φόβοι μου επαληθεύονται. Ο αέρας, με πάνω από δέκα μποφόρ, σέρνει τη φωτιά προς το μέρος μας. Πρέπει να έρθει πλοίο όσο είναι καιρός. Καλώ επανειλημμένα όποιον ακούει. «Και ουκ ην φωνή και ουκ ην ακρόασις». Πρέπει να ληφθεί άμεσα μια απόφαση. Ή να απομακρυνθούμε από το μονοπάτι προς τη Μονή Γρηγορίου ή να λουφάξουμε στην αμμουδιά. Αν κάνουμε το πρώτο, υπάρχει κίνδυνος να μας προλάβει η φωτιά αλλά και να γκρεμοτσακιστούμε μέσα στη νύχτα που έρχεται. Με το δεύτερο υπάρχει σοβαρότατος ο κίνδυνος για ασφυξία όταν χαμηλώσει το κύμα του καπνού.
Δεν προλαβαίνω να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου και ακούγεται στον ασύρματο:  
«Προς όλους τους εμπλεκόμενους. Είμαι ο διοικητής. Το Άγιον Όρος έχει τεθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης».
Παρεμβαίνω και αναφέρω την κατάσταση μας. «Μείνετε εκεί που είστε» απαντά. «Θα έρθει το "Βότσης" (πυροσβεστικό πλοίο του Λιμενικού)».
Έρχεται με το σούρουπο. Τα κύματα δεν το αφήνουν να προσαράξει. Με δυσκολία το πλήρωμα ανεβάζει έναν έναν τους δασοπυροσβέστες. Ζητώ από τον πατέρα Π. να ανεβεί. «Δεν φεύγω!» φωνάζει. «Κοιτάξτε! Το μοναστήρι καίγεται. Αφήστε με να καώ και εγώ».
Στρεφόμαστε προς το μοναστήρι. Τρομακτικό το θέαμα. Μια θεόρατη αναμμένη λαμπάδα ζώνει και ξεπερνά τη Σιμωνόπετρα. Η απρόσμενη αυτή εξέλιξη μας συγκλονίζει. Προς στιγμήν τα χάνουμε. Εκείνος δεν ακούει τα παρακάλια μας. Νέος στην ηλικία, αντιστέκεται με δύναμη. «Θα μείνουμε εδώ μαζί σου» επιμένω. Με αυτό «λυγίζει». Τον ανεβάζουμε, σχεδόν σηκωτό. Το κύμα καπνού χαμηλώνει στη θάλασσα και σέρνεται ξωπίσω μας να μας κατασπαράξει. Αδύνατη η προσάραξη στη Μονή Γρηγορίου. Ξανοιγόμαστε. Παρακολουθούμε με φρίκη τη φωτιά. Τη νύχτα οι φλόγες σβήνουν.
Τετάρτη 22 Αυγούστου. Ξημέρωμα. Κάπνα. Δεν το ομολογούμε αλλά μέσα μας κλαίμε το μοναστήρι.


Το μεσημέρι, να το θαύμα! Μόλις ξεκαθαρίζει η κάπνα, η Σιμωνόπετρα ορθώνεται γιγαντόσωμη όπως πριν. Πίσω στον Αρσανά άθικτα όλα, ακόμη και η βλάστηση. Η ζώνη είχε κάνει τη δουλειά της. Η πυρκαγιά έμεινε μόνο στη μνήμη όσων την πολέμησαν.
 Ιωάννης Κέκερης
Επιμέλεια: Λένα Παπαδημητρίου
Πηγή: BHMagazino
23 Αυγούστου 2009, σελ. 14.


πηγή:
φωτογραφίες:

1590 - Η μανία του καινούργιου, του Μοναχού Μωυσή


Ο Γνωστός καθηγητής κ. Χ. Γιανναρς μήπως γέρασε ρκετά; Μήπως σθενε σοβαρά; Γιατί θορυβε, πρωτοτυπε, κατακρίνει καί καταδικάζει τούς πάντες καί τά πάντα συνεχς; Εναι γνώστης τν πάντων, σοφός κριτικός καί ναδιοργανωτής τς κοινωνίας; Εναι θεολόγος φιλόσοφος, φιλόλογος, τεχνοκριτικός, κοινωνιολόγος ψυχολόγος καί ψυχαναλυτής; Εναι ποιητής, μουσικός στορικός; Εναι πρωτευουσιάνος ντιεθνικιστής, λόγιος, διανοούμενος, ντικοραϊστής, ντιπαραδοσιακός καί νέος δεολόγος;
Τά παραπάνω ρωτήματα θεσα, γιατί κ. Χ. Γιανναρς σέ ρθρο του πό τόν τίτλο «ποιά τά σημάδια το καινούργιου» στήν φημερίδα «Καθημερινή» τς 17.6.2012, προτείνει εκολα καί νεμπόδιστα νέα πρωτεύουσα το λληνικο κράτους τή Θεσσαλονίκη. λλαγή καί καινούργιο νά εναι καί ,τι θέλει ς εναι.
τσι, λέει, καταργεται τό «κοραϊκό κράτος» καί «ρχαιολατρία τν Δυτικν». Σάν νά κούγεται ραα, μως σφαλς πάρχουν σοβαρές πρακτικές δυσκολίες καί δέν νομίζουμε τι ατό εναι τό κύριο πρόβλημα τς χώρας. χει θήνα τόν Παρθενώνα, χει καί κκλησίες βυζαντινές καί μονές, γίους καί ποιητές, καλλιτέχνες καί συνετούς συγγραφες καί δασκάλους.
Τό καινούργιο κατά τόν πολύ κ. Χ. Γιανναρ θά λθει καί μέ την λλαγή το θνικο μαςμνου, τήν ποία θεωρε «τεράστιας συμβολικς σημασίας». Τί προτείνει ς νέο θνικόμνο; Τόν «τσάμικο» το στιχοπλόκου Ν. Γκάτσου μέ μουσική το γνωστο Μ. Χατζηδάκη. , χι. Κάθε λλαγή γιά καινούργιο δέν φέρνει τό ναμενόμενο ασιο ποτέλεσμα. Παλαιότερες λλαγές φεραν τήν σημερινή χρεωκοπία. κριτικός τς ποιήσεως κ. Χ.Γ ναφέρει πώς εναι μέτριο στοιχούργημα το Δ. Σολωμο καί ναφέρεται μόνο στην πελευθέρωση το 1821. Τό λεξιλόγιό του, λέει, εναι φηρημένο καί νοσιαρχικό. μουσικός Ν. Μάντζαρος κρίνεται τι παρασύρθηκε πό τόν ντυπωσιασμό καί τόν παρχιωτικό θνικισμό. κ. Χ.Γ. θίγει βάναυσα τήν θνική Παλιγγενεσία, τά θεμέλια το πελευθερωμένου λληνικο θνους. Προσβάλλει τόν θνικό μας ποιητή.
ποτελε τόλμη, θάρρος, θράσος, γνοια, ταν συγκρίνεται ξοχος Δ. Σολωμός μέ τόν στιχουργό Ν. Γκάτσο. Ν φήσουμε τόν κλασικό συνθέτη Ν. Μάντζαρο καί νά προτιμήσουμε τόν λαφρολαϊκό Μ. Χατζηδάκη. ς πάρουμε κι να μπουζουκοτράγουδο σπάζοντας πιάτα.
κ. Χ.Γ. ποστρέφεται καί ερωνεύεται τόν διακοσίων τν θνικό μνο, γιατί εναι θνικιστικός. Δέν θελε τή δημιουργία λευθέρου λληνικο κράτους; Γιά τό οκτρό σημερινό κατάντημα τς λλάδας φταίει γνωστός θνικός μνος καί λλαγή του θά διόρθωνε τά πάντα μέσως; Πρόκειται σφαλς γιά λισθηρό κι πικίνδυνο δεολόγημα, ο συνέπειες το ποίου θά ταν καταστροφικές, γιά τόν οκουμενικό λληνισμό. κ. Χ.Γ. μέ τίς γραφές του ατές παξιε τή θυσία τν ρώων καί τν μαρτύρων. Μήπως λοι ατοί κυκλοφοροσαν μέ ψυχολογική ξυπασιά καί «παρχιωτικό θνικισμό»; Πολλοί θυσιάσθηκαν προσευχόμενοι καί ψάλλοντας τόν θνικό μνο δυνατά καί δακρύζοντας ρθιοι, σέ στάση προσοχς. ταν νόητοι, νώριμοι, συναισθηματικοίκαί νειροπόλοι; Ατν θυσία δωσε τήν λευθερία, στε νά γράφουν σήμερα κάποιοι νετα στό γραφεο τους τίς φαντασίες τους; πορ, γιατί κανείς δέν ντιδρ σοβαρά σέ λα ατά;
κ. Χ.Γ. μπορε νά γράφει ,τι θέλει. Δέν πείθει καί δέν πηρεάζει πλέον κανένα. μεινε μόνος. Κανείς δέν εναι ποχρεωμένος νά τόν κολουθε. νας λόγιος νδρας δέν μπορε νά εναι μπαθής, ξύς καί πάντοτε λίαν αστηρός κριτής καί πόλυτος δικαστής. Μάλιστα τόν χρησιμοποιον κι πικαλονται κάποιοι σύγχρονοι κκλησιομάχοι. Σέ μέρες κρίσεως ο σοβαροί λόγιοι χουν την ποχρέωση νά καταθέτουν νηφάλια τή γνώμη τους, μήπως καί βοηθήσουν τήν ταλαίπωρη πατρίδα μας. χι νά ρίχνουν λάδι στή φωτιά, νά σφυρίζουν διάφορα, νά μιλον περί νέμων καί δάτων και νά προτείνουν φαιδρές νεδαφικότητες. νας σύγχρονος συγγραφέας στό νδιαφέρον βιβλίο του « προδοσία τν διανοουμένων» ναφέρει πώς ο πνευματικοί νθρωποι φείλουν ν ποφεύγουν τήν καταφρόνηση, τίς κρότητες, τά μίση καί τίς μμονες δέες. ς προσφέρουν κάτι θετικό στόν προδομένο λαό. κ. Χ.Γ. βοηθ στην παροσα κρίση μέ τό νά προτείνει λλαγή πρωτεύουσας κι θνικο μας μνου; Τό πρόβλημα τς λλάδος, τχουμε ξανατονίσει, εναι καθαρά πνευματικό. Ο κάθε λλαγές δέν βοηθον πάντοτε θετικά. Τό πάθος γιά τό πρωτοποριακό, τό καινοτόμο, τό μεταρρυθμιστικό καί τς συνεχος λλαγς, γιά κάθε καινούργιο εναι μλλον μία πάτη. πίστη, γλσσα, στορία εναι μία πλούσια, ζωντανή και κένωτη παράδοση. κάθε λλαγή θέλει φειδώ, γνώση, μελέτη, προσοχή, σεβασμό, τέχνη καί τρόπο. Νά μέ συγχωρέσετε παρακαλ, γιατί χρησιμοποίησα πό πόνο λέξεις, πού δέν συμπαθ, για να λικιωμένο καθηγητή, πού νέοι διαβάζαμε τά βιβλία του…

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 20/7/2012