Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

1304 - Έκδοση Διαμονητηρίου το 1903


Καρυές. Πύργος και κωδωνοστάσιο Πρωτάτου,
χωρίς το Ιεροκοινοτικό Μέγαρο
Φωτογράφος: Cuville Fernand, 1918
Ο αποβιβαζόμενος εις Άγιον Όρος είτε ως επισκέπτης είτε επί σκοπώ να μονάση εν αυτώ εγχειρίζει τω Αστυνόμω το διαβατήριον ή νοφούζιον ή τεσκερέν αυτού άμα τη επί της παραλίας της Δάφνης αποβιβάσει αυτού προς καταγραφήν του ονόματος αυτού εν τω αρμοδίω βιβλίω της υπηρεσίας, είτα δε ανέρχεται ελευθέρως εις Καρυάς και την επομένην λαμβάνει αυτό παρά του επί των διαβατηρίων τεταγμένου υπαλλήλου.

Στην Ιερά Επιστασία. Το σφράγισμα των διαμονητηρίων. Καρυές 1947
Φωτογράφος: Χαρισιάδης Δημήτρης
Έχων δε ήδη το διαβατήριον αυτού εμφανίζεται ενώπιον της ιεράς Επιστασίας, παρά της οποίας λαμβάνει διαμονητήριον εσφραγισμένον τη μικρά σφραγίδι του Πρωτεπιστάτου. Ούτω δε εφωδιασμένος, αφ ου καταθέση το διαβατήριον αυτού εν τω γραφείω της Ιεράς Κοινότητος επί επιστροφή κατά την εξ Αγίου Όρους αναχώρησιν, εισέρχεται εις πάσας τας Μονάς ελευθέρως. Σημειωτέον δ' ότι εις επισήμους επισκέπτας δίδεται συστατήριος επιστολή εν η τίθεται η μεγάλη σφραγίς.

Από το βιβλίο του Γερασίμου Σμυρνάκη ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, εκδ. ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ, Καρυές Αγίου Όρους 2005, σελ. 339 ( φωτογραφική ανατύπωση έκδοσης του 1903)

1303 - Η ευχάριστη έκπληξη του παπα Δαυίδ στο Ι.Κελλί του Τιμίου Σταυρού



.......Η ιστορία αρχίζει στις 28 Απριλίου του 1986 όταν μια ομάδα Ολλανδών πεζοπορώντας, από την Ι. Μονή Καρακάλλου προς την Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας, αντίκρισαν στην περιοχή της Προβάτας ένα έρημο κελλί με εντυπωσιακούς θόλους, περιβαλλόμενο από κατάφυτο κήπο. Η περιέργεια τους ώθησε να εξερευνήσουν τον χώρο, ελπίζοντας να βρουν κάποιο μοναχό. Περνώντας την πόρτα βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα χάος. Το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου ήταν έτοιμο να καταρρεύσει ενώ στο πάτωμα ήταν σκορπισμένα ράσα, παπούτσια και ρούχα μοναχών, ανάμεσα σ’ ένα σωρό χαρτιών, πολλά από τα οποία ήταν διαβατήρια. Η πρώτη τους διαπίστωση ήταν πως οι τελευταίοι κάτοικοι του κτιρίου αυτού ήταν Ρώσοι. 
.......Ο αρχηγός της παρέας, ο Wim, μάζεψε κάποια χαρτιά, ένα χαρτονόμισμα των 10 ρουβλίων και μια πεταμένη σφραγίδα. Γυρίζοντας στην Ολλανδία προσπάθησε, από την βιβλιογραφία, να μάθει περισσότερα για το κελλί αυτό, αλλά μη γνωρίζοντας το όνομά του δεν κατόρθωσε τίποτα το σημαντικό. Το 2007, μαζί με τον αδελφό του Herman δημιούργησαν μια ιστοσελίδα για το Άγιο Όρος και με αρκετές δημοσιεύσεις ζητούσαν βοήθεια, παρουσιάζοντας και τα ευρήματά τους, για να μάθουν κάτι σχετικό με το κελλί. Κάτι που κατάφεραν τον Φεβρουάριο του 2009 (702–kellion Timiou Stavrou: a mystery solved!!) και το επιβεβαίωσαν τον Μάιο του ίδιου χρόνου (798–Timiou Stavrou: found at last!)
Η συνέχεια της ιστορίας δόθηκε τον περασμένο Οκτώβριο. Γνωρίζοντας πλέον ότι το κελλί ανακαινίζεται τα τελευταία χρόνια από τον Γέροντα Δαυίδ, ιερομόναχο, αποφάσισαν να το επισκεφθούν και να δώσουν τα ευρήματά τους στον δικαιούχο. Όπως αναφέρει, σε πρόσφατη ανάρτηση στο blog του o Wim, αισθανόταν ταραγμένος μη ξέροντας τι θα συναντήσει. 

Κελλιώτες μοναχοί, γείτονες του παπα Δαυίδ
.......Κάποιοι εργάτες στον κήπο του είπαν πως αρκετοί μοναχοί ήταν συγκεντρωμένοι στο μπαλκόνι. Ήταν μια μέρα γιορτής για το Κελλί και μόλις είχε τελειώσει η Θεία Λειτουργία. 

Το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού, όπως είναι σήμερα (πάνω) 
και όπως ήταν το 1986 (κάτω)
φωτ. Wim
 
.......Αμέσως μετά την γνωριμία ανέφερε στον πατέρα Δαυίδ τον σκοπό της επισκέψεως και του παρέδωσε τη σφραγίδα.


Ο παπα Δαυιδ έκπληκτος του ανέφερε πως όταν πριν 10 χρόνια ήρθε για πρώτη φορά στο έρημο κελλί τίποτα το αξιόλογο δεν βρήκε και αυτή η σφραγίδα αποτελεί το πρώτο κειμήλιο του ιστορικού κελλιού.
Ο Ιερομόναχος Δαυίδ, Γέροντας του Κελλιού, με τον Wim
.......Συνεχίζοντας την περιγραφή των εντυπώσεων ο Wim, μας ξεναγεί στους χώρους του κελλιού για να φτάσει στο οστεοφυλάκιο όπου ανάμεσα στα κρανία των γερόντων που έζησαν στον Τίμιο Σταυρό εντοπίζουν αυτό του ιερομονάχου Lotz, στον οποίο ανήκε η σφραγίδα!

Αξίζει να διαβάσετε περισσότερες λεπτομέρειες και να δείτε και άλλες φωτογραφίες εδώ:

1302 - Απόφοιτος της Αθωνιάδος χειροτονήθηκε Διάκονος στην Αυστραλία

Τελέσθηκε τήν Κυριακή 20η Μαΐου στην Ενορία Αγίας Παρασκευής, Αγίου Ιωάννου του Ελεημονός και Αγίας Βαρβάρας St. Albans, Βικτωρίας, η εις Διάκονον χειροτονία του κ. Γεωργίου Φράγκου.
Την Χειροτονία του κ. Γεωργίου Φράγκου, ετέλεσε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δέρβης κ. Ιεζεκιήλ, με ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ.κ. Στυλιανού πλαισιούμενος υπό του Αρχιμανδρίτου π. Συνεσίου Φράγκου, πατρός του νεοχειροτονούμενου, του Πρεσβυτέρου π. Δημοσθένη Νικολάου και του Διακόνου π. Μανασσή Γαλουζή.
Η ομιλία του Θεοφιλεστάτου ήταν ιδιαίτερα συγκινιτική, ανέφερε την μακαριστή μητέρα του Διακόνου που την ίδια μέρα τελέστηκε το ετήσιο μνημόσηνο της, τις αναμνησείς του για τον Διάκονο όταν ήτανε παιδάκι και παίζανε μαζί, καθώς και τη χαρά του που για πρώτη φορά Χειροτονεί υιό Ιερέως που μεγάλωσε κοντά στην Εκκλησία.
Ο κ. Γεώργιος Φράγκος είναι υιός του Αρχιμαδρίτου Συνεσίου Φράγκου, και γεννήθηκε στην Αυστραλία. Εφοίτευσε στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία του Αγίου Όρους και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο LaTrobe στην Μελβούρνη, Αυστραλίας.  Εργάζετε ως διευθυντής ταμειακών ροών και πιστωτικών σε ιδιωτική εταιρεία.
Ο νέος Διάκονος είναι συγγραφέας της ιστοσελίδας http://holymountain-agionoros.blogspot.com.au/, και επιτυχής Αγιογράφος που έχει εργαστεί ως βοηθός και σύμβουλος του Αγιογράφου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής στην Μελβούρνη, Αυστραλίας.
Κ.ΠΑΠ.


1301 - Ο Άγιος Νεομάρτυς Παύλος ο Πελοποννήσιος (†1818)


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 22 Μαΐου


  Καταγόταν από το χωριό Σωποτό ή Αροανία της επαρχίας Καλαβρύτων. Προερχόταν από γονείς πτωχούς μεν αλλά ενάρετους. Στο άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Παναγιώτης.
Μικρό παιδί ακόμα έφυγε από το χωριό του και πήγε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού.
Μετά από παραμονή δεκατεσσάρων ετών στην Πάτρα, όπου ασκούσε την τέχνη του, έφυγε και ήλθε στα Καλάβρυτα. Εκεί νοίκιασε ένα εργαστήριο και εργαζόταν στην τέχνη που είχε μάθει.
Συνέβη όμως να κλειστεί φυλακή από τους ιδιοκτήτες, διότι αρνιόταν να δώσει την αύξηση που του ζητούσαν στο ενοίκιο, παρά την αρχική συμφωνία. Για να δείξει δε ότι δεν πρόκειται να δώσει παραπάνω, είπε τον φοβερό λόγο «Τούρκος να γίνω, αν δώσω παραπάνω». Ύστερα όμως πείστηκε και έδωσε το ενοίκιο που του ζητούσαν.
Μετά από αυτά τα γεγονότα έφυγε και πήγε στην Τρίπολη, όπου με δύο φίλους του γύριζαν τα χωριά κι έλεγε πως είναι Τούρκος, για να τρώνε και να πίνουν ελεύθερα. Συναισθανόμενος όμως ότι αυτό το οποίο έκανε ήταν πνευματική πτώση, πήγε και εξομολογήθηκε αλληλοδιαδόχως σε δύο πνευματικούς, πράγμα που δείχνει πως δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Οι πνευματικοί τον παρηγόρησαν, τον νουθέτησαν και τον ενθάρρυναν να μην απογοητεύεται αλλά να ελπίζει στο έλεος και την ευσπλαχνία του Κυρίου.
Μη μπορώντας εκείνος να ησυχάσει, έφυγε από την Τρίπολη και πήγε στο Άγιο Όρος, στην Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας. Εκεί βρήκε τον μοναχό Τιμόθεο, συμπατριώτη του από τους Ρωγούς Καλαβρύτων, ο οποίος τον κράτησε κοντά του, βοηθό του στο διακόνημα του μαγείρου.
Μετά από αρκετό καιρό έγινε μοναχός με το όνομα Παύλος. Ακολούθησε τον γέροντά του Τιμόθεο στην Ι. Μ. Αγίου Παντελεήμονος, Ρωσικό, όπου έμεινε τρία έτη με νηστεία, αγρυπνία και άπειρες μετάνοιες. Σιγά - σιγά άναψε στην καρδιά του ο πόθος του μαρτυρίου. Οι Πατέρες όμως της Μονής και ο Τιμόθεος προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν. Για το λόγο αυτό έφυγε και πήγε στη σκήτη της Αγίας Άννης και υποτάχθηκε στον πνευματικό πατέρα Ιερομόναχο Ανανία, στον οποίο εξομολογήθηκε τον πόθο του για ομολογία και μαρτύριο. Ήταν τότε σε ηλικία 25 ετών.
Ο πνευματικός στην αρχή δεν συμφωνούσε, όμως αργότερα, βλέποντας τη σταθερότητά του, ύστερα από έντονη πνευματική δοκιμασία, αφού τον έκειρε μεγαλόσχημο μοναχό, τον άφησε να φύγει με τη σύμφωνη γνώμη των Πατέρων της Σκήτης.
Αρχικά ήλθε και έμεινε αγωνιζόμενος για σαράντα ημέρες στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Μετά πήγε στο Ναύπλιο, όπου είχε μάθει ότι βρισκόταν ένας ξάδελφός του εξωμότης, και κατόρθωσε να τον επιστρέψει στην πίστη. Με τον ξάδελφό του συνοδίτη πήγε στην Τρίπολη.
Εκεί παρουσιάστηκε στον Μουφτή και του λέει: Θέλω να μου εκδικάσεις μια υπόθεση δίκαια και αληθινά. Κάποτε, σαν ήμουν μικρό παιδί είχα ένα πολύτιμο σκεύος, χρυσό με πολύτιμους λίθους, κάποιος όμως με ξεγέλασε και μου το πήρε, δίνοντας μου ένα άλλο ψεύτικο. Είναι δίκαιο να το πάρω πίσω;
Βεβαίως είναι δίκαιο, απάντησε ο Μουφτής.
Δός μου το -του λέει ο μάρτυρας - γραμμένο.
Μόλις πήρε το έγγραφο ο άγιος πήγε κατ' ευθείαν στον πασά και του το έδωσε.
Μόλις το διάβασε ο πασάς του λέει: Και ποιος είναι ο αντίδικός σου;
Σύ ο ίδιος, του λέει ο άγιος.
Εγώ ουδέποτε σε είδα, του απάντησε ο πασάς.
Τότε ο άγιος του είπε: Πριν από σένα, ήταν άλλος στη θέση σου, ο οποίος με εξαπάτησε. Μου άρπαξε την αληθινή πίστη μου και μου έδωκε την ψεύτικη του Μωάμεθ.
Τότε έκπληκτος ο πασάς του λέει: Σύνελθε και ομολόγησε την πίστη που δέχθηκες χωρίς πίεση ειδ' άλλως θα σε κάψω ζωντανό.
Ακόμα και μύριους θανάτους να μου δώσεις, δεν πρόκειται ν' αρνηθώ την πίστη μου, απάντησε ο άγιος.
Συνέχισε δε μπροστά σε όλους τους παρισταμένους -συνέβη να γίνεται τότε μια μεγάλη σύναξη Αρχιερέων και χριστιανών προκρίτων της Πελοποννήσου -κάνοντας μια εκπληκτική ομολογία πίστεως, που συνεκλόνισε τους πάντες. Σχολίαζαν δε ότι ο Χριστός έδωσε τέτοια σοφία λόγου στον μάρτυρα, όπως και στους παλαιούς μάρτυρες, εκπληρώνοντας έτσι τον λόγο Του.
Βλέποντας ο πασάς τη σταθερότητά του στην πίστη διέταξε αρχικά να τον κάψουν ζωντανό. Ύστερα όμως άλλαξε γνώμη, για να μην πάρουν οι χριστιανοί τα αποκαΐδια των λειψάνων του και τα τιμούν και διέταξε να τον αποκεφαλίσουν.
Μετά την εκτέλεση της ποινής το λείψανό του έμεινε τρία εικοσιτετράωρα άταφο, φρουρούμενο μήπως πλησιάσει κάποιος χριστιανός να πάρει κάτι.
Αφού πέρασαν οι τρεις ημέρες, με διαταγή του πασά, έριξαν το άγιο λείψανο στο χώρο συγκέντρωσης των λυμάτων της οικίας του πασά, για να μη μπορούν να το πάρουν οι χριστιανοί. Το άγιο λείψανο έμεινε στον βρώμικο εκείνο τόπο είκοσι περίπου ημέρες.
Δυο φίλοι του αγίου σκέφθηκαν να προσπαθήσουν, με τη βοήθεια του Θεού, να βγάλουν από κει τον άγιο και να τον ενταφιάσουν όπως του έπρεπε. Έτσι ο ένας πήρε ένα μεγάλο καλάθι και τριγύριζε εκεί έχοντας δήθεν κάποια δουλειά. Πράγματι παρατηρώντας από ένα μικρό άνοιγμα είδε το άγιο λείψανο. Τη νύχτα πήγαν κρυφά οι δύο φίλοι του αγίου και το έβγαλαν. Αφού έπλυναν το άγιο λείψανο το μετέφεραν και το έθαψαν μαζί με την κεφαλή του στην Ι. Μ. Αγίου Νικολάου Βαρσών.
Το μαρτύριο του αγίου συνέγραψε ο Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακυνθινός, Αγιορείτης του Ρώσικου κοινοβίου.