Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

1018 - Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, για τη μετάνοια


Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Ο φιλάνθρωπος Θεός δέχεται πάντα τη μεταστροφή των αμαρτησάντων τέκνων του διά της ειλικρινούς μετανοίας. Ο άνθρωπος, μισώντας το κακό και αγαπώντας το αγαθό, ολοκληρώνει τη μετάνοιά του και ξαναγίνεται τέκνο του Θεού αγαπητό.
Λόγω της ελευθερίας του κάθε χριστιανός δύναται να επιλέγει ό,τι θέλει. Με τη βία δεν κατορθώνεται τίποτε το αγαθό. Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν θέλει να εκβιάζει την ελευθερία μας. Η ελευθερία είναι συνυφασμένη με την αγάπη. Η αμαρτία είναι μια ανοησία, ένας παραλογισμός. Δεν βαστά κανέναν κοντά του ο Θεός διά της βίας.
Φεύγοντας ο άσωτος της παραβολής σε χώρα μακρινή, απομακρύνθηκε από την αγάπη του Θεού. Η απομάκρυνση από τον Θεό είχε φοβερές συνέπειες. Αποξενώθηκε από τον Θεό και έπασχε από μοναξιά, ατομικισμό, πίκρα και σκοτασμό. Η ζωή της αμαρτίας είναι ένας βρομερός βούρκος, που δεν ικανοποιεί κανέναν σοβαρό και συνετό. Η υποταγή στα πάθη είναι πραγματικά ανελευθερία, δεσμά δουλείας ισχυρά. Ακολουθεί ο πόνος, η στενοχώρια, η θλίψη και η οδύνη της ηδονής. Είναι γεγονός πως η γλυκύτητα της ηδονής είναι αρκετά πρόσκαιρη, ενώ η οδύνη μακρόχρονη. Δίχως μετάνοια η οδύνη καταντά ισόβια.
Μετάνοια είναι η επίγνωση της αμαρτίας. Με την αρχική αυτή επίγνωση της αμαρτίας συγκινείται, κατανύσσεται και κατανοεί την πραγματικότητα της καταστάσεώς του. Η σήμερα εορταζόμενη οσία Μαρία η Αιγυπτία, κλαίγοντας για την άσωτη ζωή της στα Ιεροσόλυμα ήλθε σε δυνατή αίσθηση μετανοίας που την πήγε στην έρημο του Ιορδάνη. Η ακαθαρσία, ο μολυσμός και η ταραχή έσβησαν στην έρημο. Ήλθε σε πλήρη αίσθηση της μετανοίας και έγινε από πόρνη της Αλεξάνδρειας η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων, υπομένοντας πολυετή σφοδρό πόλεμο για να επιστρέψει στην άσωτη ζωή.
Η αποστροφή οδηγεί στην επιστροφή, στην ομολογία και παραδοχή των λαθών, στη δήλωση της ήττας, στην αγαθοεργία, φιλοθεΐα και φιλανθρωπία. Δεν σε πηγαίνει σε λαβύρινθο λογισμών, σύμπλεγμα ενοχών και στην απαράδεκτη απόγνωση. Ο πανάγαθος και φιλάγαθος Θεός δεν κουράζεται να αναμένει την επιστροφή του πλάσματός του. Δεν ξεσυνερίζεται, δεν απειλεί, δεν πιέζει, μόνο ελπίζει. Ελπίζει στην επιστροφή των τέκνων του, για να ζήσουν αληθινά χαρούμενα. Η μετάνοια θέλει θάρρος, αποφασιστικότητα και μια κάποια τόλμη. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν πολλοί δρόμοι μετανοίας. Μετάνοια σημαίνει στροφή νου, αλλαγή τρόπου σκέψεως, μεταστροφή ειλικρινή. Θέλει, θα λέγαμε, αυτοκαταδίκη, λύπη για τα πάθη που επισταμένα καλλιεργήσαμε, ανόθευτη ταπεινοφροσύνη, συγχωρητικότητα, ελεημοσύνη, ένδακρυ προσευχή.
Η μετάνοια δεν είναι για λίγους, για ορισμένους, για κάποιους υψηλά ιστάμενους. Η ιαματική μετάνοια είναι για πολλούς, για όλους, για μικρούς και μεγάλους. Όλοι σε κάτι φταίξαμε. Είναι ανάγκη να το διορθώσουμε. Ανάγκη μεγάλη μετανοίας έχουν όλοι. Κακομάθαμε, στραβομάθαμε, συνηθίσαμε στο ανίερο, το αλλότριο, το ξένο. Δίχως προφάσεις, δίχως δικαιολογίες θα πρέπει να ομολογήσουμε τα όποια λάθη μας. Η μετάνοια θα δώσει εσωτερική ειρήνη, καρδιακή χαρά, ποιότητα ζωής. Μετάνοια δεν σημαίνει ψευτομπαλώματα, ζωή όπως-όπως ή έτσι κι έτσι. Οι μετανοημένοι εξανίστανται, ζωοποιούνται, μεταμορφώνονται και διορθώνονται εκπληκτικά.
Μετάνοια έχει όλη η Ελλάδα, όλοι οι Νεοέλληνες, που καθυστέρησαν σε μαγευτικές σειρήνες, που θέλησαν σύντομα να πλουτίσουν, να παρακάμψουν πολλούς για να ανεβούν. Δεν εξαιρείται κανείς της θαυματουργού μετανοίας. Καλούνται όλοι να αλλάξουν και να γίνουν από υποκριτές ατόφιοι, από ψεύτες αληθινοί, από αμετανόητοι παραχαράκτες, μετανοημένοι χριστιανοί και πατριώτες. Η μετάνοια θα δώσει παρηγοριά, ενίσχυση και ελπίδα. Μη φοβηθεί κανείς τη μετάνοια, είναι λίαν απαραίτητη. Τώρα πλέον μόνο ένα θαύμα θα σώσει, που θα αρχίσει από τα βάθη της καρδιάς μας.

1017 - Αγιασμένες μορφές των Καυσοκαλυβίων


Εκδότης: Ιερά Καλύβη Αγίου Ακακίου. Σκήτη Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους 
         Συγγραφέας:
Πατάπιος, Μοναχός Αγιορείτης
         ISBN: 960-86417-6-4
         Έτος Έκδοσης: 2007
         Σελ.: 335
         Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο 
         Διαστάσεις: 21χ14

"Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ' άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Όπου υπάρχει η αγάπη στο Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια... Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους συνανθρώπους του, αυτός ζει την ζωή... Όταν έλθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή αλλάζει. Ο Χριστός είναι το παν. Όποιος ζει μέσα του τον Χριστό, ζει πράγματα άγια και ιερά. Ζει εν αγαλλιάσει... Κυριαρχεί ο Χριστός και η λαχτάρα του ανεσπέρου φωτός. Αυτά είναι αλήθεια. Τα έχουνε ζήσει άνθρωποι, ασκητές στο Άγιον Όρος. Συνεχώς με λαχτάρα ψιθυρίζουν την ευχή: "Κύριε Ιησού Χριστέ...".
Γέρων Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (+ 1991)

Γι' αυτούς τους ασκητές και ιδιαίτερα για εκείνες τις αγιασμένες μορφές, που έζησαν στην αγιορειτική Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, μιλάει το βιβλίο αυτό. Είναι ένα πνευματικό οδοιπορικό στα φωτεινά μονοπάτια της αγιότητας και της αναζήτησης της κατά Θεόν ευτυχίας, που θα κάνει με το ξεφύλλισμά του ο σύγχρονος αναζητητής της αλήθειας. Από τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, τον μεγάλο αυτόν ησυχαστή του 14ου αιώνα μέχρι και τον σύγχρονό μας γέροντα Πορφύριο, μια χρυσή αδιάκοπη αλυσίδα μεγάλων οσίων και ενάρετων γερόντων ύφαναν το περιούσιο εργόχειρο της ψυχής τους στα ερημικά αλλά πάντερπνα Καυσοκαλύβια


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Πρόλογος Καθηγουμένου Μεγίστης Λαύρας 11

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ 15
Σελίδες από την ιστορία της Σκήτης Καυσοκαλυβίων 23

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΩΝ
Όσιος Πέτρος ο Αθωνίτης 33
Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης 41
Όσιος Νήφων ο Αθωνίτης 53
Όσιος Νείλος ο Μυροβλύτης 59
Όσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης 65
Οσιομάρτυς Ρωμανός ο Καρπενησιώτης 75
Οσιομάρτυς Νικόδημος 85
Οσιομάρτυς Παχώμιος ο Ρώσος 91
Οσιομάρτυς Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών 97

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
ΑΛΛΕΣ ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 18ο ΑΙΩΝΑ
Παπα-Ιωνάς ο Καυσοκαλυβίτης 105
Ιερομόναχος Πελάγιος, ηγούμενος της μονής Προυσού 115
Ιερομόναχος Τιμόθεος ο Καππαδόκης 118
Ιερομόναχος Παΐσιος ο Μυτιληναίος 121

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ
ΕΝΑΡΕΤΟΙ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΕΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ
Εισοδικό στο πνευματικό οδοιπορικό των Καυσοκαλυβίων κατά τον 19ο και 20ό αιώνα 129
Ο γέρων Ακάκιος και ο ιερομόναχος Γεδεών 134
Ο γέρων Ιερόθεος 139
Χαρίτων ο Πνευματικός 149
Η συνοδεία του παπα-Χαρίτωνος, ιερομόναχος Κοσμάς, Ιεροδιάκονος
Δαμιανός και οι μοναχοί Αθανάσιος και Χαρίτων 165
Ο πνευματικός Ευστράτιος και ο Ιερομόναχος Αρσένιος 171
Ο γέρων Παΐσιος Οσιοπατερίτης 175
Ο ιερομόναχος Συμεών 178
Ο γέρων Συμεών 179
Ο γέρων Νικόδημος 182
Ο γέρων Μιχαήλ 186
Ο γέρων Αρσένιος ο ξυλόγλυπτης 191
Ο ιερομόναχος Νικόδημος 196
Ο γέρων Νικηφόρος 197
Ο γέρων Ισίδωρος 199
Ο γέρων Χαράλαμπος 205
Ο γέρων Διονύσιος, ανακαινιστής της μονής Σταυροβουνίου 207
Ο γέρων Ιωακείμ Ραλλίδης 209
Ο αρχιμανδρίτης Πανάρετος 211
Ο γέρων Ιάκωβος 217
Ο γέρων Θεόφιλος, η «αγία ψυχή» 219
Ο γέρων Δαβίδ 221
Ο γέρων Γερμανός 222
Οι Ιωασαφαίοι 228
Ο Ιερομόναχος Ιωάσαφ ο βιβλιοθηκάριος 235
Ο γέρων Μεθόδιος ο Μακρυγένης 237
Ο γέροντας με την μακριά γενειάδα 241
Ο δόκιμος Ιάκωβος και ο μυστηριώδης ασκητής 245
Ο γέρων Ανατολίας 249
Ο γέρων Θεόληπτος ο Αιγινίτης 251
Ο γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης 253
Ο γέρων Πέτρος του Κελλίου του Αγίου Νείλου 263
Ο ιερομόναχος Δοσίθεος 267
Ο γέρων Πανάρετος και ο άγνωστος άγιος 269
Οι Άγνωστοι Ερημίτες του Άθωνα 271
Ο παπα-Νεόφυτος ο Καραμανλής 278
Ο γέρων Χατζηγιώργης 283
Ο γέρων Παΐσιος ο Λαυριώτης 295
Ο γέρων Πορφύριος 300

ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ 315
Αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου, Περί της ζωής των Πατέρων της ερήμου 319
Σημειώσεις 323

--------------------------
ο μοναχός στο εξώφυλλο του βιβλίου

Αρσένιος μοναχός Καυσοκαλυβίτης,
ο ξυλογλύπτης (1866-1956)
(Φωτογραφία: Σπύρος Μελετζής, 1950)
 

1016 - Ιάκωβος μοναχός Αγιαννανίτης (Ιακωβάκι)


Ιάκωβος μοναχός Αγιαννανίτης (Ιακωβάκι),
ο διά Χριστόν σαλός (†1982)
(Φωτογραφία: Helmut Kopetzky)

Τον Αγιαννανίτη πατέρα Ιάκωβο, τον οποίο για το βραχύ και λεπτοκαμωμένο του αναστήματός του, όλοι τον αποκαλούσαν «το Ιακωβάκι», τον συναντούσα ευτελοαπασχολούμενον σε περιοχές και αυλές καλυβών συνασκητών του ή ανεβοκατεβαίνοντα το κεντρικό της Σκήτης μονοπάτι, με ξερόκλαδα για προσανάμματα στην αγκάλη του ή προσφοιτώντα στους βοηθητικούς χώρους του Κυριακού κατά τις εόρτιες ιδίως συναθροίσεις των πατέρων. Πάντα δε ξεσκούφωτον, αχτένιστον, ρυπαρό, ρακένδυτο, ξυπόλυτο χειμώνα καλοκαίρι.
Έκανε μικροθελήματα και βοηθούσε σε ότι του εμπιστευόταν ο Δικαίος της Σκήτης και οι λοιποί διακονηταί πατέρες. Εύκολα τον «απόπαιρνε» και τον επιτιμούσε ο καθένας. Τον έσμπρωχνε στο πλάι, τον εμπόδιζε να πλησιάζη εκεί, που νόμιζε πως δεν του ήρμοζε, και ‘κείνος υπήκουε αγόγγυστα κι αδιαμαρτύρητα και χαμογελούσε με άκρα ακακία. Καιόλα αυτά είχαν εύκολη την εξήγησι και την κοινή παραδοχή. Γιατί τον είχαν για «λειψό». Ελάχιστοι δε ήσαν εκείνοι, που έτρεμαν και συγκλονίζονταν στην σκέψι, μήπως είχαν απέναντί τους ένα σύγχρονο φαινόμενο ηθελημένης και κρυπτομένης δια Χριστόν σαλότητος.




Μικρό απόσπασμα από το δημοσίευμα για τον π. Ιάκωβο
του Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου

1015 - Αγιορείτικα άνθη


φωτ. keliotis, Απρίλιος 2010

1014 - Στην αγορά των Καρυών

Φωτογραφία του Petrovai Daniel (2008)