Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

1534 - Το Άγιον Όρος μέσα από τον φακό ενός Ρουμάνου προσκυνητή




1533 - Πρώτη συνάντηση στη Λέσχη Ανάγνωσης της Αγιορειτικής Εστίας


Η Λέσχη Ανάγνωσης της Αγιορειτικής Εστίας έχει ως σκοπό την προώθηση της βιβλιοανάγνωσης και της καλλιέργειας μιας στενότερης και ουσιαστικότερης σχέσης με το βιβλίο. Κατά τις μηνιαίες συναντήσεις στο Μέγαρο Νεδέλκου, τα μέλη της Λέσχης διαβάζουν και αναλύουν βιβλία λογοτεχνικά, ιστορικά, ποιητικά κλπ., ανταλλάσσοντας μέσα από συζητήσεις τις προσωπικές τους απόψεις και οπτικές ανάγνωσης.
Η περιπέτεια της κατάκτησης  του βιβλίου δεν είναι μόνον ατομική υπόθεση. Χρειάζεται και συνοδοιπόρους. Ελάτε να διαβάσουμε, να αναλύσουμε και να αποκαλύψουμε τα μυστικά της ανάγνωσης και του καλού βιβλίου. Αποκλειστικά για βιβλιόφιλους.
Πολλές εκπλήξεις και ειδικά προνόμια περιμένουν όλα τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης.

Σας περιμένουμε όλους στην 1η Συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί
την Πέμπτη 12 Ιουλίου 2012 στις 20:30 μ.μ
στην αυλή της Αγιορειτικής Εστίας.
Πληροφορίες στο 2310263308.

1532 - Γέροντας Νεκτάριος «Καραμανλής» (†18/3/2011)


Ήταν από τους παλαιούς Γέροντες, εκείνους που εξέφρασαν το Άγιον Όρος της νεανικής ηλικίας μου. Τον γνώρισα πριν από λίγα χρόνια, όταν μου δόθηκε ευλογία να συναντηθούμε στα πλαίσια ερευνητικής εργασίας μου για τα Κελλιά των Καραμανλήδων. Έκτοτε στις τακτικές επισκέψεις μου στο Περιβόλι της Παναγίας, ήμουν συχνός συνδαιτημόνας στο Κελλί της Αγίας Τριάδος Καρυών. Ο Γέρο-Νεκτάριος δεν ήταν Καραμανλής την καταγωγή. Είχε όμως ταυτιστεί με την παράδοση του Κελλιού του και μου τη δίδαξε.
Ήταν πνεύμα οξύ και διορατικό. Ένας ενορατικός ασκητής, που εμψύχωνε τις μελέτες μου καλλιεργώντας ταυτόχρονα και την πνευματική μου ανέλιξη. Δίκαιος και φιλάδελφος. Φιλόξενος (μολονότι θύμα κάποτε αυτής της φιλοξενίας) επεδίωκε την εν Χριστώ εναρμόνιση των απολεσθέντων ψυχών, που συχνά περιέθαλπε.
Έτσι χαράχθηκε στην ψυχή μου ως ένας από «εκείνους όπου στη ζωή τους ώρισαν και φυλάγουν θερμοπύλες». Που, κατά τον Αλεξανδρινό ποιητή, είναι «δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία». «Γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούν: πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδόμενους». Κυρίως, όμως, ως ένας από εκείνους, που «περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ό Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κ' οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ας είναι η μνήμη του αιώνια!
Πειραιάς, Μάιος 2011
Τρύφων Μ. Καλαμίτσης
φιλόλογος


Ο Γέροντας Νεκτάριος (αριστερά) με τον υποτακτικό του Χριστόφορο,
στη φωτογραφία του Travis Dove
Η φωτογραφία του Γέροντα Νεκτάριου, που έκανε το γύρο του κόσμου,
αφού συμπεριλήφθηκε στο αφιέρωμα για το Άγιο Όρος
του περιοδικού National Geographic (τεύχος Δεκεμβρίου 2009).


Κυριακή στο Πρωτάτο
Οι πατέρες της Ι.Μ. Εσφιγμένου δημοσίευσαν, προ διετίας περίπου, στην ιστοσελίδα τους το παρακάτω γεγονός. Αξίζει την αναδημοσίευση:

Σήμερα πήγαμε στο Κελλί του παπα-Αναστάση που πανηγυρίζει τον Τίμιο Πρόδρομο.
Μετά τον εσπερινό μάς είπε την κάτωθι ιστορία:(Δεν φοβόμαστε να δώσουμε τα ονόματα, οι πατέρες αυτοί είναι γεροντάκια, δεν θα μάθουν ποτέ ότι τους...βγάλαμε στην φόρα!)
Ο γερο-Νεκτάριος είναι ένας μοναχός που μένει σε ένα Κελλί κοντά στις Καρυές. Είναι μεγάλης ηλικίας, πάνω από 80. Έχει και τον π. Χριστοφόρο μαζί του, συνομήλικος κι αυτός σχεδόν. Έχουν ένα τρακτεράκι με καρότσα να ανεβαίνουν στις Καρυές για να κάνουν τις προμήθειές τους.
Κάθε Κυριακή πρωί (04:00) ανεβαίνουν στο Πρωτάτο, τον κεντρικό Ναό του Αγίου Όρους για να εκκλησιαστούν, γιατί και οι δύο είναι απλοί μοναχοί. Τούς συνάντησα, λέει ο παπα-Αναστάσης, μια Κυριακή πρωί να ανεβαίνουν με τα πόδια.
"Τι γίνεται Γέροντα; Χάλασε το τρακτέρ;"
Καί έλαβα την εξής απάντηση...
"Τρακτέρ; Με το τρακτέρ στην Εκκλησία; Ποτέ! Αφού ο Άγγελος μετράει και τα βήματα που κάνεις για να πάς στην Ακολουθία......"
Τι να απαντήσω τώρα εγώ;

1531 - Φωτογραφίες του χθες και του σήμερα από το Άγιο Όρος (3)

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση



1530 - Βατοπαιδινοί Άγιοι


Στο Άγιον Όρος δεν γεννήθηκε κανένας άγιος, ούτε όλοι εκοιμήθησαν εδώ. Φιλοξενήθηκαν όλοι για λίγο ή πολύ. Αγάπησαν τον ιερό τόπο...
... Έζησαν στον Άθωνα από τον 9ο αιώνα και αρκετοί έδρασαν ποικιλόμορφα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Βέβαια δεν είναι αυτοί οι μόνοι που ευαρέστησαν τον Θεό και δοξάσθηκαν από Αυτόν. Υπάρχει κι ένα πλήθος αγνώστων σ' εμάς αγίων, που απολαμβάνουν τους μισθούς των καμάτων τους στη Βασιλεία των Ουρανών...
Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο 


 Βατοπαιδινοί Άγιοι:





1529 - Ο Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης γράφει για την Εορτή όλων των Βατοπαιδινών Αγίων (10/23 Ιουλίου)


Ο μεγαλύτερος πλούτος του πανσέβαστου Αγίου Όρους είναι αναμφισβήτητα το πλήθος των αγίων του. Ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον ωραιότατο εγκωμιαστικό του λόγο προς αυτούς αναφέρει: «Άγιον Όρος θέλει να είναι τόπος αγιότητος· τόπος καθαρότητος· τόπος όπου απάτησαν τόσων αγίων πόδες. Τόπος, όστις έχει έζυμωμένα τα χώματα από τα αίματα, από τους ιδρώτας, και από τα δάκρυα εκατοντάδων και χιλιάδων οσίων πατέρων, εν ενί λόγω το Άγιον Όρος είναι τόπος αρετής και αγαθοεργίας».
Ο ωραίος αυτός τόπος απέβη εργαστήρι αρετής, καλλιέργειας, και τελειοποιήσεως πολλών ψυχών. Ορθά ειπώθηκε: «Τους μοναχούς τους κατοικούντας εν αυτώ τρέφουν πνευματικώς όχι τόσον η φυσική διαμόρφωσις και αι λοιπαι φυσικαι καλλοναί, αι οποίαι συμβάλλουν οπωσδήποτε εις την φυχικήν ειρήνην και ανάτασιν, όσον αι ιδιαίτεραι υποσχέσεις και ευλογίαι, αι οποίαι εδόθησαν εις αυτούς από την μητέρα του Θεού, την Κυρίαν Θεοτόκον. Συμφώνως προς τας παραδόσεις, το Άγιον Όρος εδόθη εις αυτήν υπό του υιού της ως κλήρος». Αυτά αναφέρονται σε λόγο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά του και Βατοπαιδινου, για τον όσιο Πέτρο τον Aθωνίτη τον 14ο αιώνα. Κατα τον βίο του οσίου Κοσμά του Ζωγραφίτου (+1323), κατα μία εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όταν επισκέφθηκε ως προσκυνητής την πανηγυρίζουσα μονή Βατοπαιδίου, «είδε μίαν γυναίκα υπηρετούσαν και επιμελουμένην της Εκκλησίας ομοίως και της τραπέζης του Μοναστηρίου· και μη γινώσκων ότι αυτη ήτο η Yπεραγία Θεοτόκος ελυπήθη πολύ, διότι δήθεν οι μοναχοί δέχονται και γυναίκας μέσα εις τα Μοναστήρια, όπερ είναι πράγμα κινδυνώδες. Αφού λοιπόν επέστρεψε πάλιν εις του Ζωγράφου, βλέπων αυτόν ο Ηγούμενος περίλυπον σφόδρα, τον ηρώτησεν την αιτίαν· ο δε όσιος είπεν εις αύτον τα άνωθι· τότε ο Ηγούμενος του λέγει: «Γίνωσκε τέκνον, ότι εκείνη η γυνή, την οποίαν είδες ήτο η Υπεραγία Θεοτόκος, η προστάτις του Μοναστηρίου εκείνου, και παντός του Όρους τούτου».
Ο δε άγιος Μάξιμος ο Γραικός και Βατοπαιδινός, τον 16ο αιώνα, αναφέρει την επίσκεψη της ίδιας της Θεοτόκου στη μονή Βατοπαιδίου: «Η Θεοτόκος τότε μετέβη μετά του Αποστόλου Ιωάννου εις το Άγιον Όρος επί πλοίου, αφού δε πρώτον προσωρμίσθησαν εις όν τόπον νυν εύρηται η μονή Ιβήρων, εκείθεν μετέβησαν πεζή ένθα σήμερον μεν υπάρχει η μονή του Βατοπεδίου ...». Οι βίοι των Βατοπαιδινών αγίων χαρακτηρίζονται από την έντονη θεοτοκοφιλία τους, ενώ η μονή χαρακτηρίζεται θεομητροφύλακτος και θεομητροσκέπαστος. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει άλλη μονή σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, που να συγκεντρώνει εντός των τειχών της επτά θαυματουργές εικόνες της Θεοτόκου. Δίκαια ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έλεγε (και μάλιστα μετά την εγκατάσταση της συνοδίας του Γέροντα Ιωσήφ): «Έαν το Αγιον Όρος είναι το Περιβόλι της Παναγίας, η μονή Βατοπαιδίου είναι ο θρόνος της»!
Υπάρχουν διάφορες παραδόσεις για το πότε πρωτοεμφανίσθηκαν μοναχοί στο Άγιον Όρος -πάντως πριν από τον 9ο αιώνα- καθώς και για την ίδρυση της μονής Βατοπαιδίου. Μία παράδοση, του 16ου αιώνα αναφέρει την ίδρυσή της από τον Μέγα Κωνσταντίνο, την καταστροφή της από τον Ιουλιανό τον Παραβάτη και την επανίδρυση της από τον Μέγα Θεοδόσιο, κατά τον 4ο αιώνα. Κατά τη διήγηση αυτή ο υιός του αύτοκράτορος Θεοδοσίου Αρκάδιος διασώθηκε από ναυάγιο και βρέθηκε σε βάτο παρά την μονή· «τη αντιλήφει της Θεομήτορος, ευρεθεις υπό τινας βάτους παρα την Μονήν, εξ ού γεγονότος απεδόθη αύτη η επωνυμία Βατοπαίδιον εκ του βάτος και παιδίον». Στη συνέχεια «από του 4ου έως των αρχών του 10ου αιώνος περίπου, αι παραδόσεις αναφέρουν την ύπαρξιν της Μονής ευημέρου και θαυμαστής ούτως, ώστε προεκάλεσε τους πειρατάς, οι οποίοι και κατέστρεφαν αυτήν». Σε πρόσφατη αρχαιολογική ανασκαφή γύρω από το Καθολικό της μονής βρέθηκαν θεμέλια παλαιοχριστιανικής βασιλικής.
Τον 10ο αιώνα, αρχίζει η τεκμηριωμένη ιστορία της μονής, όταν οι τρεις ευγενείς άρχοντες Άδριανουπολίτες, Νικόλαος, Αθανάσιος και Αντώνιος, στέλνονται από τον όσιο Αθανάσιο τον Άθωνίτη, τον κτίτορα της Μεγίστης Λαύρας, ο όποιος διατύπωσε και το τυπικό της, να επανιδρύσουν την κατεστραμένη μονή και να γίνουν οι όσιοι κτίτορές της. Το 985 υπογράφει ο πρώτος ηγούμενος της μονής Νικόλαος έγγραφό της. Το 1992 ανοίχθηκε ο τάφος των οσίων κτιτόρων και βρέθηκαν τα τίμια λείψανα τους στο Μεσονυκτικό του Καθολικού της μονής. Σύντομα η άρετή των οσίων κτιτόρων σύναξε πλησίον τους πολλούς μοναχούς, άρκετοι των οποίων διακρίθηκαν στην αρετή και τη σοφία. Οι δέκα αιώνες της συνεχούς ιστορίας της μονής πρόσφεραν πολλές ψυχές ωραιοποιημένες στον ουρανό και όχι λίγες με το φωτοστέφανο της αγιότητος. Είναι μάλιστα γεγονός αδιαμφισβήτητο πώς «σ' ένα μοναστήρι, όπως το Βατοπαίδι, με τόσο πλούσια ιστορία και πνευματική παράδοση, οι άγιοι πού έζησαν και έδρασαν σε αυτό δεν παρουσιάζουν μόνο μία ανάγλυφη εικόνα της ιστορίας του, αλλά και της πνευματικής ταυτότητάς τους».
Οι γνωστοί άγιοι της μονής είναι σήμερα πέραν των 66. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι, άγνωστοι σε εμάς και γνωστοί στον Θεό, τα ονόματα των όποίων θα μας αποκαλυφθούν «εν τη εσχάτη ημέρα εκείνη». Η μελέτη των θαυμαστών βίων των αγίων αυτών, που έχουν άμεση η έμμεση σχέση με τη μονή του Βατοπαιδίου, επειδή εκοιμήθησαν σε αυτήν ή διήλθαν για λίγο ή περισσότερο από αυτή, θα μας φανερώσει, εκτός των άλλων πραγμάτων, και το εύρος της πνευματικής της ακτινοβολίας σε όλη τη διάρκεια της υπερχιλιετούς λαμπρής ιστορίας της.
Οι άγιοι της ιερας μονής Βατοπαιδίου την ανέδειξαν κυρίως σε ορθόδοξο προμαχώνα, κάστρο άπαρτο της Ορθοδοξίας, του ασκητισμού, της θεολογίας, της ομολογίας και του μαρτυρίου. Ανεδείχθη πράγματι δια των αγίων της η μεγάλη μονή σε σπουδαίο ησυχαστικό κέντρο, ανθενωτική μάνδρα, ακρόπολη διαφωτισμού, λαμπρό κοινόβιο του αγιότεκνου και αγιόστροφου, πολύτεκνου και καλλίτεκνου Αγίου Όρους. Δεν είναι διόλου μικρής σημασίας ότι οι ιερές μορφές, ως του μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας και έξοχου υπέρμαχου της ησυχαστικής παραδόσεως, του εξαίσιου θεολόγου των ακτίστων ενεργειών του Θεού και της κατά χάριν θεώσεως του ανθρώπου, του θεοφόρου Γρηγορίου του Παλαμά, μετέπειτα μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, και του πολύσοφου ιεραποστόλου αγίου Μαξίμου του Γραικού, του μαρτυρικού φωτιστή των Ρώσων, και τόσων άλλων, ανδρώθηκαν πνευματικά στο εξαίσιο αυτό μοναστήρι. Αξιοσημείωτο επίσης είναι κάτι που επιβεβαιώνει και τα παραπάνω, ότι «αντιπροσωπεία της Μονής είχε μετάσχει στη σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας παρά το πλευρό του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, ο οποίος συνδεόταν στενά με το Βατοπαίδι και επιθυμούσε διακαώς να μονάσει σ' αυτό».
Είναι γεγονός πως οι άγιοι της μονής μαζί με τα χαριτόβρυτα τίμια λείψανα των αγίων, τις πολλές θαυματουργές εικόνες της Θεοτόκου και την πανακήρατη Τιμία Ζώνη της, είναι ο μεγαλύτερος πλούτος της. Μόνη αυτή η «παραγωγή» της καταξιώνει την ύπαρξή της, αφού μια μονή είναι πρωτίστως εργαστήρι άρετής και χωνευτήρι αγιότητος. Οι άγιοι της μονής, κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή και σε όλη την τουρκοκρατία, έπαιξαν ρόλο στην ανάπτυξη της ιστορίας της και φανέρωσαν τον υψηλό βαθμό της πνευματικότητός της. Οι θεσπέσιοι βίοι τους, οι ψυχωφελείς διδαχές και τα μυρίπνοα έργα τους, οι εικόνες και τα χαριτόβρυτα λείψανά τους αποτελούν πηγή εμπνεύσεως, παρακίνηση για μίμηση των μακρών ασκητικών τους άγώνων, επίτευξη θείων στόχων, όχι μόνο της σημερινής, άνθούσης, φιλόθεης αδελφότητος, αλλά και των ευλαβών προσκυνητών και όλων των πιστών, αφού οι άγιοι της Ορθοδοξίας ανήκουν σε όλο το φιλάγιο πλήρωμα της Εκκλησίας και άποτελούν πλούτο και δόξα της.
Η Σύναξη των Βατοπαιδινών αγίων τιμάται πανηγυρικά κατ' έτος στις 10 Ιουλίου (23 με το νέο ημερολόγιο) με αγρυπνία.
Θερμά, ειλικρινά και εγκάρδια ευχαριστούμε τον σεβαστό και αγαπητό Καθηγούμενο της Μεγίστης Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, πανοσιολογιώτατο αρχιμανδρίτη Εφραίμ, γνωστό για τη φιλόκαλη και φιλόσια πάντοτε διάθεση του, όπως και την καλή και πρόθυμη σε συνεργασία συνοδεία του, για την τιμητική ανάθεση στην ταπεινότητα μας της παρούσης συγγραφής, την οποία διήλθαμε με περισσή αγάπη, ως από ετών ασχολούμενοι με τα μυροβόλα συναξάρια των θεοφόρων αγίων του πανσέπτου Αγίου Όρους, πού όπως είπαμε από την αρχή ονομάσθηκε έτσι, για την αγιότητα των μοναχών του.
Είθε οι Βατοπαιδινοι άγιοι μετά της Υπεραγίας Θεοτόκου να πρεσβεύουν πάντοτε για όλους μας.
.
Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου,
Εκδ. Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου, σ. 15-23.
.

1528 - Σύναξη πάντων των Βατοπαιδινών Αγίων


Αγιορείτες Άγιοι
Μνήμη 10 Ιουλίου

Οι γνωστοί άγιοι της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου είναι σήμερα πέραν των 66. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι, άγνωστοι σε εμάς και γνωστοί στον Θεό, τα ονόματα των όποίων θα μας αποκαλυφθούν «εν τη εσχάτη ημέρα εκείνη». Η μελέτη των θαυμαστών βίων των αγίων αυτών, που έχουν άμεση η έμμεση σχέση με τη Μονή του Βατοπαιδίου, επειδή εκοιμήθησαν σε αυτήν ή διήλθαν για λίγο ή περισσότερο από αυτή, θα μας φανερώσει, εκτός των άλλων πραγμάτων, και το εύρος της πνευματικής της ακτινοβολίας σε όλη τη διάρκεια της υπερχιλιετούς λαμπρής ιστορίας της.
Οι άγιοι της Ιερας Μονής Βατοπαιδίου την ανέδειξαν κυρίως σε ορθόδοξο προμαχώνα, κάστρο άπαρτο της Ορθοδοξίας, του ασκητισμού, της θεολογίας, της ομολογίας και του μαρτυρίου. Ανεδείχθη πράγματι δια των αγίων της η μεγάλη μονή σε σπουδαίο ησυχαστικό κέντρο, ανθενωτική μάνδρα, ακρόπολη διαφωτισμού, λαμπρό κοινόβιο του αγιότεκνου και αγιόστροφου, πολύτεκνου και καλλίτεκνου Αγίου Όρους. Δεν είναι διόλου μικρής σημασίας ότι οι ιερές μορφές, ως του μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας και έξοχου υπέρμαχου της ησυχαστικής παραδόσεως, του εξαίσιου θεολόγου των ακτίστων ενεργειών του Θεού και της κατά χάριν θεώσεως του ανθρώπου, του θεοφόρου Γρηγορίου του Παλαμά, μετέπειτα μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, και του πολύσοφου ιεραποστόλου αγίου Μαξίμου του Γραικού, του μαρτυρικού φωτιστή των Ρώσων, και τόσων άλλων, ανδρώθηκαν πνευματικά στο εξαίσιο αυτό μοναστήρι. Αξιοσημείωτο επίσης είναι κάτι που επιβεβαιώνει και τα παραπάνω, ότι «αντιπροσωπεία της Μονής είχε μετάσχει στη σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας παρά το πλευρό του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, ο οποίος συνδεόταν στενά με το Βατοπαίδι και επιθυμούσε διακαώς να μονάσει σ' αυτό».

Είναι γεγονός πως οι άγιοι της μονής μαζί με τα χαριτόβρυτα τίμια λείψανα των αγίων, τις πολλές θαυματουργές εικόνες της Θεοτόκου και την πανακήρατη Τιμία Ζώνη της, είναι ο μεγαλύτερος πλούτος της. Μόνη αυτή η «παραγωγή» της καταξιώνει την ύπαρξή της, αφού μια μονή είναι πρωτίστως εργαστήρι άρετής και χωνευτήρι αγιότητος. Οι άγιοι της Μονής, κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή και σε όλη την τουρκοκρατία, έπαιξαν ρόλο στην ανάπτυξη της ιστορίας της και φανέρωσαν τον υψηλό βαθμό της πνευματικότητός της. Οι θεσπέσιοι βίοι τους, οι ψυχωφελείς διδαχές και τα μυρίπνοα έργα τους, οι εικόνες και τα χαριτόβρυτα λείψανά τους αποτελούν πηγή εμπνεύσεως, παρακίνηση για μίμηση των μακρών ασκητικών τους άγώνων, επίτευξη θείων στόχων, όχι μόνο της σημερινής, άνθούσης, φιλόθεης αδελφότητος, αλλά και των ευλαβών προσκυνητών και όλων των πιστών, αφού οι άγιοι της Ορθοδοξίας ανήκουν σε όλο το φιλάγιο πλήρωμα της Εκκλησίας και άποτελούν πλούτο και δόξα της.
Η Σύναξη των Βατοπαιδινών αγίων τιμάται πανηγυρικά κατ' έτος στις 23/10 Ιουλίου με αγρυπνία το βράδυ της 22ας/9ης Ιουλίου.




Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην πανήγυρη των Βατοπαιδινών Αγίων (23/10-7-2010):

1527 - Όσιος Αντώνιος του Κιέβου, ο σπηλαιώτης


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 10 Ιουλίου

Ο Όσιος Αντώνιος ο σπηλαιώτης υπήρξε Μέγας Άγιος και φωτιστής της Ρωσσίας. Η επισημότατη και Μεγίστη Λαύρα του στο Κίεβο σώζεται ακόμη και είναι ένας εκ των μεγαλυτέρων πνευματικών οδηγών στην ευσέβεια των Ορθοδόξων Ρώσσων.
Γεννήθηκε στην πόλη Λουβέσκου της Ρωσσίας κοντά στο Κίεβο το 983 και ονομάσθηκε στο άγιο Βάπτισμα Αντίπας. Φλεγόμενος από θείο έρωτα ήλθε στο Άγιον Όρος και αγάπησε τη ζωή των εδώ μοναχών. Διέμεινε στη Μονή του Εσφιγμένου και σε σπήλαιο στο απέναντι της Μονής βουνό της Σαμαρείας.
Διδάχθηκε τους μοναστικούς κανόνες και ευλογήθηκε από τον ηγούμενο της Μονής Θεόκτιστο τον Β', από τον οποίο εκάρη μοναχός και μετονομάσθηκε Αντώνιος περί το 1035. Κατόπιν θείας αποκαλύψεως ο Ηγούμενος τον έστειλε στην Ρωσσία, διότι προέβλεπε ότι έμελλε να διαλάμψει στην απέραντη εκείνη χώρα σαν φωστήρας των μοναχών.
Πράγματι δι' αυτού ο Κοινοβιακός βίος και οι τάξεις του Αγιορειτικού Μοναχισμού μεταφέρθηκαν στη Ρωσσία από τότε.
Κατά μίμηση της πρώτης του Μονής έγιναν ακολούθως αναρίθμητες Μονές που τηρούσαν τους αγιορειτικούς Κανονισμούς και την τάξη και όλη η ζωή όχι μόνο των μοναχών αλλά και όλων των ευσεβών Ρώσσων μέχρι σήμερα είναι βαθιά χαρακτηρισμένη από το μέγα έργο του Οσίου Αντωνίου.
Διέμεινε ο Όσιος στο σπήλαιο το οποίο έσκαψε με τους μαθητές του κοντά στο Κίεβο και κοιμήθηκε εν Κυρίω το έτος 1073.