Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

1416 - Ο Άρειος Πάγος αθώωσε τον Ηγούμενο Εφραίμ και τον μοναχό Αρσένιο


Αθώοι κρίθηκαν από τον Άρειο Πάγο η δικαστής Μαρία Ψάλτη, ο ηγούμενος Εφραίμ και ο μοναχός Αρσένιος για κατηγορία που αφορά στην καθυστέρησης δημοσίευση της απόφασης του πρωτοδικείου Ροδόπης που δικαίωνε, κατά πλειοψηφία, το δημόσιο στη δικαστική διαμάχη για την κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας και των παρόχθιων εκτάσεων.
Ειδικότερα, το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι πρέπει να αναιρεθεί η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης που είχε καταδικάσει σε εξάμηνη φυλάκιση με αναστολή την εφέτη Μαρία Ψάλτη, τον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ και τον μοναχό Αρσένιο. Με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης η δικαστής κρίθηκε ένοχη για παράβαση καθήκοντος, ενώ ο ηγούμενος Εφραίμ και ο μοναχός Αρσένιος για ηθική αυτουργία στο αδίκημα της παράβασης καθήκοντος.
Το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι η καταδικαστική απόφαση δεν έχει την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, περιέχει ασαφείες, στερείται νόμιμης βάσης και ερμηνεύει εσφαλμένα την εφαρμογή του νόμου. Για αυτό και δέχθηκε ότι αφού δεν υπάρχει αξιόποινη πράξη πρέπει να κηρυχθεί αθώα η φυσική αυτουργός της παράβασης καθήκοντος, δηλαδή η δικαστής Μ. Ψάλτη και να κηρυχθούν επίσης αθώοι οι καταδικασθέντες ως ηθικοί αυτουργοί της.
Πρέπει να σημειωθεί, ότι ο αντεισαγγελέας του Αρείου Α. Κονταξής είχε προτείνει να απορριφθούν οι αιτήσεις αναίρεσης κατά της παραπάνω καταδικαστικής απόφασης, κρίνοντας ότι αυτή έχει νόμιμη και ορθή αιτιολογία.
Ο Άρειος Πάγος έχει κρίνει και το θέμα της διαρροής του απορρήτου της διάσκεψης, για το οποίο επίσης είχαν καταδικαστεί η δικαστής, ο ηγούμενος Εφραίμ και ο μοναχός Αρσένιος. Αναιρώντας την πρώτη καταδικαστική απόφαση σε βάρος της δικαστού, του ηγούμενου και του μοναχού, το Ανώτατο Δικαστήριο είχε αποφανθεί ότι δεν στοιχειοθετείται παραβίαση του απορρήτου της διασκέψεως από την τυχόν γνωστοποίηση του αποτελέσματος μόνο της διάσκεψης ενός δικαστηρίου (χωρίς τις διεργασίες, τις νομικές σκέψεις κ.λπ. των δικαστών). Η γνωστοποίηση αυτή, σύμφωνα με την απόφαση, δεν αποτελεί πλέον αξιόποινη πράξη, αφού πρόκειται για στοιχεία τα οποία θα περιληφθούν στην απόφαση που θα δημοσιευθεί στη συνέχεια.
Πηγή: ΑΜΠΕ

1415 - Η Πνευματική σχέση του π. Ιωάννη Παν. Παπανικολάου (1911 – 1987), ιερέως και διδασκάλου στα Αρφαρά Μεσσηνίας με το Άγιον Όρος



Δεν θυμάμαι να είχαμε επισκεφθή με τον πατέρα κάποιο Μοναστήρι και να δεχθούμε κάτι φεύγοντας. Έχει μείνει έντονα χαραγμένο στη σκέψη μου το εξής γεγονός, στο τέλος Αυγούστου του 1975, μετά την προσκυνηματική μας επίσκεψη στη Μονή Κουτλουμουσίου. Κατά την αναχώρησή μας βλέπουμε με τον αδελφό μου τον Βασίλη κάτι ωραία μελισσόσυκα σε μια συκιά (πολύ νόστιμα σύκα) και τρέχουμε να κόψουμε μερικά. Ο πατέρας αντιλαμβάνεται την πρόθεσή μας και μας φωνάζει κοντά του. Συγχρόνως ο μοναχός που μας κατευόδωνε αντιλαμβάνεται την επιθυμία μας και τρέχει να μας γεμίσει ένα μικρό καλαθάκι και ευγενικά μας προτρέπει να τα πάρουμε για το δρόμο. Ο πατέρας αρνείται το δώρο παίρνει μόνο δύο σύκα για το Βασίλη και μένα, ευχαριστεί το μοναχό και συνεχίζουμε το δρόμο μας. Μετά από λίγα μέτρα δίνει από ένα σύκο στον καθένα μας και μας λέει: «Είναι Σεπτέμβριος, τα σύκα είναι λιγοστά, αλλά τροφή και φρούτο συγχρόνως για τον μοναχό. Εμείς σε δυο τρεις μέρες θα μπορούμε να φάμε όσα θέλουμε. Στην Καλαμάτα θα είμαστε». Ο πατέρας με την συμπεριφορά του και τα λόγια του μας έδωσε πολλαπλό μήνυμα που το θυμόμαστε ακόμα.
Ο πατέρας πάντα με ευγένεια απέφευγε τα δώρα αλλά συγχρόνως διαπίστωνε τις ανάγκες της Μονής, τις σημείωνε σε ένα μικρό σημειωματάριο που διατηρούσε στην αριστερή τσέπη στο αντερί του μαζί με την Καινή Διαθήκη και σε τακτό χρονικό διάστημα εκάλυπτε τις ανάγκες στέλνοντας βιβλία, χρήματα, λάδι και άλλα υλικά απαραίτητα. Θυμάμαι μας έλεγε «έχετε σκεφθή πόσο καφέ η πόσα λουκούμια, τα απλούστερα χρειάζεται μία Μονή; Είναι δυνατόν τα έξοδα φιλοξενίας τόσων προσκυνητών να καλυφθούν από το κερί;».
Αναπολώ το προσκύνημα στο περιβόλι της Παναγίας. Στο θησαυροφυλάκιο του Ουρανού στη γη, σε αυτό το εργαστήριο της Αγιότητος όπου ουρανοδρόμοι γέροντες, γνήσιες εικόνες του Κυρίου μας, τεκμηριώνουν τα μεγάλα κατορθώματα της πίστεως και της ασκητικής ζωής. Ο λόγος της θεοειδούς εμπειρίας ζωντανός, βιωματικός στις θλίψεις, τον πόνο και την αυτοθυσία «πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», δίνει δύναμη, θείο ζήλο, βοήθεια στον πνευματικό αγώνα και απάντηση στα σύγχρονα ερωτηματικά.
Στην περίβλεπτο αυτή ακρόπολη της Ορθοδοξίας, που είναι ο διδάσκαλος της ευσέβειας της παιδείας και η θεοφύλακτος κιβωτός της μοναχικής πολιτείας και παιδείας. Σε αυτή την παλαίστρα ασκητών χιλιάδες μοναχοί ασκούνται τον καλλιστέφανο αγώνα της πνευματικής χριστιανικής ζωής και τελειώσεως διαχρονικά. Το Άγιο Όρος είναι ιερό προσκύνημα μας έλεγε ο πατέρας, είναι η κλίμαξ του Ιακώβ διά της οποίας ο άνθρωπος αγωνιζόμενος τον καλλίνικο αγώνα της μοναχικής ζωής και της Ορθοδοξίας ανέρχεται από τη γή στους ουρανούς. Κατάφεραν οι γέροντες και νίκησαν ένδοξο νίκη τη νίκη του πνεύματος κατά της σαρκός με πίστη και αγάπη, με ελπίδα και αυταπάρνηση με τη σημαία του σταυρού. Θυμάμαι πάντα μας ρωτούσε πόσους Σταυρούς έχει ο μοναχός. Εμείς απαντούσαμε ότι ο μοναχός με πλήρη την αμφίεση του έχει 134 σταυρούς. Ξεχάσατε μας έλεγε και το τριακοσάρι του το κομποσκοίνι που έχει 2.700 σταυρούς.
Και συνέχιζε: ο μοναχός είναι ζωσμένος με χιλιάδες Σταυρούς και στο περιβόλι της Παναγίας δεσπόζει ο Σταυρός «ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης, το βίωμα, το όπλο και ο πλούτος του μοναχού». Τα άγια χώματα του έχουν καθαγιαστεί, γιατί είναι ζυμωμένα με το μαρτυρικό αίμα και των ιδρώτα των Οσίων, οι οποίοι σαν αστέρες ολόφωτοι διέχυσαν το φως της Ορθοδόξου αληθείας και διέλυσαν τα νέφη της πλάνης και της αμαρτίας. Στις Ιερές αυτές Μονές που ιδρύθηκαν στους απόρρωγους βράχους του γηραιού και άκαμπτου Άθω διετηρήθη η Εκκλησιαστική τάξη, οι Ορθόδοξες παραδόσεις, τα Ιερά κειμήλια του Έθνους μας αλλά και η Ελληνική σοφία και παιδεία.
Όταν επισκεπτόμεθα το περιβόλι της Παναγίας η ψυχή μας αγάλλεται και χαίρει. Γονατίζουμε στα λείψανα των Αγίων, τα προσκυνήματα και τις Μονές, θαμπωμένοι από τη μεγαλωσύνη, το ιερό κάλλος και τη δόξα των οσιομαρτύρων που κοσμούν το πάνθεο της Εκκλησίας μας. Από εκεί και πάλι θα αναλάμψουν νέοι Άγιοι, Απόστολοι, Όσιοι και θεόφρονες κήρυκες των θείων και ζωογόνων διδασκαλιών του Ευαγγελίου μας για την πνευματική ανάταξη και Ανάσταση του σύγχρονου χειμαζόμενου άνθρωπου.
Σήμερα, εάν δεν βλέπουμε θαυματουργούς οσίους στο Άγιο Όρος δεν πρέπει να μας καταλαμβάνη η αμφιβολία και η απιστία ότι δεν υπάρχουν. Οπωσδήποτε στα ευαγή σκηνώματα του Αγίου Όρους μονάζουν άγιοι, μοναχοί, οι οποίοι δεν προβάλλουν και δεν δημοσιοποιούν τις αρετές τους, αλλά «εργάζονται ευαγγελικώς εν τω κρυπτώ, απεκδεχόμενοι την εν τω φανερώ απόδοσιν».
Με θαυμασμό πίστη και ευσέβεια προσεγγίζουμε κάθε φορά που επισκεπτόμαστε την κοιτίδα της Ορθοδοξίας και ζητούμε τη χάρη και την ευλογία «μεσιτεία της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου». Εκεί βιώνουμε από κοντά τους κόπους, τους μόχθους και τους πνευματικούς αγώνες που καταβάλλουν οι ασκούμενοι Θείοι πατέρες για την σωτηρία μας και για να παραμένει ο ιερός τούτος τόπος έπαλξη της Ορθοδοξίας.
Οι ευλογημένοι, πατέρες σαν γενναίοι στρατιώτες του Χριστού ακατάπαυστα ημέρα και νύκτα προσεύχονται για τη σωτηρία τη δική μας στο Θεό και την Υπεραγία Θεοτόκο με καθημερινές ιερουργίες, αγρυπνίες και αδιαλλείπτους προσευχές και με δέουσα ευλάβεια.
Αυτοί είναι οι Αγιορείτες μοναχοί χωρισμένοι από όλα και συναρμοσμένοι με όλα. Αγκαλιάζουν όλο τον κόσμο και είναι συμπαραστάτες στους αγώνες μας και αλείπτες αυτών που αγωνίζονται κατά του εωσφόρου και των παθών του κόσμου. Δικαιολογημένα ο πατέρας χαρακτήριζε το Αγιώνυμο Όρος «επίγειο παράδεισο» και εκαυχάτο για την «Αθωμανία του». Μας μιλούσε ώρες ατέλειωτες για τον Γέροντα Αρσένιο τον σπηλαιώτη και τον συνασκητή του Γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστή, και τόσες άλλες Άγιες μορφές Αγιορειτών μοναχών. Ευγνωμονούσε τον Θεό που τον αξίωσε να γνωρίση και να εξομολογηθή στους μακαριστούς Αγίους μοναχούς των ημερών μας π. Παΐσιο και π. Πορφύριο. Ιδιαίτερη εντύπωση μας προκαλούσε η διήγησή του και η αναφορά του στους γυμνούς Αγιορείτες ασκητές. Ζουν με εξαντλητική άσκησι και διακόνημα την αδιάλειπτο προσευχή για όλο τον κόσμο. Η χάρη του Θεού διαχέεται πλούσια στα σώματα και τις ψυχές τους. Διαβιώνουν άοικοι και γυμνοί και αόρατοι από τους οφθαλμούς των ανθρώπων. Σχολίαζε με έμφαση τις κατανυκτικές αγρυπνίες, τις αγγελικές ψαλμωδίες και τις ψυχωφελείς αναγνώσεις των ευλογημένων γερόντων. Τα πάντα ξεχειλίζουν από μία άρρητο ευωδία και το κλίμα κατάλληλο για στηρίγματα στον πνευματικό μας αγώνα ζητώντας τις πρεσβείες των αγίων γερόντων στους άφιλους και άπονους καιρούς της πνευματικής ξηρασίας.
Ήταν «βαθειά φιλομόναχος», ευλαβείτο τους μοναχούς και συχνά τόνιζε τις ανάγκες που έχουν και τη βοήθειά μας που χρειάζονται για να ανταποκρίνονται στον πνευματικό τους αγώνα και τις ολονύκτιες προσευχές που κάνουν για μας τους αμαρτωλούς και ανάξιους. Γιατί είναι διπλή και καθαρή η αγάπη στην καρδιά τους, για το Θεό και τον άνθρωπο, βλέποντας τον άνθρωπο σαν εικόνα Θεού. Απλοί καταδεκτικοί, ταπεινοί θεοκίνητοι μύσται των ουρανίων με ένα ουράνιο χαμόγελο αποπνέουν τη χάρι του παραδείσου. Ιδιαίτερα στους σύγχρονους αυχμηρούς και δυσχειμέρους καιρούς «ως δρόσος Αερμών» γίνονται όαση πνευματικής ευεξίας και εύωδίας για την πνευματική ενίσχυση και διαφώτισή μας.
Αναπολώ με δέος τις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζαμε σε περιπτώσεις σεισμών (και έχουμε πολλούς στη Μεσσηνία) και ακραίων καιρικών συνθηκών. Τρέχαμε όλοι φοβισμένοι στο εικονοστάσι και αναζητούσαμε τον Κύριό μας «καταφυγή και ρύστη μας». Τότε ο πατέρας μας αγκάλιαζε «ως η όρνις επισυνάγει τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας»( Ματθ.23,37) μας μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής τεκμηριώνοντας τις θέσεις του με αναφορές από το συναξάριο μοναχών και Αγίων και επισφράγιζε τις παραινέσεις του με τη διαβεβαίωση «μην ανησυχείτε αυτή την στιγμή εκατοντάδες μοναχών στο Άγιο Όρος και σε άλλες Μονές προσεύχονται για τη σωτηρία μας». Επεσημείωνε την αγάπη των μοναχών για μας που είναι η ουσία και η ζωή της χριστιανικής ζωής: «χωρίς αγάπη κανείς δεν θα ίδη τον Θεό που είναι η αυτοαγάπη. Ο Θεός αγάπη έστι και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ».
Τα λόγια του ήταν βάλσαμο στις ψυχές μας και μετά από μία προσευχή και δέηση του πατέρα αποσυρόμαστε για τη συνέχιση της μελέτης η άλλης ενασχολήσεώς μας με θάρρος και αισιοδοξία.
Για τον πατέρα όμως τώρα άρχιζε η έρευνα και ανησυχία. Έβγαινε στην ταράτσα του σπιτιού. Κάποιο καταχείμωνο μετά από δυνατούς βοριάδες, που είχαν κρατήσει ημέρες, γυρνούσαμε με τον πατέρα μετά τον καθιερωμένο έλεγχο από την εκκλησία και πηγαίναμε στο σπίτι του θείου Γιάννη του Μωρογιώργα (κατασκευαστής κατοικιών) για να τον ενημερώση ο πατέρας για δυο κεραμίδια που είχαν φύγει στο άκρο της νότιας στέγης της εκκλησίας. Ο θείος πριν ακόμη ολοκληρώση τα λόγια του ο πατέρας για τη βλάβη της εκκλησίας, επειδή είχε ελέγξει τη στέγη του σπιτιού μας – κατά παράκληση της μητέρας – και με ύφος όχι και τόσο ευγενικό λέει στον πατέρα: «Παπαγιάννη δεν κοιτάς το σπίτι σου που έχουν φύγει δυο κεραμίδια και εάν συνεχισθή και σήμερα ο αέρας θα φύγη όλη η σκεπή, γιατί είναι δετά τα κεραμίδια του σπιτιού σου και τα παιδιά σου θα μείνουν στο δρόμο; Η εκκλησία δεν έχει κανένα πρόβλημα. Είναι χτιστά και τα συγκεκριμένα κεραμίδια είναι στην άκρη». Ο πατέρας είχε έτοιμη την απάντηση: «Γιάννη μου, πρώτα την εκκλησία μας και οι Άγιοι Θεόδωροι δεν θα επιτρέψουν να πάθουμε κανένα κακό».
Ανατρέχοντας στα αρχεία και το ημερολόγιο του πατέρα, διαπιστώνω ότι είχε μία τακτική αλληλογραφία με μοναχούς ιδίως του Αγίου Όρους. Επισημαίνω ότι τα Αρφαρά είχαν μία παράδοση μοναχισμού με τους αδελφούς Κάρτσωνα και τον Γαβριήλ Κατσαμπάνη στη σκήτη της Αγίας Άννης. Από αποδείξεις, παραγγελίες και επιστολές ανεπιφύλακτα μπορώ να πώ, ότι το γραφείο του ήταν ένα αρχονταρίκι για παραγγελίες αγίων εικόνων, λιβανιού και γενικότερα κάθε βοήθειας για τις Ιερές Μονές. Θυμάμαι, όταν ο μακαριστός γέροντας π. Συμεών μας επισκεπτόταν, το σπίτι μας γινόταν ορθόδοξο κέντρο και άνθρωποι από όλη την Μεσσηνία ήθελαν να τον γνωρίσουν, να πάρουν ευχή, να εξομολογηθούν και να παραλάβουν εικόνες από τον αγιογραφικό οίκο των Καρτσωναίων που η φήμη του είχε ξεπεράσει τα Ελληνικά σύνορα.
Ο πατέρας είχε φροντίσει και είχε ενημερώσει όσους δεν τον ήξεραν για τη λαμπρή και χριστοφιλή βιοτή του Αγιορείτου θεοδίδακτου γέροντα της αγάπης και της προσευχής π. Συμεών. Η κάθε ομιλία και προτροπή του ήταν χαριτωμένη και ζυμωμένη με πνευματική γλυκύτητα. Πάντα μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής και οι λόγοι του ήταν δοχείο ακένωτο χαράς και χάριτος. Σαν μυρίπνοα άνθη ωδήγησαν και κατηύθυναν πολλούς συμπατριώτες μου στον πνευματικό κήπο της Εκκλησίας του Θεού.
Ο υπερασκητικός τρόπος της ζωής του, η προσευχή, η λιτή διατροφή, η σωφροσύνη, η αγάπη, η ταπείνωση και η αφιλοχρηματία του ήταν θεία και ζωοποιός παρέμβαση στην ψυχή και την καρδιά των συμπατριωτών μου τα δύσκολα εκείνα χρόνια.
Ο π. Συμεών είχε ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση στον πατέρα, όπως διεφαίνετο στις επιστολές του και κατά τη συνάντηση τους στο Άγιο Όρος ή στα Αρφαρά. Το ίδιο ίσχυε και για τον πατέρα, διαφορετικά δεν εξηγείται, γιατί ο τότε Μητροπολίτης μακαριστός Χρυσόστομος ζητούσε την παρέμβαση του πατέρα για να πεισθή ο π. Συμεών να εγκαταλείψη το Άγιο Όρος και να αναλάβη να επανδρώση ως ηγούμενος την Ιερά Μονή του Βουλκάνου. Θεωρώ ιδιαίτερη ευλογία τη γνωριμία μου με τον άγιο αυτό μοναχό που ξεδίπλωσε πτυχές της ζωής μου και έδωσε συμβουλές και κατευθύνσεις στις ανησυχίες μου.
Επίσκεψη Θεού θεωρούσε ο πατέρας την παρουσία του π. Συμεών στο σπίτι μας. Μας επανελάμβανε ότι κατά την ημέρα της εκδημίας του για την άληκτο ζωή δεκάδες μοναχών παρευρέθηκαν στην εξόδιο ακολουθία του. Έλεγε θα στερηθούμε τώρα των αγιοπνευματικών του συνάξεων στο σπίτι μας, αλλά θα μας σκεπάζη όλους με τις προσευχές του, διότι τώρα αυλίζεται και προσεύχεται μετά των αγγέλων.

Πηγή: Ελευθέριος Ιωάν. Παπανικολάου – Ιωάννης Έλ. Παπανικολάου [ Ιατροί Χειρουργοί ], π. Ιωάννης Παν. Παπανικολάου· παπά-Γιάννης Ιερεύς – Διδάσκαλος 1911 – 1987· 70 χρόνια μετά την χειρορονία του εις Ιερέα, Αρφαρά Μεσσηνίας 2009.


1414 - H Φιάλη του Αγίου Αθανασίου (φωτογραφίες)


Αυτή είναι η Φιάλη του Αγίου Αθανασίου, στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας. 

Ένας μικρός καταρράκτης που το νερό συγκεντρώνεται σε μια φυσική δεξαμενή. 

Στα 1900 βρήκε ένας καλόγερος την φιάλη και έκανε πρόταση στην Γεροντία να φέρει το νερό στην Μονή. Υπολογίστηκε πως θα χρειαστεί, σύμφωνα με μαστόρους, το ποσό των 300 χρυσών λιρών. Τα χρήματα πολλά και δεν υλοποίησαν το έργο. Οι μοναχοί κατόρθωσαν να πείσουν την Γεροντία να αρχίσει το έργο.

Η ετοιμασία άρχισε, παράγγειλαν μια καϊκιά Σαντορινιό χώμα απο το νησί, έκαναν και δυο καμίνια ασβέστη και άρχισαν όλοι οι πατέρες με τους εργάτες να κόβουν δέντρα, να ξεριζώνουν ρίζες, να ανοίγουν θεμέλια...


Έχει περίπου 60 πόντους φάρδος και το ύψος ή βάθος 1-4 μέτρα.


Αυτός ο μυλαύλακας έχει 6 χιλιόμετρα μάκρος και στοίχισε 3.000 λίρες χρυσές. 

Ευγνωμονούμε τον μοναχό και τους μαστόρους που εργάστηκαν για αυτό.

Περισσότερες φωτογραφίες:

1413 - Οι πατέρες Συμεών και Νεόφυτος οι Διονυσιάτες


Ίνα μη όμως νομισθή υπό τίνος ότι μόνον τα καλά αναφέρομεν, καίτοι ουδέν το απόλυτον εν τω κόσμω τούτω, γράφομεν και το δεύτερον θέμα, υπόθεσιν έχον συμβάν γενόμενον πέντε έτη προ της ημετέρας ελεύσεως εν τη Μονή και γνωστόν εις όλους τους τότε πατέρας αυτής.

Ήτο η 25 Νοεμβρίου του 1905 και εν τη εσπερινή τραπέζη εγίνετο υπό του διαβαστού ανάγνωσης εις τον βίον της Αγίας Αικατερίνης, συνέπεσε δε να τελείωση ούτος πριν ή λήξη το δείπνον των αδελφών και ο διαβαστής διηπορείτο πόθεν να συμπλήρωση το υπόλοιπον, οπότε εις εκ των μικρών και απλουστέρων αδελφών Νεόφυτος τούνομα, του είπε να βάλη εκ των υπολοίπων του Αγίου Μερκουρίου. Εις τούτο ο παρακαθήμενος εν τη Τραπέζη Γέρων Συμεών επί έτη τυπικάρης της Μονής συναρπαγείς υπό του θυμού διά την παρέμβασιν εις τα δικαιώματα του του απλού Νεοφύτου, εξεστόμισε κατ’ αυτού ενώπιον όλων την λέξιν «σκασμός», όπερ κατελύπησεν όλους τους αδελφούς και αυτόν ίσως τον ίδιον, άλλα πλείον πάντων τον Νεόφυτον, όστις εκ φιλαδελφίας μόνης έσπευσε να οδηγήση τον αδελφόν και ουχί εκ προθέσεως να περιφρονήση τον τυπικάρην. Δεν παρήλθον πέντε λεπτά και ηγέρθησαν της τραπέζης οι αδελφοί, και καθ’ ήν στιγμήν ο διαβαστής έλεγε την ευχαριστίαν του δείπνου ο Γέρων Συμεών έπεσεν εις το δάπεδον της τραπέζης ως κεραυνόπληκτος εκ συγκοπής της καρδίας και απεβίωσε, προς γενικήν λύπην αλλά και κατάπληξιν της αδελφότητος, και έπεσε φόβος και τρόμος έπ’ αυτούς ενθυμουμένων τους λόγους του Κυρίου «οράτε μη καταφρονήσητε ενί τούτων των μικρών, λέγω γαρ υμίν ότι οι άγγελοι διαπαντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Μτ. 18, 10). Δεν γνωρίζομεν την περαιτέρω κρίσιν του Θεού εν προκειμένω, νομίζω όμως ότι η ευσπλαγχνία του η άπειρος, απέβλεψεν εις δύο τινά, πρώτον εις τον σωφρονισμόν των άλλων αδελφών και δεύτερον εις την τιμωρίαν και εξιλέωσιν του καταφρονήσαντος. Κατά κοινήν ομολογίαν ο τυπικάρης Συμεών ήτο καθ’ όλα καλός, σώφρον, τίμιος, ευλαβής και εις άκρον ζηλωτής της εκκλησιαστικής ευταξίας, ήτο μόνον απότομος προς τους αδελφούς, εν ολίγοις του έλειπε το έλαιον όπως εις τας μωράς παρθένους. Καταδυναστεύομεν πολλάκις τον πτωχόν, τον ασθενή και νομίζομεν ότι ουδένα κίνδυνον διατρέχομεν εκ τούτου, και δεν γνωρίζομεν ότι ο στεναγμός αυτών και η αναφορά του φύλακος αγγέλου φθάνουσι πάραυτα εις τα ώτα Κυρίου Σαβαώθ, του ειπόντος «εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε» (Μτ.25,40).

Πηγή: Αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου (†) 1983, Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους, Β’ Έκδοσις, Άγιον Όρος 2002

1412 - Γαβριήλ Διονυσιάτου «Το Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους»


Εκδότης:  Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου
Ημερομηνία Έκδοσης:  Ιαν. 2004
Τόπος Έκδοσης:  Άγιον Όρος
Σελίδες:  255


Κριτική της πρώτης έκδοσης (1953)

Ο εξέχων Καθηγούμενος της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής του Αγ. Διονυσίου Αρχιμ. Γαβριήλ εξέδωκε προ μικρού χρόνου και νέον έργον εξ 115 σελ., μεγάλου σχήματος και 36 εικόνων υπό την επιγραφήν «Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους» εν ω σημειοί ο εκδότης «παρουσιάζει εν είδει αλύσεως, όλην την Αγιορειτικήν πλειάδα των μακαρίων πατέρων του τελευταίου αιώνος μέχρι και των επιζώντων ακόμη μέχρι της σήμερον, με το ιστορικόν εκάστου, καθώς επίσης και ιστορικήν περίληψιν των Ιερών Μονών, Σκητών, Κελλίων, ησυχαστηρίων και λοιπών ασκητηρίων μετά των εν αυτοίς διαλαμψάντων αγίων και θεοφόρων Πατέρων μετά πολλών διηγημάτων αυτών».
Αι εκτιθέμεναι και μέγα ενδιαφέρον κινούσαι ιστορίαι των ενταύθα ευαγών Σκηνωμάτων, η διαυγής και ρέουσα γλώσσα, εις ην εκτίθενται και τα πολλά εν αυτή ανέκδοτα, καθιστούν τούτο τερπνόν και επαγωγόν ανάγνωσμα και εις ημάς έτι τους γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα Αγιορείτας.
Αλλά παρεκτός τούτου η αξία του έργου τούτου του αγαπητού Καθηγουμένου, φρονούμεν ότι έγκειται αλλαχού, εις το διδακτικόν τούτου. Ο συγγραφεύς απέβλεψεν εις δύο τινά. Πρώτον εις το να καταστήση γνωστόν εις το χριστεπώνυμον πλήρωμα την μεγάλην αξίαν του Αγίου Όρους και τας πολλαπλάς υπηρεσίας του Μοναχισμού προς το Έθνος και την κοινωνίαν και δεύτερον να ωφελήση πνευματικώς. Δια τούτο δεν παραθέτει ξηράν ιστορικήν αφήγησιν, αλλ' εκθέτει περί εκάστου ζητήματος, περί ου ποιείται λόγον και τας εαυτού κρίσεις, αίτινες ως απότοκοι σημαίνοντος στελέχους του συγχρόνου Ορθοδόξου Μοναχισμού και πεπνυμένου δέον να τύχωσι μεγάλης προσοχής.
Πόσον διδακτικά και ορθόδοξα είναι όσα γράφει δια τας υπηρεσίας των Αγιορειτών πνευματικών, περί ων τινές φρονούσιν ότι δήθεν δεν δύνανται να ικανοποιούν σήμερον τας ανάγκας των χριστιανών, διά την αλλαγήν του μοναχικού σκούφου, διά την μη εγκαταβίωσιν εν γήρει των αρχιερέων εν Αγίω Όρει, δια τας πολλάς και υλικάς ακόμη υπηρεσίας του Αγίου Όρους εις το Έθνος, διότι έδωκε εις αυτό 600.000 στρεμ. καλλιεργησίμων γαιών, 200.000 ελαιόδενδρα, 100.000 μωρόδενδρα, εκτός βοσκοτόπων, αμπέλων, υδρομύλων και ελαιομύλων αντί μιάς οκάς αλεύρου κατά στρέμμα!!!
Το ωραίον αυτό βιβλίον μόνον είς ων ενσάρκωσις του μοναχισμού της ορθοδόξου Εκκλησίας, οίος ο Καθηγούμενος Γαβριήλ, ηδύνατο να γράψη. Μεγάλως δε θα ωφεληθή πας Έλλην χριστιανός όστις θα το αναγνώση.
Παρ' όλον ότι παρελήφθησαν ν' αναφερθώσι σημαίνοντες αγιορείται οίοι οι Βαρλαάμ Γρηγοριάτης, Ιωάσαφ Αγιοπαυλίτης κ.ά. εν τούτοις συγχαίροντες τω συγγραφεί ευχόμεθα να μας παρουσιάση και άλλα έργα ως το «Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους».

Ο Καθηγούμενος Γαβριήλ δεν ήτο δυνατόν εις την άνω συγγραφήν αυτού να μη θίξη, ως αληθής μοναχός, το ιδιόρρυθμον και γράφει «ο γενικός πόθος των αγιορειτών να ίδωσι την Λαύραν Κοινόβιον είναι πολυχρόνιος. Θα σκιρτήση ο Άθως από αγαλλίασιν, όταν επιτευχθή τούτο και οι Λαυριώται πατέρες θα αισθανθούν την άφατον εκείνην χαράν της επιστροφής εις την παλαιάν πατρίδα» (σελ. 51). Πόσον ήσυχοι, πόσον απερίσπαστοι θα ήσαν οι πατέρες αυτοί (οι Λαυριώται) αν ίσχυεν ο αρχικός θεσμός του Κοινοβίου; Και περί άλλης Μονής γράφει: «Η μόνη σωτηρία δια την επιβίωσιν της πτωχής ταύτης Μονής είναι το Κοινόβιον. Εάν οι πατέρες θελήσουν να εγκαταλείψουν την ιδιορρυθμίαν και εφαρμόσουν το κοινοβιακόν σύστημα, θα κάμουν θεάρεστον έργον και συνάμα σωτήριον ...».
Τι να προσθέσωμεν ημείς εις τους σοφούς τούτους λόγους; Άλλως τε πολλάκις τα αυτά δι' άλλων λέξεων εγράψαμεν. Ευχόμεθα να εκπληρωθή ο γενικός ούτος πόθος του αγιορειτικού κόσμου. Οι δε αγαπητοί Λαυριώται ας μη αρνηθώσι να προσφέρωσι την μεγάλην ταύτην χαράν εις τον γηραιόν Άθω.

1411 - Αναλαμβάνει αύριο καθήκοντα η νέα Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους



Αύριο Πέμπτη 1/14 Ιουνίου 2012 στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου θα λάβει χώρα η τελετή αλλαγής της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Όρους. Η Ιβηριτική Επιστασία θα αντικαταστήσει την απερχόμενη Βατοπαιδινή σε μια λαμπρή αγιορειτική τελετή που συνεχίζεται αιώνες.


Παραθέτω περιγραφή της τελετής αναλήψεως καθηκόντων νέας Επιστασίας, από τον Καθηγητή Γρηγόρη Θ. Στάθη, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ», του Ι.Μ. Χατζηφώτη (1999):
«Την Τρίτη, 1 Ιουνίου με το παλαιό, έγινε η εγκατάσταση της νέας Ιεράς Επιστασίας. Κοντά στις 9 η ώρα σήμαναν οι καμπάνες και άρχισαν να κατεβαίνουν τις σκάλες της Ιεράς Κοινότητας, ο Πρωτεπιστάτης Βατοπεδηνός Γεράσιμος, ο νέος Πρωτεπιστάτης Ιβηρίτης Καλλίνικος, ο Προηγούμενος Λαυριώτης Κωνσταντίνος, οι πρώην και οι νέοι Επιστάτες και οι άλλοι Αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών. Οι δύο σεϊμένηδες ήταν ντυμένοι εύζωνοι. Οι ιεροσπουδαστές της Αθωνιάδας Σχολής ήταν παρατεταγμένοι στον πλαϊνό εξωνάρθηκα του Πρωτάτου. Ο Γραμματεύς της Διοικήσεως, ο Διοικητής της Χωροφυλακής, ένας Τελώνης και πολλοί άλλοι καλόγεροι και κοσμικοί ακολούθησαν και μπήκαν στον ιερό ναό του Πρωτάτου. Στο μέσο του ναού στήθηκε ένα στρογγυλό τραπεζάκι σκεπασμένο με τραπεζομάντηλο, κι επάνω τοποθέτησαν ένα κουτί που είχε μέσα τα διάσημα και τέσσερα σακκουλάκια δερμάτινα με τα τέσσερα τμήματα της σφραγίδας της Ιεράς Επιστασίας. Πριν να γίνει «Ευλογητός», η αποχωρούσα Επιστασία έβαλε μετάνοιες προς την Ωραία Πύλη και τους δυό Χορούς και κάθισαν ο καθένας στη θέση του. Ο Γέρων Κωνσταντίνος Λαυριώτης και ο νέος Πρωτεπιστάτης κάθονταν αριστερά στα στασίδια, μπροστά από την εικόνα του «Άξιον εστιν». Άρχισε η τελετή με το Ευλογητός ο Θεός και τα τροπάρια Του λίθου σφραγισθέντος – Τους του Άθω πατέρας – Τους ουρανώσαντας – Τη υπερμάχω στρατηγώ, απ’ τον χορό των Αθωνιατών. Μετά, εκτενής στην οποία μνημονεύτηκαν τα ονόματα των νέων Επιστατών. Κατόπιν η νέα Επιστασία πήρε θέσεις μπροστά απ’ το στρογγυλό τραπέζι προς το Ιερόν Βήμα και η αποχωρούσα αντικρυστά. Ο Λαυριώτης Κωνσταντίνος, ο οποίος κατ’ έθος εγκαθιστά τη νέα Επιστασία, έβγαλε και διάβασε ένα παραινετικό λογίδριο, και ενεχείρησε την ράβδο στον νέο Πρωτεπιστάτη, καθώς και τα διακριτικά διάσημα, ένα Εγκόλπιον και έναν Σταυρόν. Μετά, ο Πρωτεπιστάτης διάβασε κι αυτός τον ενθρονιστήριό του, κι ο ιερεύς κατέκλεισε με το Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών. Η πομπή ξεκίνησε, βγαίνοντας απ’ την κεντρική πύλη, προς την Ιερά Κοινότητα, το Συνοδικό, όπου έγινε το καθιερωμένο κέρασμα και ανταλλάχτηκαν ευχές. Αρκετοί φωτογραφήθηκαν με τον άγιο Πρώτο, εις ανάμνησιν… Ύστερα αποχώρησαν όλοι, και η νέα Επιστασία θα έκανε με τους Αντιπροσώπους την πρώτη Σύναξη, για να κανονίσουν τα διάφορα διακονήματα».
 .
.
Στη συνέχεια δημοσιεύω ιστορικές φωτογραφίες από το αρχείο της Αγιορειτικής Φωτοθήκης, τις οποίες βρήκα στην ιστοσελίδα ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ. Οι περισσότερες από αυτές τις φωτογραφίες παρουσιάζουν την Ιερά Επιστασία σε χρόνια δύσκολα και κρίσιμα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1895-96)
Πρωτεπιστάτης Δωρόθεος προηγούμενος Λαυριώτης

(Φωτογράφος: Θεόδωρος Βαφειάδης)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1910-11)
Πρωτεπιστάτης Κύριλλος 
προηγούμενος Λαυριώτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1917-18)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Άνθιμος Ιβηρίτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1931-32)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Θεοδόσιος Βατοπαιδινός

(Φωτογραφία: Στέφανος ιερομόναχος)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1933-34)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Δοσίθεος Χιλανδαρινός
(Φωτογραφία: Στέφανος ιερομόναχος)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1934-35)
Πρωτεπιστάτης μοναχός Ιάκωβος Διονυσιάτης
(Φωτογραφία: Στέφανος ιερομόναχος)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1935-36)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Μάξιμος Λαυριώτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1937-38)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Παΐσιος Ιβηρίτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1939-40)
Πρωτεπιστάτης μοναχός Δαβίδ Διονυσιάτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1943-44)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Αρσένιος Χιλανδαρινός
1) Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Αρσένιος Χιλανδαρινός, 2) Επιστάτης προηγούμενος Ευσέβιος Ξηροποταμινός, 3) Επιστάτης μοναχός Βησσαρίων Αγιοπαυλίτης, 4) Επιστάτης μοναχός Υπάτιος Γρηγοριάτης, 5) Αρχιγραμματέας μοναχός Αλέξανδρος Λαυριώτης, 6) Γραμματέας μοναχός Νικόδημος Λαυριώτης, 7) Γραμματέας μοναχός Παντελεήμων Ντάβος, 8) Πολιτάρχης Γεώργιος Κολλιτσάρας
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1946-47)
(Φωτογραφία: Δημήτρης Χαρισιάδης, Μάϊος 1947)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Θεοδόσιος Βατοπαιδινός
Επιστάτης μοναχός Πέτρος Κουτλουμουσιανός (δεύτερος από αριστερά)
Επιστάτης μοναχός Πέτρος Καρακαλλινός (τέταρτος από αριστερά)
Επιστάτης προηγούμενος Σωφρόνιος Σταυρονικητιανός (πρώτος από αριστερά)
Γραμματέας μοναχός Παντελεήμων Παχωμαίος (στη δεύτερη σειρά)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1954-55)
Πρωτεπιστάτης μοναχός Γρηγόριος Διονυσιάτης

(Φωτογραφία: Χρήστος Ζέγκος)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1956-57)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Κωνσταντίνος Βατοπαιδινός
(Φωτογραφία: Χρήστος Ζέγκος)
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1957-58)
Πρωτεπιστάτης μοναχός Αγαθάγγελος Ιβηρίτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1962-63)
Πρωτεπιστάτης μοναχός Δαμιανός Ιβηρίτης
Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους Άθω (1992-93)
(Φωτογραφία: Κώστας Αργύρης)
Πρωτεπιστάτης προηγούμενος Καλλίνικος Ιβηρίτης
Επιστάτης ιερομόναχος Γερβάσιος Παντοκρατορινός
Επιστάτης μοναχός Λουκάς Φιλοθεΐτης
Επιστάτης ιερομόναχος Ιουστίνος Σιμωνοπετρίτης
Αρχιγραμματέας μοναχός Μωυσής
Γραμματέας μοναχός Συνέσιος
Γραμματέας μοναχός Ιωσήφ




ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄.
Η Ιερά Επιστασία.
Άρθρον 28.
Αι είκοσι Ιεραί Μοναί διαιρούνται εις πέντε τετράδας, εκάστη των οποίων ασκεί ανά πάσαν πενταετιαν επί έν έτος από της 1ης Ιουνίου μέχρι τέλους Μαΐου την Επιστασίαν. Προς τούτο αποστέλλονται κατ΄ έτος παρ΄ εκάστης Μονής εκάστης Τετράδος έν πρόσωπον κεκτημένον προσόντα, οία καθορίζονται και δια τους αντιπροσώπους των Μονών. Αι τετράδες αύται είναι αι εξής:

α΄. Τετράς
1. Μεγίστη Λαύρα
2. Δοχειαρίου
3. Ξενοφώντος
4. Εσφιγμένου

β΄Τετράς
1. Βατοπαιδίου
2. Κουτλουμουσίου
3. Καρακάλλου
4. Σταυρονικήτα

γ΄. Τετράς
1. Ιβήρων
2. Παντοκράτορος
3. Φιλοθέου
4. Σίμωνος Πέτρας

δ΄. Τετράς
1. Χιλιανδαριου
2. Ξηροποτάμου
3. Αγίου Παύλου
4. Γρηγορίου

ε΄. Τετράς
1. Διονυσίου
2. Ζωγράφου
3. Ρωσσικού
4. Κωνσταμονίτου

Ο δε πρώτος τη τάξει εκάστης τετράδος φέρει τον τίτλον Πρωτεπιστάτης, είναι πρόεδρος της Επιστασίας και κρατεί την του Πρώτου ράβδον.

Άρθρον 29.
Των Επιστατών όντων ίσων αλλήλοις, του δε Πρωτεπιστάτου πρώτου μεταξύ ίσων πάσα απόφασις αυτών λαμβάνεται κατά πλειοψηφίαν, εν ισοψηφία δε υποβάλλεται η υπόθεσις εις την κρίσιν και απόφασιν της Ι. Κοινότητος. Οιαδήποτε δε απόφασις της Ιεράς Επιστασίας λαμβανομένη εν αγνοία Επιστάτου τινός είναι άκυρος.

Άρθρον 30.
Εν περιπτώσει απουσίας Επιστάτου τινός ανατίθεται το τμήμα της σφραγίδος αυτού εις τινα των αντιπροσώπων της εμπιστοσύνης αυτού, ουδέποτε όμως συνεπιστάτη του, και εν απουσία πάντων των αντιπροσώπων τω Αρχιγραμματεί.

Άρθρον 31.
Η σφραγίς της Ιεράς Κοινότητος φέρουσα εν τω μέσω την εικόνα της Θεοτόκου <η Πλατυτέρα> και κύκλω την περιγραφήν <σφραγίς της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους Αθω> παραδίδεται εκάστοτε εις τους νέους επιστάτας κατά την ανέκαθεν κρατούσαν τάξιν και είναι τετραμερής, εκάστου επιστάτου κρατούντος ανά έν τμήμα.

Άρθρον 32.
Πάσα μονομερής ή αυθαίρετος πράξις επιστάτου τινός είναι άκυρος καθ΄ εαυτήν και επάγεται, ως και πάσα άρνησις υπηρεσίας αυτού την παρατήρησιν της Ιεράς Κοινότητος, δικαιούμενης εν υποτροπή ν΄ αξιώση παρά της Μονής του Επιστάτου εκείνου την αντικατάστασιν αυτού, υποχρεωτικήν δια την Μονήν. Εν ταις διακοπαίς δε των εργασιών της Ιεράς Κοινότητος τοιαύτη πράξις του επιστάτου καταγγέλλεται εγκυκλιωδώς ταις Ιεραίς Μοναίς υπό των λοιπών μελών της Ι. Επιστασίας.

Άρθρον 33.
Οι επιστάται διαμένοντες διαρκώς εν Καρυαίς απουσιάζουσιν εναλλάξ και κατά την ιεραρχικήν ταξιν οσάκις καθήκον επιστατικον ήθελε απαιτήση την απουσίαν αυτών, ήτις επ΄ουδενί λόγω επιτρέπεται τω πρωτεπιστάτη.

Άρθρον 34.
Εκάστη Μονή δύναται ν΄ αναθέση συγχρόνως τω αντιπροσώπω αυτής και τα καθήκοντα του επιστάτου. Επ΄ουδενί όμως λόγω επιτρέπεται τούτο εις την Μονή, εις ήν ανήκει ο πρωτεπιστάτης, άλλως η Ιερά Κοινότης δεν θα αναγνωρίζη τον τοιούτον πρωτεπιστάτην και τα καθήκοντα αυτού αναθέτει να συνεχίση ο τέως τοιούτος μέχρι συμμορφώσεως της ενδιαφερομένης Μονής.

Άρθρον 35.
Η διαχείρισις του κοινού ταμείου ανήκει τη Ιερά Επιστασία υπ΄ ευθύνην των Μονών των μελών αυτής και ενεργείται επί τη βάσει εγκεκριμένου υπό της Ι. Κοινότητος προϋπολογισμού.
Πάσα δε δαπάνη μη προβλεπομένη υπό του προϋπολογισμού δέον να εγκρίνηται προηγουμένως υπό της Ι. Κοινότητος δι΄ ειδικής αποφάσεως αυτής, άλλως δε γενομένη, βαρύνει τους ενεργήσαντας αυτήν επιστάτας.
Πάσαι δε αι δαπάναι δέον να δικαιολογώνται απαραιτήτως δι΄ αποδείξεων των διαφόρων δικαιούχων, αίτινες συνοδέυουσι τον απολογισμόν εκάστου εξαμήνου κατά την υποβολήν αυτού εις την εκάστοτε εκλεγόμενην υπό της Ιεράς Κοινότητος εξελεγκτικην επιτροπήν.

Άρθρον 36.
Η καταβολή των προσόδων του κοινού ταμείου της Ι. Κοινότητος δια την συντήρησιν του Σκευοφυλακείου. Πρωτάτου Σχολής κοινού επιτρόπου εκτός του Αγίου Όρους, φυλάκων (σεϊμένιδων και σεραδρών), και τακτικάς και εκτάκτους ανάγκας είναι υποχρεωτική δια τας Ι. Μονάς και τα εξαρτήματα αυτών, Σκήτας και Κελλία κατ΄ αναλογίαν, καθοριζομενην εκάστοτε υπό του Ανωτάτου Νομοθετικού Σώματος της εκτάκτου εικοσαμελούς συνάξεως, εισπράττονται δε υπό της Ι. Επιστασίας κατά την ανέκαθεν κρατούσαν τάξιν.

Άρθρον 37.
Η Ιερά Επιστασία οφείλει να δικεπεραιή και σφραγίζη άπασαν την αλληλογραφίαν της Ι. Κοινότητος κατά το άρθρον 25, επίσης να επιτηρή εν Καρυαίς την καθαριότητα και επισκευήν των οδών, συντηρή επαρκή φωτισμόν, ενεργη αστυϊατρικάς επιθεωρήσεις, διατιμά τα τρόφιμα και επιβλέπη την ευπρεπή καικοσμίαν συμπεριφοράν, απαγορεύουσα τας αταξίας, άσματα, παιγνίδια, όργανα, ακοσμίας καθόλου, κάπνισμα και ιππασίαν εν ταις κεντρικαίς οδοίς, το άνοιγμα των καταστημάτων κατά τους εσπερινούς και τας ημέρας των Κυριακών και επισήμων εορτών, την πώλησιν κρέατος και παρασκευήν φαγητών μη νηστίσιμων κατά πάσαν Τετάρτην και Παρασκευήν και τας λοιπά νηστείας και απελαύνουσα πάντα μέθυσον, άεργον, άτακτον δια των οργάνων αυτής (Σεϋμένιδων και Σερδαρών) ζητούσα, οσάκις παραστή ανάγκη, και την συνδρομήν της εν Καρυαίς Κρατικής αστυνομίας.

Άρθρον 38.
Την γραφικήν υπηρεσίαν της Ι. Κοινότητος και της Ι. Επιστασίας διεξάγει ο αρχιγραμματεύς, όστις δέον να είναι αδελφός μιας των εν Αγίω Ορει Ι. Μονών, ηλικίας ανωτέρας των 25 ετών, διπλωματούχος του Πανεπιστήμιου ή μίας Θεολογικής Σχολής και εν εσχάτη ανάγκη γυμνασίου, έχων βοηθών αυτού ένα τουλάχιστον υπογραμματέα.
Ο αρχιγραμμετεύς παρακάθηται άνευ δικαιώματος ψήφου εις τας συνεδρίας της Ι. Κοινότητος, εισηγείται επί των διαφόρων υποθέσεων, παρέχει τας αναγκαίας πληροφορίας, διατυποί ελευθέρως την γνώμην αυτού ζητουμενην, τηρεί τους κώδικας, τα λογιστικά βιβλία, και το αρχείον, συντάσσει τα πρακτικά και λοιπά έγγραφα και επιμελείται της εν γένει κανονικής λειτουργίας και ενημερότητος του γραφείου. Τούτον απόντα ή κωλυόμενον αναπληροί ο υπογραμματεύς. Εν τω σώματι της Ι. Επιστασίας ο αρχιγραμματεύς έχει την θέσιν συμβούλου.

Άρθρον 39.
Ο υπογραμματεύς τελών υπό τας αμέσους διαταγάς του αρχιγραμματέως δέον να είναι αδελφός μίας των εν Αγίω Όροι Ι. Μονών, ηλικίας ουχί των 25 ετών μικροτέρας και απόφοιτος γυμνασίου ή διδασκαλείου ή Ιεραρχικής Σχολής.

Άρθρον 40.
Η Ιερά Επιστασία αντιπροσωπεύει την εκτελεστικήν της Ι. Κοινότητος εξουσίαν, εκπληρούσα συγχρόνως και καθήκοντα δημαρχιακά ως και καθήκοντα Ειρηνοδικείου.

1410 - Η Κυρία Θεοτόκος εγγυάται τα σύνορα της Ελλάδος (video)


Βίντεο από επίσκεψη στρατιωτικών μονάδας τεθωρακισμένων της Βορείου Ελλάδας στις 13 Μαϊου 2012, στην Ιερά Σκήτη Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους. Στο βίντεο ο ιερομόναχος π.Γεώργιος Αλευράς, πνευματικός της Σκήτης, από το Ιερό Κελλίον Ζωοδόχου Πηγής, μεταφέρει το μήνυμα στο στράτευμα, ότι η Κυρία Θεοτόκος, όπως είχε θαυμαστά αναφέρει ο Γέρων Παϊσιος, είναι εκείνη που εγγυάται τα σύνορα της χώρας και πως οι Έλληνες χρειάζονται αγάπη και έχουν ανάγκη να ακολουθήσουν ένα όραμα για να υπερκεράσουν την κρίση.
Το βίντεο έρχεται και ως απάντηση σε εκείνους που πολιτεύονται ποντάροντας σε εκφοβισμό των Ελλήνων στα Εθνικά μας θέματα, χωρίς να υπολογίζουν πρωτίστως στην προστασία από την Υπερμάχω Στρατηγό αλλά και τη συμβολή των Ελληνικών Ένοπλων Δυνάμεων στην προστασία της χώρας. Επίσης τονίζεται η σημασία του Αγίου Όρους, ως  κιβωτός του Έθνους,  και πως μπορεί να βοηθήσει στην ανάσταση της πατρίδας μας, καθώς επίσης και στο έργο της μικρής Ελαίας για την προβολή του Κυβερνήτη  Ιωάννη Καποδίστρια ως το ιδανικό πρότυπο ηγέτη για το Έθνος.

Ευχαριστούμε τους στρατιωτικούς για την αγάπη να μας αποστείλουν το βίντεο.