Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

833 - Νηστίσιμα φαγητά με συνταγή Αγίου Όρους (1)


Σουπιές στιφάδο

Υλικά (για 4 μερίδες):
ενάμισι κιλό σουπιές καθαρισμένες
8 ως 10 μεγάλα κρεμμύδια ξερά
5 με 6 σκελίδες σκόρδο
2 ή 3 κουταλιές πελτές
1 ποτήρι κόκκινο κρασί
5 ως 6 φύλλα δάφνης
μαυροπίπερο σε σπυριά
κανέλα σε ξύλο
γαρίφαλο σε καρφάκια
300 γραμμάρια λάδι
αλάτι

Μπορούμε να τις καθαρίσουμε μόνοι μας, αν δεν φοβόμαστε μήπως μαυρίσουν οι άκρες των νυχιών μας. Αφαιρούμε πρώτα το κόκαλο και τα εντόσθια μαζί με τα μελάνια, τις πλένουμε και τις βράζουμε για σαράντα πέντε λεπτά περίπου. Μπορούμε όμως να τις αγοράσουμε καθαρισμένες από τον ψαρά μας. Επίσης υπάρχουν καταψυγμένες πολύ καθαρές. Όπως και να είναι, θέλουν πρώτα ζεμάτισμα. Κατόπιν τις κόβουμε σε κομμάτια αναλόγως της αρεσκείας μας. Ψιλοκόβουμε τα κρεμμύδια και τα σκόρδα και τα σοτάρουμε με το λάδι. Ρίχνουμε δυο κουταλιές από το ζουμί, στο οποίο τις βράσαμε, καθώς και όλα τα μυρωδικά και το κρασί. Αφού βράσουν αρκετά επί τριάντα λεπτά περίπου, ρίχνουμε στον ταβά τις σουπιές και τον πελτέ αραιωμένο, καθώς και το αλάτι (έπειτα από δέκα λεπτά δυνατού βρασμού). Χαμηλώνουμε κατόπιν στο ελάχιστο τη φωτιά και περιμένουμε ώσπου να φύγουν όλα τα ζουμιά.

από το βιβλίο ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
του Μοναχού Επιφάνιου Μυλοποταμινού



Περισσότερες συνταγές: http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2012/08/1647.html

832 - Η Αγία Τεσσαρακοστή, Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (Ηχητικό)


Ὁ Γέροντας μιλώντας σε μοναχούς και  προσκυνητές
λόγος το Γέροντος Αμιλιανο χαρακτηρίζεται πό τήν βιωματική προσέγγιση τν θεμάτων, τήν βαθειά νάλυση τν νοημάτων καί τό πηγαον της κφράσεως.

κοστε τό χητικό δ:


Πηγή:

831 - Ομιλία του Γέροντα Εφραίμ Βατοπαιδινού για τον παπα Εφραίμ Κατουνακιώτη


Ο Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός έκανε μία ομιλία στις 11 Οκτωβρίου 1998 στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα στο Πλατύ Αγλαντζιάς στην Κύπρο για την θαυμαστή προσωπικότητα και τη ζωή του μακαρίου Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη.


Ακούστε την εδώ:

830 - Ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης για την υπομονή


Αχ, τι να σας πω τώρα. Να σας πω και αυτό, καίτοι αυτό είναι ένα απόρρητο της ζωής μου, αλλά για την αγάπη σας, να πούμε, γιατί κι εσείς ανηψάκια μου είσαστε, θα σας το πω.
Το έκζεμα το οποίο έχω, αυτήν την πληγή που έχω στο ποδάρι, τό 'χω από δεκαπέντε χρονών. Δοκίμασα διάφορα φάρμακα, τίποτε. Τώρα που πέρασε η ηλικία, τότες περισσότερο επιδεινώθη το πράγμα. Καθήμενος στο κρεβάτι, το ονομάζω το "κρεβάτι του πόνου" εγώ. Διότι να καθίσω όπως καθόσαστε εσείς, δεν μπορώ. Θα καθίσω λίγο, δεν μπορώ, κατεβαίνουν τα αίματα και πονάει περισσότερο η πληγή, ενώ έτσι, τρόπον τινά, αν βάλεις κι ένα μαξιλάρι και σηκώσεις λιγάκι το ποδάρι πιο ψηλά, κατεβαίνουν κάτω τα αίματα και ελαφρώνεται ο πόνος. Ε, τη νύχτα προσπαθώ έτσι να ελαφρώσω τον πόνο.
Αλλά καθήμενος εδώ μου δημιουργήθηκε και κύστη κόκκυγος. Όταν το σκέπτεσθε αυτό, είναι το πλέον φρικωδέστερο, να πούμε. Διότι είναι... πολύ πόνο! Πώς να καθίσεις , βρε παιδί μου; Πώς να καθίσεις; Στο κρεβάτι κάθεσαι, Θα καθίσεις λίγο έτσι, θα καθίσεις λιγάκι δεξιά, λιγάκι αριστερά. Υπομονή· γυρίζεις δεξιά. Δεξιά ο γλουτός εκεί σε πονάει, μετά από μισή ώρα σε πονάει, σε τσούζει, σε προειδοποιεί ότι θ' ανοίξει πληγή. Γυρίζεις αριστερά. Πάλι μισή ώρα που κάθεσαι αριστερά, πάλι σε τσούζει, σε πονάει, σε ειδοποιεί ότι θ' ανοίξει πληγή. Μα εδώ θ' ανοίξει πληγή, δεξιά θ' ανοίξει πληγή, αριστερά θ' ανοίξει πληγή, έτσι ανάσκελα που κάθεσαι πάλι πληγή προμηνύει· ε, τότες εγώ πώς να καθίσω; Δοκίμασα να καθίσω μπρούμυτα, μα μπρούμητα μπορείς να καθήσεις;
Υπομονή, υπομονή, υπομονή, υπομονή, εωσότου μια φορά δεν άντεξα κι έπεσα σε απόγνωση! Μόνο που το σκέπτεσαι, η απόγνωση είναι φρίκη, είναι γεύση κολάσεως, γεύση γεένης, να πούμε. Σαν να έχω τώρα τούτα εδώ, πώς να περπατήσω, να πηδήξω να βγω απ' έξω, πώς να το κάνω να φύγω, πώς να βγω; Με κράτησε έξι έως εφτά λεπτά.
Μέσα στον πόνο, μέσα στην απόγνωση, μέσα στην απελπισία που βρισκόμουνα, στη συνοδεία μου δεν έλεγα τίποτες. Μια λεπτή φωνή άκουσα, σαν αύρα λεπτή, να πούμε, ότι: «Έτσι σε θέλει ο Θεός». Με αυτό έτσι σαν να πήρα μια βαθιά αναπνοή· ε, νάναι ευλογημένο, αφού με θέλει ο Θεός, νά 'ναι ευλογημένο· μα δώσ' μου και υπομονή, γιατί δεν αντέχω εγώ τώρα.
Τι να κάνω, να βγω έξω να κάνω εγχείρηση; Όλοι σου λένε, εγχείρηση να κάνεις, εγχείρηση να κάνεις. Πώς να βγω όμως; Εδώ θα μπω στο αυτοκίνητο, θα πάω, αλλά και στο αυτοκίνητο δεν σε τραντάζει; Σηκώνομαι απελπισμένος έτσι και πηγαίνω στο καντηλάκι της Παναγίας, και το καντηλάκι της Παναγίας κι αυτό θαυματουργό είναι· πήρα λίγο βαμβάκι κι έρχομαι στο δωμάτιο, αλοίβω το μέρος που είναι η κύστη κόκκυγος και δεξιά και αριστερά τους γλουτούς την πρώτη μέρα. Τη δεύτερη μέρα πάλι, την τρίτη μέρα άφαντα γινήκαν όλα. Εθαυματούργησε η Παναγία! Τώρα κάθομαι ώρες ολόκληρες, δεν με πονάει ούτε γλουτός ούτε κύστη κόκκυγος.
Και είναι σαν μια βεβαίωση, να πούμε, αυτά τα βιβλία του Γέροντος Ιωσήφ που λεν -και το πρώτο και το δικό σας και του Φιλοθεΐτη- υπομονή στας θλίψεις. Υπομονή. Σ' όλο το βιβλίο αναπτύσσεται, να πούμε, το ρητό «υπομονή στας θλίψεις». Και το παίρνει ο Γέροντάς σας και ο άλλος ο Ηγούμενος και το αναπτύσσει σε διάφορες λεπτομέρειες.
Ναι, αλλά η Σκέπη της Παναγίας πάντα υπάρχει, αλλά δεν τη βλέπουμε. Τότες τη βλέπουμε, όταν πρόκειται να πέσουμε μέσα στο χάος, στην άβυσσο. Όταν πρόκειται να πέσουμε, τότες βλέπουμε τη Σκέπη της Παναγίας που μας απαλλάσσει από το να πέσουμε σ' αυτήν την καταβόθρα, να πούμε.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά το κυριότερο όταν εσταμάτησε, την τρίτη μέρα που έφυγαν οι πόνοι όλοι, μια χαρά κυκλοφόρησε μέσα μου, σαν μια πληροφορία ότι ο Θεός από την πολλή Του αγάπη, την άμετρο αγάπη Του, την φανέρωσε στο να μου δώσει την πληγή κάτω στο ποδάρι. Και δεν χόρταινα να ευχαριστώ, να δοξάζω, να υμνολογώ, να ευγνωμονώ τον Θεό που μού 'δωσε την πληγή. Ως δείγμα της αγάπης Του μου 'δωσε την πληγή αυτή στο ποδάρι. Δεν χόρταινα, μέρα-νύχτα χαιρόμουνα και δοξολογούσα: «Η αγάπη Σου η μεγάλη σ' αυτό φανερώθηκε· μα πώς να Σε δοξολογήσω, μα πώς να Σ' ευχαριστήσω, μα πώς να πω. Η αγάπη Σου εμένα τον ελεεινό, την βρώμα, ο Θεός ο άπειρος, το Αιώνιον, το Ατελεύτητον, εμένα αγάπησες; Μα τι είδες σε μένανε; Δοξάζω την Δόξα, δοξάζω το Ελεήμον, το Οικτίρμον», έλεγα, τώρα δεν μπορώ να πω τέτοια ώρα, δεν μπορώ να πω όπως έλεγα τότες. Τρεις μέρες, μετά από τρεις μέρες σταμάτησε.
Γι' αυτό καλά είναι οι θλίψεις, καλά είναι τα βάσανα, καλά είναι οι στενοχώριες, ξέρει ο Θεός γιατί τις δίνει. Γιατί έτσι περισσότερο πλησιάζουμε στον Θεό, με τις θλίψεις, με τα βάσανα. «Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν Σου», λέει (Ησ. 26,16). Με τις θλίψεις πλησιάζουμε. Ο Θεός μας αφαιρεί τις θλίψεις; «Ο φεύγων πειρασμόν επωφελή, φεύγει ζωήν αιώνιον», λέει. Έτσι είναι.
Γι' αυτό ο άνθρωπος να μην απελπίζεται, να μην έρχεται σε απόγνωση για τη μια αποτυχία. Διότι δεν γνωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Όταν το γνωρίσεις το θέλημα του Θεού, κάνεις υπομονή, αλλά το θέλημα του Θεού δεν είναι πάντοτε γλυκό, είναι και πικρό, είναι και πικρό! «Το ποτήριον, ου μη πίω αυτό;» λέει. «Δεν θα το πιω το ποτήρι, Πέτρο;» λέει. «Θα το πιω το ποτήρι», και τον ονόμασε και σατανά, «ύπαγε οπίσω μου, σατανά, το ποτήριον ο δέδωκε ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. 18,11). Έτσι είναι. Ναι, αλλά διά μέσου του Σταυρού ήρθε η Ανάστασις. «Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»· διά μέσου του Σταυρού.
Και ο άγιος Χρυσόστομος επαινεί τον Ιώβ όχι στον πρότερό του βίο, που ήταν ελεήμων. οικτίρμων, που ήταν φιλόξενος, που ήταν της προσευχής άνθρωπος, όχι. Την υπομονή που έκανε στη μεγάλη δοκιμασία που του παρεχώρησε ο Θεός, στον πειρασμό, στην ασθένειά του. Η ασθένεια αυτή έκζεμα ήταν, όλο το σώμα του τό 'ξυνε κι έβγαζε ιχώρα, πύον έβγαζε. Εκεί επαινεί περισσότερο ο άγιος Χρυσόστομος τον Ιώβ. Αλλά «την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε» (Ιακ. 5,11).

Εγώ σας έχω πει ότι κάποτε με πλησίασε μια Γερόντισσα εκεί και λέει:
-Θέλω να εξομολογηθώ.
-Μα εγώ δεν εξομολογώ τους καλογήρους, θα εξομολογήσω καλογριές;
-Όχι, θέλω να πω τον λογισμό μου, λέει.
-Ε, πες τον λογισμό σου.
Αφού είπε κι εκείνη τα βάσανά της -γιατί πάντα βάσανα θα σου πει, δεν θα σου πει χαρές- λέει: «Είδα σαν ένα όραμα, ότι πάνω σ' ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχαι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και λέω:
-Οι Πατριάρχαι είσαστε;
-Ναι, λένε, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ.
-Νά 'ρθω κι εγώ εκεί;
-Έλα.
-Από πού νά 'ρθω;
-Να, από ΄κει, απ' τον δρόμο.
-Δεν βλέπω κανέναν δρόμο.
-Εκεί είναι, ψάξε να τον βρεις.
-Μα, δεν βλέπω δρόμο.
-Ψαξε, βρε ευλογημένη, ψάξε και θα τον βρεις.
-Μα, αυτός ο δρόμος είναι δεκαπέντε πόντους, πώς θα περάσω; Όλο αγριοπούρναρα και αγκάθια. Θα σχίσω τα φορέματά μου, θα ματώσω τα ποδάρια μου.
-Α, κι εμείς από 'κει περάσαμε και ήρθαμε εδώ πάνω.»
Το πράγμα θέλει να πει ότι διά μέσου των θλίψεων, δια μέσου των στενοχωριών, διά μέσου του αίματος, ο άνθρωπος θ' ανέβει στον ουρανό. Με αμεριμνία και με άνεση, με αυτοκίνητο δεν πάμε, πάτερ, στον Παράδεισο. Θα δώσεις αίμα, να πάρεις πνεύμα.

Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ' όνομά της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της. «Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες».
Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη. Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας, ήταν ένα βελούδο! Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε. Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ' ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό.
Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό. Υπομονή να χαρίσει. Αν κάνεις υπομονή θά 'χεις και λιγάκι μισθό, αν θά 'χεις απαλλαγή, δεν έχεις τίποτες, μισθό δεν έχεις.

Εγώ είχα μια ξαδέρφη, η οποία έπαθε το μυαλό της και υπέφερε, να πούμε. Περίπου μετά από είκοσι χρόνια πέθανε. Πιστεύσατέ με, την είδα μέσα στα τάγματα των αγγέλων· μαζί με τους αγγέλους υμνολογούσε την Αγία Τριάδα! Ακούτε; Λίγη υπομονή που έκανε στη λύπη, στη θλίψη. Δεν μπορούσε, είχε έτσι σαν μια παραλυσία και δεν μπορούσε ούτε τον εαυτό της να περιποιηθεί. Και εν τούτοις όμως την υπομονή που έκανε σ' αυτόν τον πειρασμό, που τον έδωσε ο Θεός βέβαια, και που την αξίωσε ο Θεός! Μέσα στα αγγελικά τάγματα, μέσα κι αυτή. Βρε, Βασιλική, λέω, τέτοια δόξα ηξιώθη! Υμνολογούσε μαζί με τους αγγέλους την Αγία Τριάδα.

 

829 - Ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, γράφει για τον πόνο


Ένα πλήθος κόσμου σήμερα υποφέρει, διαφορότροπα και γι’ αυτό ανησυχεί πολύ. Κανένας άνθρωπος δεν υπάρχει που να μη διήλθε το καμίνι αυτό.
Πρόκειται για πανανθρώπινη δυνατή εμπειρία. Ο βαθύς και διάφορος πόνος φέρνει συνήθως λύπη, στενοχώρια και ταραχή. Η ασθένεια θυμίζει τον φοβερό θάνατο. Η δοκιμασία χαλά τα σχέδιά μας, μας ξαφνιάζει, μας αλλάζει το πρόγραμμα και τον σχεδιασμό. Η ευδαιμονιστική εποχή δεν επιτρέπει κανέναν πόνο. Μιλά συνεχώς για καλοπέραση, επανάπαυση και ατάραχη φιλοϋλία. Υπάρχει μία αποστροφή του πόνου, του κόπου και του μόχθου. Όλα τα θέλει ο άνθρωπος γρήγορα, εύκολα, άκοπα, άμοχθα, δίχως κανένα κόστος και καμία καθυστέρηση.
Ο πόνος δίνει τελικά πλούσιο κέρδος και μεγάλο όφελος στον πάσχοντα. Πονώντας σκέφτεται τον εαυτό του, τη χαμένη περασμένη ζωή του, το αβέβαιο μέλλον του, τα λάθη του, τα πάθη του, τα περιττά λόγια του, τις πολλές παραλείψεις του. Από την κριτική τη συνεχή μεταβαίνει στην αυστηρή αυτοκριτική. Συναντά μέσα του τον Θεό του. Ο πόνος κρύβει μυστικά. Δεν υπάρχει καμία μαζοχιστική διάθεση, αλλά παρατηρώντας τη λίθινη καρδιά του να μαλάσσεται συγκινείται και θαυμάζει. Μέσα στον πόνο τότε βρίσκει αληθινή και γνήσια χαρά, που τον κάνει μάλιστα να ευχαριστεί και να αποδέχεται μία έως προ ολίγου απαράδεκτη κατάσταση. Πρόκειται για το μυστήριο του πόνου, που μεταποιεί τον άνθρωπο και μέσα στους πόνους της ασθένειας του δίνει μία άλλη υπέροχη ειρήνη.
Ο σύγχρονος άνθρωπος μη θέλοντας να υποφέρει διόλου, υποφέρει πιο πολύ. Η πολλή άνεση του πρόσφερε ανία. Η πολλή ξεκούραση τον κούρασε. Ο άνθρωπος υποφέρει γιατί από κάτι στερείται. Έτσι αναγκάζεται να ανέχεται, να υπομένει κάτι ανεπιθύμητο, να πάσχει και να ταλαιπωρείται. Υποφέρει κάποιος που διέρχεται κάτι δυσάρεστο και τον κάνει να πονά. Δεν το θέλει, αλλά αναγκαστικά το δέχεται. Ο πόνος είναι αποτέλεσμα της κατάχρησης της ανθρώπινης ελευθερίας. Συνέπεια της αμαρτίας είναι ο πόνος. Ο πόνος συνεργεί στην ανθρώπινη σωτηρία, αφού ο άνθρωπος παρασυρμένος από το συνεχές κυνηγητό της παράνομης ηδονής γέμισε τη ζωή του από παράλογη οδύνη. Επειδή έμαθε έτσι και δεν θέλει να αγωνίζεται, για να απαλλαγεί από τα δαιμονοκίνητα πάθη, επιτρέπει ο Θεός τους πόνους και τις δοκιμασίες, ώστε δι’ αυτών να βοηθηθεί για να μετανοήσει.
Ο πόνος στη ζωή μας δεν αποδέχεται μοιρολατρικά, ως αναγκαίο κακό, παθητικά και ενοχλημένα, αλλά τοποθετούμενοι στη σκιά του σταυρού, όπου ένας απαθής για εμάς τους εμπαθείς. Έτσι ο άνθρωπος μέσα στην ασθένειά του βρίσκει την ψυχική του υγεία. Η ασθένεια γίνεται ευκαιριακό, δυνατό φάρμακο. Με εκούσια καρτερικότητα θα αντέξει κανείς τους ξαφνικούς, τους μεγάλους πόνους και θα οδηγηθεί στη μακαρία υπομονή και στην ψυχική ανάπαυση. Ο πόνος γίνεται ιατρός, θεραπευτής, ευεργέτης και σωτήρας. Εκεί που νόμιζε πως δεν υπάρχει φως, ζωή και ανάσταση, αναγεννάται, μεταμορφώνεται, αποκαλύπτει τα φτερά του.
Δίχως Θεό ο άνθρωπος είναι άχαρος και ανέλπιδος. Τα καθημερινά βάρη του γίνονται παράλογα, ασήκωτα, ανοημάτιστα. Τον κάνουν να θλίβεται, να μελαγχολεί, να απελπίζεται. Αν και οι χριστιανοί αποθαρρύνονται, σημαίνει πως δεν σηκώνουν τον σταυρό τους εκούσια, ευχάριστα και δοξολογικά. Τότε ο πιστός εξοικειώνεται με τον θάνατο και δεν τον φοβάται. Στην απουσία του Θεού υπάρχει ο φόβος, ο τρόμος και η απόγνωση. Σ’ εμάς δεν ανήκει η άμεση θεραπεία του πόνου, αλλά η γνώση και η σχέση με τον ζωντανό Θεό.
Ο πόνος μπορεί να οδηγήσει κάποιον να βρει τον Θεό. Μπορεί και να τον χάσει. Μη σταθούμε εμπόδιο σε αυτήν τη συνάντηση με τις αυστηρές ιδέες μας. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, το κέντρο της χαράς. Όλοι οι πονεμένοι ας τρέξουν σ’ Αυτόν, για να χαρούν αληθινά. Η μεγάλη αγάπη κάνει τον πονεμένο να μη λογαριάζει ούτε τους δυνατούς πόνους. Ο Χριστός κάνει πάνοπλους τους πιστούς του στην αντιμετώπιση διαφόρων πόνων. Ένας άπιστος δυσκολεύεται πολύ να υπομείνει καρτερικά τον όποιο πόνο, αυτό το παντοτινό αίνιγμα.
Η σύγχρονη πολιτισμένη κοινωνία μας έχει απομονώσει τους πονεμένους σε άσυλα, για να μη μας ενοχλούν. Λησμονούμε ότι ο πόνος μας ενώνει με το να συμπάσχουμε και να συμβοηθούμε. Αυτός που πονά, συμπονά πιο εύκολα, συμπαθεί και συμπαρίσταται. Ο πόνος είναι αλήθεια πως κουράζει. Μπορεί όμως να σε οδηγήσει και σε δρόμους που ποτέ δεν θα φανταζόσουν. Να δεις τον βαθύτερο άγνωστο εαυτό σου. Να γνωρίσεις τον εντός σου άγνωστο Θεό. Να δεις με μεγαλύτερη επιείκεια τον πλησίον -αδελφό σου. Τότε πράγματι ο πόνος θα έχει γίνει θεραπευτής σου. Θα ευχαριστηθείς που ασθένησες. Θα κατανοείς τον πόνο των άλλων. Δεν θα πετάς, θα πατάς στη γη και θα πιστεύεις ότι ο δρόμος της ζωής δεν έχει μόνο ροδοπέταλα αλλά και αγκάθια και μάλιστα από ρόδινες τριανταφυλλιές. Όμως χρειάζεται θάρρος, δύναμη, υπομονή και ελπίδα.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 26/2/2012

828 - Είπε ο παπα Εφραίμ Κατουνακιώτης

«Παιδί μου, ο καρπός της ησυχίας που επιδιώκεις είναι να επιδιώκεις να βλέπεις τους άλλους ως αγίους, ως αγγέλους. Όταν βλέπεις στους άλλους ελαττώματα και ιδίως στον Γέροντά σου, να ξέρεις ότι έπεσε η πνευματική σου ζωή, υποβιβάστηκε, και χρειάζεται πολλή μετάνοια και αυτομεμψία. Όταν βλέπω και κρίνω μέσα μου τους αδελφούς μου, να ξέρω ότι δεν πάω καλά. Πρέπει να πιστέψω καλά μέσα μου, ότι ο κάθε αδελφός είναι καλός και άγιος και μόνο εγώ είμαι ο πιο αχρείος. Σε κάθε παρεξήγηση να βάζω εγώ μετάνοια, είτε φταίω είτε όχι, για να είμαι πάντα ειρηνικός με τους άλλους και να είναι μαζί μου η Χάρις του Θεού. Ποτέ να μην κοινωνήσω τα θεία Μυστήρια αν έχω πικράνει κάποιον αδελφό και δεν έχω συνδιαλλαγεί μαζί του».


827 - Ο εορτασμός της Χιλιετούς πορείας του Κοινοβιακού Μοναστηριακού πολιτεύματος στο Άγιο Όρος (ΙΙΙ)


Προηγούμενα (Ι), (ΙΙ)


Από το Βιβλίο ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ,
του Σιμωνοπετρίτη Μοναχού Ανδρέα,
τ. Γραμματέα της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους



Β΄.  ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Την 9η Μαρτίου 1963 (απόγευμα Σαββάτου) Β΄ εβδομάδας των Νηστειών, μετέβησαν όλα τα μέλη της Επιτροπής Εορτασμού, και από το Άγιο Όρος Επιτροπή Αντιπροσώπων της Ιεράς Κοινότητας, προεξάρχοντος του Παναγιωτάτου σοφού, Ιεράρχου και Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονος Παπαγεωργίου, με παρουσία και συμμετοχή είκοσι Μητροπολιτών, στον πανηγυρίζοντα ιερό Μητροπολιτικό Ναό «του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά του και Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης χρηματίσαντος, όστις είναι το καύχημα των Αγιορειτών», όπου εψάλη μέγας Εσπερινός, μετά τον οποίο εκήρυξε εγκωμιαστικό λόγο υπέρ του Αγιορειτικού Μοναχισμού, ο Ιεροκήρυκας κ. Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, ο δε Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμων Παπαγεωργίου, στο τέλος του λόγου, επέδωσε στην Αγιορειτική Αντιπροσωπεία ενεπίγραφη αργυρή αναμνηστική πλάκα με το ακόλουθο κείμενο:

«Εις Δόξαν Θεού
Η Αποστολική των Θεσσαλονικέων Εκκλησία, δεσμώ ιερωτάτω μετά του Αγίου Όρους συνδεομένη, πολλώ ένεκα και δη ως ενδόξως εν Χριστώ ποιμανθείσα υπό του μεγάλου Αγιορείτου Πατρός Αγίου Αρχιεπισκόπου
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
Αγαλλομένη και συνεορτάζουσα χαρά μεγάλη επί τω ευσήμω Πανορθοδόξω εορτασμώ της Χιλιετηρίδος το Αγίου Όρους, προσφέρει τω Αγίω Άθω Όρει εις ανάμνησιν αγαθήν και σημείον ιερόν εις το διηνεκές συνδέσμου, τον γραπτόν τούτον εν Χριστώ χαιρετισμόν, δια χειρός Αγιορείτου Επισκόπου αυτής, Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Έτει σωτηρίω 1963, Μαρτίου δεκάτη, Κυριακή Β΄ των Νηστιών, εορτή του Αγίου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ».

Μετά το τέλος του Εσπερινού στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, ο Δήμος Θεσσαλονικέων δεξιώθηκε την Αγιορειτική Αντιπροσωπεία προς την οποία, ενώπιον των επισήμων και λοιπών προσκεκλημένων, επέδωσε ενεπίγραφη αναμνηστική αργυρή πλάκα με το εξής κείμενο:
«Θεσσαλονικέων ο Δήμος, από δόγματος ομοθύμου τη Ιερά Κοινότητι του Αγιωνύμου Όρους, ευλαβεί προσφορά τιμήν προσιέναι έγνω χιλιοστήν αμφιετηρίδα άγουσαν και τήδε τη ενεπιγράφω πλακί τούτο δηλώσαι, έτει σωτηρίω 1963 Μαρτίου μηνός δεκάτη. Δημαρχούντος Ιωαν. Παπαηλιάκη-Προεδρεύοντος Δημοτικού Συμβουλίου Ευαγγέλου Καναβού».
Με την ευκαιρία η Διοίκηση της Εταιρείας υπογράμμισε την προσήλωση του λαού της Βορ. Ελλάδος εις το θρησκευτικόν Ορθόδοξον ιδεώδες. Ο δε εντιμότατος Δήμαρχος κ. Ιωάννης Παπαηλιάκης ηυχήθη εις το Άγιον Όρος και δευτέραν λαμπράν και ένδοξον χιλιετηρίδα.
Την επομένη, Κυριακή Γρηγορίου του Παλαμά, τελέστηκε στον ιστορικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, πανηγυρική Αρχιερατική Συλλειτουργία, προεξάρχοντος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονος, Αντιπροέδρου της Κεντρικής Επιτροπής Χιλιετηρίδος, συλλειτουργούντων 20 Μητροπολιτών, ανάμεσα στους οποίους και ο Μιλητουπόλεως, και Σχολάρχης της Αθωνιάδος κ. Ναθαναήλ, με παρουσία Κλιμακίου της Κυβερνήσεως και όλων των επισήμων.
Ο εορτασσμός αυτός απετέλεσε σπάνιο φαινόμενο λαμπρότητας και θρησκευτικής έξαρσης. Τον πανηγυρικόν, πράγματι εμπνευσμένον λόγον, εκήρυξε ο Καθηγητής της Θεολογοκής Σχολής Αθηνών κ. Παναγιώτης Τρεμπέλας. Μετά την θεία Λειτουργία, ελιτανεύθη στους κεντρικότερους δρόμους της πόλης το ιερό Λείψανο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, καθώς και οι ιερές εικόνες των προστατών των είκοσι Ιερών Μονών του Άθω.
Την 6η μ.μ. στην μεγάλη αίθουσα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, η Πρυτανεία αυτού και η Θεολογική Σχολή δεξιώθηκαν επισήμως την Αγιορειτική Αντιπροσωπεία και επέδωκαν σ' αυτήν ενεπίγραφη αργυρή πλάκα με το εξής κείμενο:
«Θεία Χάριτι
Επειδή το ανέκαθεν οι του Αγιωνύμου Όρους Άθω πολίται εν τω μονήρει βίω την αρετήν ασκούντες και την προς Θεόν κοινωνίαν δι' ησυχίας και προσευχής διώκοντες διετέλεσαν, νυν δε την ευτυχή πλήρωσιν χιλίων ενιαυτών, από της υπ' Αθανασίου της Μεγίστης Λαύρας θεμελιώσεως πανηγυρίζουσιν  Έ δ ο ξ ε  τω Πρυτάνει και τη Συγκλήτω του εν Θεσσαλονίκη Αριστοτελείου Πανεπιστημίου επαινέσαι την Ιεράν του Όρους Κοινότητα, διότι τας παραδόσεις της του Χριστού Εκκλησίας γνησίως ετήρησε και τα ιερά Κειμήλια της των Πιστών ευσεβείας δια παντός του χρόνου ευλαβώς διεφύλαξε, επιτρέψαι δ' ανδρί μεν των της Συγκλήτου τας τιμάς επί τη εορτή, από του βήματος της μεγάλης αιθούσης ανειπείν, τη δε των Θεολόγων Σχολή τόμον αινέσιμον δημοσιεύσαι καπί τούτοις εύξασθαι τω Θεώ αεί το Όρος σκέπειν, αιτήσαι δε παρά των Μοναστών εν ταις αυτών ευχαίς τω Κυρίω περί ημών εντυγχάνειν.
Εγένετο εν Θεσσαλονίκη μηνός Μαρτίου Ι'  έτους σωτηρίου 1963.
Ο Πρύτανις Νικόλαος Π. Ανδριώτης».
Επίσης επιδόθηκε και μεμβράνη, στην οποία εκφράζεται ο σεβασμός του Πανεπιστημίου και της Θεολογικής Σχολής προς το εορτάζον Αγιώνυμο Όρος και στη συνέχεια ο Καθηγητής της Πατρολογίας κ. Χρήστου εξεφώνησε προσήκοντα λόγο.
Την 8η μ.μ. της ίδιας ημέρας η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, σε μεγάλη συγκέντρωση, δεξιώθηκε την Αγιορειτική Αντιπροσωπεία. Μετά δε από τον εκφωνηθέντα πανηγυρικό λόγο, από τον Καθηγητή κ. Στίλπωνα Κυριακίδη, αυτός, ως πρόεδρος, επέδωκε αργυρή ενεπίγραφη αναμνηστική πλάκα, με τα εξής λόγια:
«Ευδοκία Θεού
Η κατά Θεσσαλονίκην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών γεραίρουσα την του Αγιωνύμου Όρους Χιλιετηρίδα, έγνω από δόγματος ομοθύμου των Αρχόντων αυτής ευλαβώς τιμήν προσιέναι και την αγαλλίασιν αυτής δηλώσαι τη εορτή αγούση Ι. Κοινότητι και την δε ενεπίγραφον πλάκα αφιερώσαι και εγχειρίσαι τοις οσιωτάτοις Πατράσι. Έτει σωτηρίω 1963 εν τη Μαρτίου μηνός Πανηγύρει».
Η ίδια Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών προκήρυξε βραβείο -χορηγία της Επιτροπής Εορτασμού- για τη συγγραφή μονογραφίας «Η επίδρασις του Αγίου Όρους επί της διαμορφώσεως του βίου των Βαλκανικών λαών».
Έτσι έληξε ο εορτασμός της Χιλιετηρίδος στη Θεσσαλονίκη.

συνεχίζεται...
 

826 - Το ΣΔΟΕ έσπασε το...άβατο


Μαθήματα από τους Αγιορείτες μοναχούς θα πρέπει να πάρουν οι πολιτικοί μας

Την Πέμπτη το πρωί, οι άνδρες του ΣΔΟΕ μπήκαν στο Αγιον Ορος για να ελέγξουν δύο έργα που έγιναν τα τελευταία χρόνια, συνολικής αξίας 5 εκατ. ευρώ, στις Μονές Σίμωνος Πέτρας και Παντοκράτορος. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται έλεγχος στα μοναστήρια της Αθωνικής Πολιτείας κάτι που δεν έμεινε ασχολίαστο από τους Αγιορείτες μοναχούς οι οποίοι αρχικά αρνήθηκαν να συνεργαστούν.
Επί αρκετές ώρες, οι ελεγκτές έκαναν φύλλο και φτερό τα τιμολόγια που υπήρχαν, προκειμένου να δικαιολογηθούν τα χρήματα που δαπανήθηκαν για την ανέγερση μιας τετραώροφης αποθήκης και για τα έργα αναστύλωσης της Μονής Παντοκράτορος.
Τα μοναστήρια του Αγίου Ορους διεκδικούν 60 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ για έργα αναστύλωσης και διαφύλαξης της πολιτισμικής τους κληρονομιάς και ήδη έχουν απορροφήσει 20 εκατ. ευρώ. Το τελευταίο διάστημα, οι αιτήσεις για μελέτες πέφτουν βροχή στις αρμόδιες υπηρεσίες της Περιφέρειας κεντρικής Μακεδονίας και του ΚΕΔΑΚ, προκειμένου να εξασφαλίσουν και να πάρουν τα υπόλοιπα 40 εκατ. ευρώ πριν από το 2013, που λήγει το ΕΣΠΑ. «Το ίδιο ακριβώς είχαν κάνει και με το Γ' ΚΠΣ. Την τελευταία χρονιά απορρόφησαν και το τελευταίο ευρώ», μας είπε υπάλληλος των υπηρεσιών που ελέγχουν τις μελέτες των μοναστηριών του Αγίου Όρους.
Η αποθήκη
Πάνω σε μία χαράδρα χτίζεται μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες του Αγίου Όρους. Ο ηγούμενος και οι μοναχοί της Μονής Σίμωνος Πέτρας επιθυμούν την ολοκλήρωση του συγκριμένου έργου, το οποίο, για να χτιστεί, χρειάστηκε να απορροφηθούν κονδύλια τόσο από το Γ' ΚΠΣ όσο και από το ΕΣΠΑ, αξίας 2,7 εκατ. ευρώ. Μάλιστα, έχουν υποβάλει και νέα πρόταση προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης κληρονομιάς προκειμένου να εξασφαλίσουν επιπλέον 540.000 ευρώ. Σύμφωνα με τη μελέτη του έργου, πρόκειται για μία τετραώροφη αποθήκη, στην οποία θα μπορούν να μπαίνουν για να ξεφορτώνουν ακόμα και φορτηγά. Θα ενώνεται με τη μονή, ώστε να φαίνεται ως συνέχεια του μοναστηριού και για τον λόγο αυτό στην οροφή της αποθήκης θα τοποθετηθούν κεραμίδια. Το έργο είχε χωριστεί σε έξι φάσεις - με τον τρόπο αυτό «σπάνε» το συνολικό ποσό και γίνεται πιο εύκολα και γρήγορα η απορρόφηση των κονδυλίων. Αυτή τη στιγμή, η αποθήκη έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, καθώς οι μοναχοί περιμένουν την εκταμίευση της τελευταίας δόσης.
Η αναστύλωση
Το επόμενο έργο που θα ελέγξουν οι άνδρες του ΣΔΟΕ είναι η αναστύλωση της δυτικής πτέρυγας της Μονής Παντοκράτορος, που χρηματοδοτήθηκε με κονδύλια από το Γ' ΚΠΣ αξίας 1.487.000 ευρώ. Οι Αγιορείτες του συγκεκριμένου μοναστηριού, όμως, το οποίο είναι 7ο στην ιεραρχία, δεν σταματούν εδώ και έχουν καταθέσει νέα μελέτη, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες έχει εγκριθεί από την Περιφέρεια κεντρικής Μακεδονίας, ύψους 3,5 εκατ. ευρώ, προκειμένου να φτιάξουν και την ανατολική πτέρυγα. Μέσα, δηλαδή, σε λίγα χρόνια, έχουν καταφέρει να απορροφήσουν 5 εκατ. ευρώ από κοινοτικούς πόρους κάτι που δύσκολα καταφέρνει ένα υπουργείο.
Τα «ιερά» κόλπα
Μαθήματα από τους Αγιορείτες μοναχούς θα πρέπει να πάρουν οι πολιτικοί μας για να δουν πόσο εύκολα και γρήγορα μπορούν να απορροφούν κοινοτικούς πόρους καθώς και σε αυτόν τον τομέα τα υπουργεία υστερούν σε μεγάλο βαθμό.
Τα μοναστήρια, όταν επιθυμούν να ενταχθούν σε κάποιο κοινοτικό πρόγραμμα, «σπάνε» το έργο που επιθυμούν να κατασκευάσουν σε διάφορες φάσεις τις οποίες ονομάζουν «υποέργα». Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι τα χρήματα τα παίρνουν τμηματικά, είναι λιγότερα και η εκταμίευση τους μπορεί να γίνει πιο εύκολα και πιο γρήγορα.
Οι μονές που έχουν ενταχθεί στο ΕΣΠΑ
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου του 2012 είχαν ενταχθεί στα προγράμματα του ΕΣΠΑ 10 μονές, ανάμεσά τους και το γνωστό μας Βατοπέδι, το οποίο, όμως, ζητεί τα λιγότερα χρήματα. Ωστόσο, οι προτάσεις των μονών για την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων ολοένα αυξάνονται.
Ι. Μ. Δοχειαρίου: Αποκατάσταση νότιας πτέρυγας, 2.732.786 ευρώ
Ι. Μ. Ιβήρων: Επισκευή και αποκατάσταση βόρειας πτέρυγας, 3.808.521 ευρώ
Ι. Μ. Ιβήρων: Αντικατάσταση στέγης και επισκευαστικές εργασίες, 647.426 ευρώ
I. Μ. Ζωγράφου: Μετατροπή παλαιού κτίσματος σε ξενώνα, 2.597.963 ευρώ
Ι. Μ. Ιβήρων: Ανακατασκευή και επέκταση κελιού Αγίας Άννας, β' φάση, 405.349 ευρώ
Ι.Ν.Πρωτάτου: Αποκατάσταση στο κέλυφος του ναού, 1.466.935 ευρώ
Ι. Μ. Ξενοφώντος: Αποκατάσταση σκήτης, 1.012.594 ευρώ
Ι. Μ. Παντελεήμονος: Ανακατασκευή λόγω πυρκαγιάς δυτικής πτέρυγας, 759.910 ευρώ
Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου, Καρυές: Στερέωση και επισκευές, β' φάση, 775.219 ευρώ
I. Μ. Γρηγορίου: Αποκατάσταση κτιρίων, 2.822.738 ευρώ
Ι. Μ. Καρακάλου: Αποκατάσταση Εργατόσπιτου, α' φάση, 773.388 ευρώ
Ι. Μ. Βατοπεδίου: Συντήρηση και αποκατάσταση πύργου Τριών ιεραρχών, 345.043 ευρώ
Ι. Μ. Ξηροποτάμου: Δημιουργία Σκευοφυλακίου, 1.853.698 ευρώ


Πηγή: RealNews, του Σωτήρη Σταθόπουλου