Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

778 - Αναζητώντας γυναίκες στον Άθω


Διαθήκες, προικοσύμφωνα και δωρεές ρίχνουν φως στις γυναίκες που «πάτησαν» στο Περιβόλι της Παναγιάς, παρά το άβατον, σε έρευνα που υπογράφει η αμερικανίδα βυζαντινολόγος Αλις Μαίρη Τάλμποτ

Ακόμη και τα θηλυκά ζώα λέγεται πως απαγορεύονται στον Αγιον Ορος. Στους δώδεκα αιώνες της ιστορίας του, τρεις είναι οι περιπτώσεις - καταγεγραμμένες επισήμως - όπου το άβατον έχει καταλυθεί και οι γυναίκες έχουν πατήσει σε κάποιες από τις 20 μονές που βρίσκονται στο Περιβόλι της Παναγιάς, ενώ κάποιες άλλες παραβάσεις φημολογούνται πως έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα.
Αφαντες από την επίσημη Ιστορία του Βυζαντίου και τις πηγές - με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η Αννα Κομνηνή, κόρη του αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού και συγγραφέας του ιστορικού έργου «Αλεξιάς» -, οι γυναίκες έμεναν περιορισμένες στο σπίτι ή δούλευαν στα χωράφια. Χώρος γι' αυτές υπήρχε μόνο στους βίους αγίων - γραμμένους από άνδρες - σε κάποιες επιστολές, σε μερικούς ύμνους, που είχαν οι ίδιες υπογράψει. Κι όμως οι παραγκωνισμένες γυναίκες της βυζαντινής εποχής έχουν δυναμική παρουσία στα αρχεία της Αθωνικής Πολιτείας, στην οποία δεν μπορούσαν να πατήσουν, καθώς ο θρύλος θέλει τον Ιησού να δωρίζει τη χερσόνησο του Αθω στη μητέρα του και κατά συνέπεια η περιοχή θεωρείται απαγορευμένη ζώνη για άλλες γυναίκες. Πώς εξηγείται;
«Μοιάζει ειρωνικό το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να αντλήσει τόσο πολλές πληροφορίες για τη ζωή της γυναίκας στο Βυζάντιο από τα αρχεία του Αγίου Ορους, δεδομένου ότι η πρόσβαση σε αυτό ήταν πάντοτε απαγορευμένη για τις εκπροσώπους του γυναικείου φύλου. Τα αρχεία αποκαλύπτουν ότι γυναίκες είχαν επαφή με τα μοναστήρια της Αθωνικής Πολιτείας κυρίως επειδή πούλησαν ή δώρισαν τις περιουσίες τους σε αυτά», εξηγεί η πρόεδρος της Μεσαιωνικής Ακαδημίας των Ηνωμένων Πολιτειών, Αλις Μαίρη Τάλμποτ, που έδωσε διάλεξη στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη με θέμα «Αναζητώντας γυναίκες στον Αθω».
Ιδιοκτήτριες αγροτικών εκτάσεων και αμπελιών, μύλων και εργαστηρίων, σπιτιών, ακόμη και μεταλλείων, οι γυναίκες αλλάζουν προφίλ μέσα από τα συμβόλαια που κάνουν με την Αθωνική Πολιτεία. Διαχειρίζονται την προίκα τους ή εκτελούν τη διαθήκη του νεκρού συζύγου τους. Πωλούν τα χωράφια τους για να εξασφαλίσουν τα λύτρα απελευθέρωσης των παιδιών τους που είχαν πιάσει αιχμάλωτα οι Αραβες. Δωρίζουν την περιουσία τους για να εξασφαλίσουν μνημόσυνα μετά τον θάνατό τους και πιθανόν μια θέση στον Παράδεισο. Διαπραγματεύονται και υπογράφουν - αν και αρκετές είναι αναλφάβητες. Και παίρνουν τα χρήματα στο χέρι, χωρίς μεσολαβητές.
«Επτάμισι μέτρα πάπυρο χρειάστηκαν για να καταγραφούν οι 110 αγορές που έκανε μέσα σε πέντε μήνες στην περιοχή των Σερρών η Θεοδώρα Αγγελίνα Καντακουζηνού - μητέρα του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού - το 1337-38. Στη λίστα των πωλητών της συγκαταλέγονται καλόγριες και γυναίκες που διαχειρίζονται μόνες τους την περιουσία τους. Οι τεράστιες εκτάσεις που απέκτησε όμως η Θεοδώρα και τις οποίες δώρισε στη Μονή Βατοπεδίου δεν ήταν αρκετές για να της εξασφαλίσουν έναν ήρεμο βίο. Τρία χρόνια μετά τις μαζικές αγορές της, βρέθηκε στη φυλακή από έναν αντίζηλο του γιου της και πέθανε έναν χρόνο αργότερα εκεί», είναι ένα από τα παραδείγματα που δίνει η επίτιμη διευθύντρια του ερευνητικού κέντρου βυζαντινών σπουδών Dumbarton Oaks στην Ουάσιγκτον.
Η Ιερακίνα δίνει στη Μονή Ξενοφώντος τον αμπελώνα της, το 1348, και διαπραγματεύεται απευθείας με τον ηγούμενο. Η Ευδοκία το 1112 περνά πολύ δύσκολες μέρες με την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη. Και παρά το γεγονός ότι ο άνδρας της ζει, εκείνη δίνει τη συγκατάθεσή της να πωληθεί στη Μονή Δοχειαρίου ένα αγροτεμάχιο που αποτελούσε τμήμα της προίκας της, ώστε να μη ζητιανεύουν τα παιδιά της. Δεν αφήνει μάλιστα τον σύζυγό της να διαπραγματευθεί, αλλά παίρνει την αποζημίωση απευθείας από τον ηγούμενο Νεόφυτο.
Η δε Αννα Καντακουζηνή Παλαιολογίνα είχε μια έκταση στην Ολυνθο, που καταλήφθηκε από τους Σέρβους. Το χωράφι εγκαταλείφθηκε και όταν το πήρε πίσω δεν μπορούσε να το καλλιεργήσει, οπότε το πούλησε στη Μονή Δοχειαρίου 600 υπέρπυρα, αντί της πραγματικής του τιμής, ήτοι 2.000 υπέρπυρα. Η Μονή έχτισε στο κτήμα ένα παρατηρητήριο για την ασφάλειά της και για να παρηγορήσουν την Αννα που έδωσε το χωράφι σε χαμηλή τιμή, οι μοναχοί υποσχέθηκαν να προσεύχονται για την ίδια, τον σύζυγο και τους γονείς της!

777 - Το σήμαντρο - Σύμβολο μοναχισμού


Η εικόνα ενός μοναχού που κρούει το σήμαντρο καλώντας άπαντες στο μοναστήρι να συμμετάσχουν στα ιερά τους καθήκοντα εκφράζει έναν από τους πιο απλούς αλλά συνάμα και αγνούς συμβολισμούς της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θεό. Όπως και η καμπάνα σε μεταγενέστερους χρόνους, το σήμαντρο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα τόσο για τη σύναξη των μοναχών όσο και για να προμηνύσει τη χαρά ή τη λύπη, πάντα μέσα σε ένα κατανυκτικό κλίμα πνευματικής ηρεμίας και αφοσίωσης. Για πολλούς μάλιστα, αποτέλεσε στο παρελθόν και ένα από τα πρώτα μουσικά όργανα της βυζαντινής παράδοσης, αν και η χρήση του περιορίζεται αποκλειστικά για θρησκευτικούς σκοπούς.
Αν και πρόκειται για ένα ιδιόφωνο μουσικό όργανο, το σήμαντρο ανήκει στην κατηγορία των κρουστών. Αποτελείται από μια μακρόστενη σανίδα ή μεταλλική πλάκα, που λεπταίνει στις άκρες και έχει τρεις έως πέντε οπές. Εδώ και αιώνες τώρα κρούεται ρυθμικά σε πολλά μοναστήρια της πατρίδας μας με μεταλλικό ή ξύλινο σφυρί, που λέγεται κόπανος, και χρησιμοποιείται για να αφυπνίσει τους μοναχούς ή να τους συνάξει για την τέλεση των ιερών τους καθηκόντων. Ανάλογα πάντως με την κρούση εκφράζεται και ο σκοπός της σύναξης αυτής, που σε πολλές περιπτώσεις, όπως σε κηδείες, έχει χαρακτήρα θλίψης.


Όπως μαρτυρούν ιστορικές πηγές, το σήμαντρο βρισκόταν σε χρήση στους ενοριακούς ναούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας πολύ πριν από την εισαγωγή των κωδώνων (καμπάνες). Σε πολλές περιπτώσεις αναφέρονται από συγγραφείς της εποχής του Βυζαντίου και οι ονομασίες χειροσήμαντρο, μεγασήμαντρο και αγιοσιδηρούν. Το ξύλινο σήμαντρο φέρει και την ονομασία τάλαντο. Με την πάροδο των χρόνων πάντως αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της μοναστικής ζωής στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους. Ακόμα και σήμερα, τόσο η ζωή των μοναχών στα μοναστήρια όσο και οι δραστηριότητες των χιλιάδων επισκεπτών τους κάθε χρόνο καθορίζονται από την κρούση αυτής της ξύλινης ή σιδερένιας πλάκας.
Η κρούση του σήμαντρου είναι συμβολική. Για το μεν μικρό σήμαντρο που χρησιμοποιείται στον Όρθρο συμβολίζει και υπονοεί όσα διδάσκει η Παλαιά Διαθήκη, ενώ για το μεγάλο σήμαντρο τονίζει το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Η κρούση του σίδηρου σήμαντρου θυμίζει τη σάλπιγγα του αγγέλου, την οποία θα ακούσουν με αγαλλίαση οι εκλεκτοί κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Παράλληλα, η κρούση του ξύλινου σήμαντρου ή τάλαντου θυμίζει την κρούση του ξύλου από το Νώε πριν από τον κατακλυσμό και έτσι κατά τις ιερές Ακολουθίες στα μοναστήρια, το σήμαντρο συμβολίζει τον ερχομό των πιστών εντός της Νέας Κιβωτού που είναι η Εκκλησία του Χριστού, ώστε να σωθούν από τον κατακλυσμό της αμαρτίας.


Μετά την εμφάνιση της η καμπάνα κυριάρχησε ως μέσο κλήσης των πιστών στους ιερούς ναούς. Το σήμαντρο επανήλθε στους ενοριακούς ναούς κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας, κυρίως λόγω της ανάγκης των πιοτών να συγκεντρώνονται και να εκκλησιάζονται κρυφά, χωρίς κωδωνοκρουσίες.
Γνωρίζοντας μάλιστα ότι πολλά μοναστήρια λειτούργησαν και ως «κρυφά σχολειά» την εποχή εκείνη, γίνεται σαφές ότι η κρούση του σήμαντρου εξυπηρετούσε και εκπαιδευτικούς σκοπούς, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί οι συμμετέχοντες από τους Τούρκους κατακτητές.
Σήμερα, τα ξύλινα και τα σιδηρά σήμαντρα παραμένουν εν χρήσει μαζί με τους κώδωνες μόνο στις ιερές μονές, ενώ καθένα από αυτά κρούεται σε ορισμένο χρόνο που ορίζει η τάξη του μοναστηριού. Μπορεί μάλιστα να ειπωθεί ότι ο τρόπος με τον οποίο κρούεται το σήμαντρο σε κάθε μονή υποδηλώνει και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αυτής, είτε πρόκειται για ανδρικό είτε για γυναικείο μοναστήρι.

776 - Γερο Παΐσιος: Είναι μεγάλη αχαριστία αυτό το χαλαρό πνεύμα που υπάρχει στην Ελλάδα


Περνούν τά χρόνια καί τι δύσκολα χρόνια!
∆εν τελείωσαν τά θέµατα.
Βράζει το καζάνι.
Αν δεν είναι λίγο δυναμωμένος κανείς, πώς θα μπόρεση να αντιµετωπίση μια δύσκολη κατάσταση; Ο Θεός δεν έκανε ανεπρόκοπους ανθρώπους. Πρέπει να καλλιεργήσουµε το φιλότιµο. Αλήθεια, Θεός φυλάξοι, αν γίνει ένα τράνταγµα, πόσοι θα σταλθούν όρθιοι;
Πριν από τον πόλεµο του '40, στην Κόνιτσα, εκεί που είχα το μαραγκουδάδικο ήταν η αγορά καί έφερναν οιχωρικοί καλαµπόκι, σιτάρι κ.λπ. Μερικοί πλούσιοι - τι πλούσιοι, αυτοί δηλαδή που έπαιρναν κάποιους τόκους από τις Τράπεζες, όταν πήγαιναν οι καηµένοιοι χωρικοί το καλαµπόκι στην αγορά, για να το πουλήσουν, αυτοί τοκλωτσούσαν με το πόδι καί ρωτούσαν πόσο έχει. Όταν ήρθε ο πόλεµος και αναγκάσθηκαν να τα πουλήσουν όλα, «καληµέρα» έλεγε ο ένας, «έχεις καλαµπόκι;» ρωτούσε ο άλλος. Γι' αυτό τώρα να ευχαριστείτε τον Θεό για όλα. Κοιτάξτε να ανδρωθείτε. Σφιχτήτε λιγάκι. Βλέπω τι μας περιµένει, γι' αυτό πονάω. Μην αφήνετε τον εαυτό σας χαλαρό. Ξέρετε τι τραβάνε άλλου οι Χριστιανοί;
Στην Ρωσία μέσα στα κάτεργα. Τι δυσκολίες! Που πνευµατικά βιβλία! Αφήστε την Αλβανία. ∆υστυχία! ∆εν έχουν να φάνε. Ούτε Εκκλησίες άφησαν ούτε μοναστήρια. Τά ονόµατα τους τά άλλαξαν και αυτά, γιατί δεν ήθελαν να ακούγονται χριστιανικά ονόµατα. Καί στην Αµερική ακόµη, οι Ορθόδοξοι είναι λίγοι, σκορπισµένοι σε διάφορα μέρη, καί ξέρετε τι τραβάνε; Να μην υπάρχει ορθόδοξη κοινότητα, να πηγαίνουν με το τραίνο ώρες μακριά, για να εκκλησιασθούν, να έρχονται στο Άγιον Όρος να συµβουλευθούν για ένα θέµα! Είναι μεγάλη αχαριστία αυτό το χαλαρό πνεύµα πού υπάρχει στην Ελλάδα. Πόσους Άγιους θα παρουσίαση ο Θεός στα κράτη που υπήρχε κοµµουνισµός! Μάρτυρες! Εκείνοι είχαν αποφασίσει τον θάνατο. Είχαν μεγάλες θέσεις καί δεν συµφωνούσαν με τους νόµους, όταν ήταν αντίθετοι με τον νόµο του Θεού. «∆εν συµφωνώ- σκοτώστε με, κλείστε με φυλακή», έλεγαν, για να μην παρασυρθούν καί οι άλλοι...

775 - Ερώτηση βουλευτών προς την Υπουργό για το ζήτημα της Αθωνιάδος


Έντονα αναστατωμένοι είναι οι μαθητές που φοιτούν στην Γ΄ Λυκείου της ιστορικής Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αγίου Όρους καθώς και οι γονείς τους, από την απόφαση του Υπουργείου να συνεχίσουν την φοίτησή τους στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Νεάπολης.
Συγκεκριμένα, με έγγραφο που εστάλη προς τη Διεύθυνση της Σχολής, το Υπουργείο καλεί τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου να εγκαταλείψουν την Σχολή και να μεταφερθούν στην Νεάπολη Θεσσαλονίκης λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών.
Το γεγονός αυτό είναι πρωτάκουστο και απαράδεκτο καθώς εν μέσω της σχολικής περιόδου και λίγο πριν τις Πανελλαδικές εξετάσεις καλούνται οι μαθητές να αλλάξουν σχολική στέγη και να εγκατασταθούν χιλιόμετρα μακριά.
Η Αθωνιάς Εκκλησιαστική Ακαδημία αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα σχολεία της Πατρίδας μας, στην οποία έχουν φοιτήσει μεγάλες προσωπικότητες του Γένους, όπως ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Ρήγας Φεραίος, ο Ευγένιος Βούλγαρης και πολλοί άλλοι.
Παράλληλα, η φοίτηση στη Σχολή αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή των μαθητών, οι οποίοι επέλεξαν να μυηθούν και να διδαχθούν τις θρησκευτικές παραδόσεις από μικρή ηλικία.
Κατά συνέπεια, αποτελεί το λιγότερο εμπαιγμός προς τους μαθητές αλλά και αντιπαιδαγωγική μέθοδος η απόφαση αλλαγής της σχολικής στέγης από αβλεψίες και παραλείψεις της Πολιτείας.
Συνεπώς ερωτάται η αρμόδια Υπουργός:  
1. Είναι δυνατόν στο μέσο της σχολικής περιόδου να ζητείται αλλαγή του σχολικού περιβάλλοντος από μαθητές λόγω έλλειψης καθηγητών;
2. Πόσο παιδαγωγική θεωρείται την πρακτική αυτή;
3. Αντιλαμβάνεστε την ιστορία που φέρει η Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία, τις θρησκευτικές παραδόσεις που αυτή μεταφέρει στο πέρασμα των Αιώνων και με ποιο σκεπτικό αποφασίζετε να εκδιώξετε τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου;
4. Για ποιο λόγο δεν έχετε προνοήσει για την στελέχωση της Σχολής με τους απαραίτητους καθηγητές της φετινή σχολική χρονιά και μάλιστα σε μαθήματα στα οποία οι μαθητές θα εξεταστούν πανελλαδικά;
5. Είναι στις προθέσεις σας να συμμεριστείτε τα δίκαια αιτήματα των γονέων των μαθητών της Σχολής και να επιλύσετε κάθε δυνατό πρόβλημα με το εκπαιδευτικό προσωπικό,  ώστε οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου να μην αναγκαστούν να μετεγκατασταθούν σε άλλο σχολείο;
Οι  Ερωτώντες  Βουλευτές:
Ανατολάκης Γεώργιος,   Β΄ Πειραιώς - ΛΑ.Ο.Σ.  
Πλεύρης Αθανάσιος, Α΄ Αθηνών – ΛΑ.Ο.Σ.

774 - Παραδοσιακό αγιορείτικο κέρασμα (γ΄)


Το παραδοσιακό αγιορείτικο κέρασμα δεν αποσκοπεί να είναι μόνον παράθεση θαυμάτων ή θεόπνευστων λόγων αγιορειτών πατέρων και γερόντων, αλλά να είναι και αναμνήσεις, σκέψεις, στοχασμοί, και ιστορίες που θα μπορούσε κάποιος προσκυνητής να ακούσει στους αγιορείτικους κοιτώνες, εκεί που προτού κοιμηθεί κανείς γνωρίζεται με τον διπλανό του, ανταλλάσει πληροφορίες, σχεδιάζει την αυριανή ημέρα και αναστοχάζεται τις εμπειρίες που έζησε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και με αυτόν τον στόχο προσπαθεί να αναδημιουργήσει μία ατμόσφαιρα αγιορείτικης εμπειρίας όσο αυτό βέβαια είναι δυνατόν.
Το τρίτο αυτό κέρασμα ασχολείται με την θαυματουργική δεξιά χείρα της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, που φυλάσσεται στην ιερά μονή της Σιμωνόπετρας, με το ερώτημα του κινέζου προσήλυτου στην Ορθοδοξία «Καλά, αν θα είμαι στον παράδεισο για πάντα, τι θα κάνω εκεί;», με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας που βρίσκεται στην ιερά μονή Χιλανδαρίου, και ακόμα με τον όσιο Σισώη και τον Μέγα Αλέξανδρο, που αναπαραστάσεις τους βρίσκονται σε πολλά αγιορειτικά μοναστήρια.

773 - Ο εορτασμός της Χιλιετούς πορείας του Κοινοβιακού Μοναστηριακού πολιτεύματος στο Άγιο Όρος (ΙΙ)



Προηγούμενο (Ι)


Από το Βιβλίο ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ,
του Σιμωνοπετρίτη Μοναχού Ανδρέα,
τ. Γραμματέα της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους

 

Α΄.  ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ


Την 3η Μαρτίου 1963 –Κυριακή της Ορθοδοξίας– στο Πατριαρχείο, προεξάρχοντος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Κου Αθηναγόρα σε Πατριαρχική Συνοδική Συλλειτουργία, εκηρύχθη η έναρξη του εορτασμού της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους και ολόκληρο το έτος 1963 Πανηγυρικό. Στον εορτασμό συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες των Γραμμάτων, πολυμελές κλιμάκιο της στην Αθήνα εδρεύουσας Επιτροπής εορτασμού και τριμελής Ιεροκοινοτική Αντιπροσωπεία Αγιορειτών, αποτελούμενη από τους Προηγουμένους Κωνσταντίνο Λαυριώτη, και Κωνσταντίνο Βατοπεδινό και τον Καθηγούμενο της 5Ι.Μ. Διονυσίου Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ, οι οποίοι προσεκόμισαν στην Α.Π.Θ. Οικουμενικό Πατριάρχη και την ακόλουθη εικοσασφράγιστο πρόσκληση της Ιεράς Κοινότητας:

Αριθ. Πρωτ. 3/Κ
Εν Καρυαίς τη 15η Φεβρουαρίου 1963
Τη Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητι 
τω Οικουμενικώ Πατριάρχη Κω, Κω, ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ
Εις Φανάριον

«Επ’ όρος υψηλόν ανάβηθι ο ευαγγελιζόμενος εν ισχύϊ ύψωσον φωνήν». (Ησ. 40,9)

Το προφητικόν τούτο λόγιον δανειζομένη, Παναγιώτατε Δέσποτα, η καθ’ ημάς Ιερά Διπλή Σύναξις των είκοσιν Ιερών και Πατριαρχικών Μονών του Αγίου Όρους Άθω, παρακαλεί θερμώς την Υμετέραν θεοφρούρητον Κορυφήν, όπως ευαρεστουμένη κηρύξη το γε νυν από του Δεσποτικού Αυτής Θρόνου, εις της Οικουμένης τα πέρατα, την έναρξιν των πνευματικών εορταστικών εκδηλώσεων, επί τη συμπληρώσει χιλιετίας από της ιδρύσεως της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, και του της απαρχής οργανωμένου Μοναχισμού εν Άθω.
Εν καιρώ δε, ελπίζομεν, κατά τα τέλη προσεχούς μηνός Μαΐου αναβάσεις εν τη καρδία, ως πάντοτε θεμένη, ευδοκήση και ανέλθη, ως το πάλαι ο θεόπτης Μωϋσής επί το Όρος τούτο το Άγιον, και εν ισχύϊ ποιμαντική υψώση την πατρικήν Αυτής φωνήν προς τα από Βορρά και Θαλάσσης και Εώας πιστά και ευσεβή τέκνα της, ίνα επί τω αυτώ προσερχόμενα εν ενί στόματι και μιά καρδία δοξάσωσι τον Πανάγαθον Θεόν, τον καιρούς και χρόνους εν τη ιδία εξουσία θέμενον, ότι ηξίωσε την Μοναστικήν ημών Πολιτείαν συμπληρώσαι ήδη χίλια έτη ζωής ειρηνικής και αδιασπάστου, τιμήσωσι δε και τους απ’ αρχής και μέχρις ημών, καθαγιάσαντας αυτήν οσίους Πατέρας. Οικείος ο Τόπος, Παναγιώτατε Δέσποτα, Κλήρος θεόθεν λαχών Σοι το Όρος το Άγιον, τέκνα Σα πιστά και υπήκοα οι ταπεινοί αυτού οικήτορες, κανονικόν και αναφαίρετον δικαίωμά Σας το προστήναι των εορτών του.
Καλεί Σε η Κυρία και Έφορος αυτού Υπεραγία Θεοτόκος, αναμένουσί Σε οι μακαριστοί Αγιορείται Πατριάρχαι, οι εν αρεταίς κατά καιρούς κλεΐσαντες τον θρόνον του Πρωτοκλήτου, ως και οι ενταύθα εγκαταβιώσαντες Ιεράρχαι, Όσιοι και Οσιομάρτυρες, υπέρ πάντας δε ο πρώτος των οικητόρων του, Όσιος Αθανάσιος, ο κτίτωρ της ευαγούς Μεγίστης Λαύρας. Πάριδε, φιλοστοργώτατε πάτερ, γήρας και ταλαιπωρίαν κι ελθέ εις το αγιάσαι ημάς, επίφανον το σεπτόν πρόσωπόν Σου επί τον Άγιον τούτον Τόπον και ευλόγησον ημάς, τα ταπεινά Σου τέκνα, ίνα και ταις θεοπειθέσιν ευχαίς Σου στηριζόμενοι αξιωθώμεν απερισπάστως και ακλινώς βαδίσαι επί τας τρίβους των μακαρίων Πατέρων και εν σταθηρά υπομονή τηρήσαι αλώβητον την Ιεράν Παρακαταθήκην της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας. Εισελθείν δε εν ειρήνη και πνευματική χαρά εις την δευτέραν χιλιετηρίδα του Αγιορειτικού Μοναχικού βίου και εύχεσθαι καθηκόντως τω Ουρανίω Πατρί και Δεσπότη υγείαν αδιάπτωτον και έτη πάμπολλα και ειρηνικά ορθοτομούντα εν παντί και πάντοτε τον λόγον της ευαγγελικής αληθείας. Δέχθητι, Παναγιώτατε Δέσποτα, και τας από ψυχής ταπεινάς προσκυνήσεις, άστινας υποβάλλομέν Σοι βαθυσεβάστως.
Άπαντες οι εν τη Εκτάκτω Διπλή Ιερά Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών, ευαγών και Πατριαρχικών Μονών του Αγίου Όρους Άθω».


Μετά την ανάγνωση της ανωτέρω προσκλήσεως, ο Οικουμενικός Πατριάρχης απηύθυνε το ακόλουθο Μήνυμα, προς την Εκκλησία σύμπαντος του Ορθοδόξου κόσμου και του ιερού κλήρου Αυτής.

ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ 
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
Παντί τω ιερώ κλήρω και τω πληρώματι της Εκκλησίας χάριν και ειρήνην παρά Θεού.
Η αγία ημών Ορθόδοξος Εκκλησία, την αδιάκοπον της παραδόσεως συνεχίζουσα σειράν, πανηγυρικώς, κατά την σήμερον Κυριακήν της Ορθοδοξίας, τιμά και γεραίρει την μνήμην των Αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως, όσοι κατά την μακραίωνα ιστορικήν αυτής ζωήν εστήριξαν και εκράτυναν την Ορθόδοξον ομολογίαν.
Αλλ’ η παρούσα προσφορά της αναιμάκτου θυσίας, εν Πατριαρχική και Συνοδική Λειτουργία τελουμένη, κατά το έθος, εις μνήμην του νέφους τούτου των Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως, αποτελεί άμα και την αρχήν σειράς πανηγυρικών ιεροτελεστιών και εορταστικών τελετών, άς άρτι, επί τη συμπληρώσει κατά το τρέχον έτος χιλιετίας από της συστάσεως της Μοναχικής εν Αγίω Όρει Πολιτείας, ώρισεν αξιοχρέως η Μήτηρ Εκκλησία, υφ’ ης την κανονικήν δικαιοδοσίαν και την υπάτην κηδεμονίαν τούτο διατελεί.
Αι εορταστικαί αύται τελεταί, αίτινες διεξαχθήσονται εν Αγίω Όρει και εκτός αυτού, τη συμμετοχή των κατά τόπους Αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών και αντιπροσώπων άλλων Χριστιανικών Ομολογιών, αποτελούσι κυρίως εκδήλωσιν τιμής από μέρους της Εκκλησίας προς τους απ’ αιώνων ελομένους τον ικετικόν και μονήρη της μοναστικής αθλήσεως βίον, και στροφήν της προσοχής του συγχρόνου Ορθοδόξου και χριστιανικού καθόλου κόσμου προς το Άγιον Όρος και την εν αυτώ εν σιγή και λατρευτική ζωή παρεχομένην, πραγματικήν δε εις τους ιερούς σκοπούς του χριστιανισμού προσφοράν συνιστώσαν Ορθόδοξον μαρτυρίαν, παρέξουσιν άμα αφορμήν εις έξαρσιν αφανών πτυχών της Ορθοδόξου κατά Θεόν βιοτής και προβολήν των υπό τας αμφιλαφείς στέγας των εν Άθω αιωνοβίων Μονών και υπό την ανύστακτον και άγρυπνον επίβλεψιν των εν αυταίς ασκουμένων Πατέρων επιμελώς διαφυλαχθέντων θησαυρών της αποκεκαλυμμένης αληθείας και της θρησκευτικής βιώσεως της Ορθοδόξου πίστεως και ευσεβείας.
Ο Χριστιανικός Μοναχισμός, το πρώτον εν Αιγύπτω, κατά τον 4ο αιώνα, εμφανισθείς, και εκείθεν μεταφυτευθείς εις την Παλαιστίνην, την Συρίαν, την Μικράν Ασίαν, και την θεοφύλακτον ταύτην Πόλιν, εν η ήκμασαν περίφημοι Μοναί, ως η του Στουδίου και η των Ακοιμήτων, εν τη Χερσονήσω του Άθω ιδιαιτέρως ανεπτύχθη κατά τον Ι΄αιώνα. Κατά τον αιώνα τούτον λήγει η προηγηθείσα και εν αυτώ περίοδος της αποδημίας εις την έρημον και του υπερβατικού μυστικισμού υπό την μορφήν του Ερημιτισμού και του Ησυχασμού και άρχεται η περίοδος του Κοινοβιακού Μοναχισμού, ου εισηγητής και ρυθμιστής εν Αγίω Όρει εγένετο ο εν Ολύμπω της Βιθυνίας πρότερον αθλήσας Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, δια της υπ’ αυτού, ακριβώς προ χιλίων ετών, ιδρυθείσης Ιεράς Μονής της Μεγίστης Λαύρας, ης την σύστασιν μετ ου πολύ ηκολούθησεν η ίδρυσις και άλλων Μεγάλων Μονών.
Προήλθεν ούτως, υπό την επίδρασιν και του εκεί καταλλήλου φυσικού περιβάλλοντος, ο Αγιορειτικός Μοναχισμός, όστις αποτελεί μοναδικόν φαινόμενον, ου μόνον εν τη καθ’ ημας Ορθοδόξω Ανατολή, αλλά και εν ολοκλήρω τω Χριστιανικώ κόσμω, ως ιδιότροπος βίωσις των θρησκευτικών αξιών, εν ελαχίστω χώρω συγκεντρούσα εν Μοναίς, Μονυδρίοις, Σκήταις, Κελλίοις, Καθίσμασι και Καλύβαις, πάσας τας μορφάς της Μοναστικής αθλήσεως, ως αύται εξεδηλώθησαν από των αρχαίων του Χριστιανισμού χρόνων. Και συνέχισεν έκτοτε ο Μοναχισμός ούτος αδιάκοπον την πορείαν της ζωής αυτού, αναλόγως των συνθηκών των καιρών και των ιστορικών εξελίξεων, εμφανίζων εποχάς μείζονος ή ελάσσονος ακμής, και είτε ακμάζων, είτε προς καιρόν δοκιμαζόμενος, υπερόχους πάντοτε παρέχων τη Ορθοδοξία υπηρεσίας, ως προασπιστής της Ορθοδόξου πίστεως, και συνεχιστής της γνησίας Ορθοδόξου Μοναχικής Παραδόσεως, ως φύλαξ τιμιωτάτων αγαθών εις συντήρησιν και επιβίωσιν της ιστορικής συνειδήσεως και συνεχείας, και ως καλλιεργητής των Γραμμάτων και της Ορθοδόξου Χριστιανικής Τέχνης.
Το Άγιον Όρος, ως μαρτύριον της ακαταλύτου ορμής της ανθρωπίνης ψυχής προς τον αιώνιον Θεόν και σύμβολον της δογματικής και ηθικής ενότητος των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ων των πλειόνων της μοναχικής τάξεως αντιπροσώπους από του τέλους ήδη του Ι’ αιώνος φιλοξενεί, αποτελεί σεμνείον Πανορθόδοξον και απολαύει της ευλαβείας σύμπαντος του Ορθοδόξου κόσμου, ανεξαρτήτως εθνότητος και φυλής.
Επί δεκάδα αιώνων το Άγιον Όρος δια της ιεράς αυτού ακτινοβολίας, ομιλεί προς τους εν τω κόσμω, εν μέσω της δίνης της ζωής, τον αγώνα της ηθικής τελειώσεως αγωνιζομένους χριστιανούς. Ο γαλήνιος των Αγιορειτών Μοναχών κόσμος θα ομιλήσει και εφέτος από των κλιτύων του υψικαρήνου Άθω, απευθύνων σιωπηρόν μήνυμα, κλήσιν εις στροφήν προς εαυτόν και ψυχικήν περισυλλογήν, εις αφοσίωσιν προς τον Θεόν και τον νόμον του Θεού, εις ανασύνδεσιν εν τη πίστει και τη αγάπη των φύσει συγγενών και οικείων, εις άρσιν της λυπηράς διαιρέσεως, δι ην βλασφημείται το Πανάγιον του Κυρίου Όνομα εν τοις έθνεσιν.
Δι’ ελπίδος έχοντες, ότι ο εν τω πνεύματι του αιώνος ημών ζων και κινούμενος χριστιανισμός θα ακούση και οικειότερον θα δεχθή το μήνυμα τούτο, εξαγγέλλομεν και εκθύμως ευλογούμεν την έναρξιν των επί τη Χιλιετηρίδι της Μοναχικής Πολιτείας του Αγίου Όρους ορισθεισών εορταστικών τελετών και εκδηλώσεων, ευχόμενοι επιτυχή την διεξαγωγήν αυτών.
Η χάρις του Θεού και το άπειρον έλεος συν τη παρ’ ημών ευλογία είη μετά πάντων υμών.
Κυριακή της Ορθοδοξίας 1963
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Διάπυρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών.

Στη συνέχεια οι προσκεκλημένοι μετέβησαν στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, μαζί με τον Πατριάρχη, όπου εκφωνήθηκαν ιεροί λόγοι, υπέρ της ζωής και δράσης του Αγίου Όρους και του ιδεώδους του Ορθοδόξου Μοναχισμού.

συνεχίζεται...

772 - Ο Γέροντας Παΐσιος για την αυτοκτονία


- Γέροντα, μερικοί νθρωποι, ν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στήν ζωή τους, μέσως σκέφτονται νά ατοκτονήσουν.
- Μπαίνει γωισμός στήν μέση. Ο περισσότεροι πού ατοκτονον, κον τόν διάβολο πού τούς λέει πώς, ν τερματίσουν τήν ζωή τους, θά γλιτώσουν πό τό σωτερικό βάσανο πού περνον, καί πό γωισμό ατοκτονον.
ν λ.χ. κάνη κάποιος μία κλεψιά καί ποδειχθ τι κλεψε, «πάει, λέει, τώρα γινα ρεζίλι» καί, ντί νά μετανοήση, νά ταπεινωθ καί νά ξομολογηθ, γιά νά λυτρωθ, ατοκτονε. λλος ατοκτονε, γιατί τό παιδί το εναι παράλυτο. «Πς νά χω παράλυτο παιδί γώ;» λέει καί πελπίζεται. ν εναι πεύθυνος γι' ατό καί τό ναγνωρίζη, ς μετανοήση. Πς βάζει τέρμα στήν ζωή του καί φήνει τό παιδί του στόν δρόμο; Δέν εναι πιό πεύθυνος μετά;
- Γέροντα, συχνά κομε γιά κάποιον πού ατοκτόνησε τι εχε ψυχολογικά προβλήματα.
- Ο ψυχοπαθες, ταν ατοκτονον, χουν λαφρυντικά, γιατί εναι σαλεμένο τό μυαλό τους. Καί συννεφιά νά δον, νιώθουν να πλάκωμα. ν χουν καί μία στενοχώρια, χουν διπλή συννεφιά. Γι' ατούς μως πού ατοκτονον χωρίς νά εναι ψυχοπαθες -καθώς καί γιά τούς αρετικούς- δέν εχεται κκλησία, λλά τούς φήνει στήν κρίση καί στό λεος το Θεο. ερέας δέν μνημονεύει τά νόματά τους στην Προσκομιδή οτε τούς βγάζει μερίδα, γιατί μέ τήν ατοκτονία ρνονται, περιφρονον τήν ζωή πού εναι δρο το Θεο. Εναι σάν νά τά πετον λα στό πρόσωπο το Θεο. λλά μες πρέπει νά κάνουμε πολλή προσευχή γιά σους ατοκτονον, γιά νά κάνη κάτι Καλός Θεός καί γι' ατούς, γιατί δέν ξέρουμε πώς γινε καί ατοκτόνησαν, οτε σέ τί κατάσταση βρέθηκαν τήν τελευταία στιγμή. Μπορε, τήν ρα πού ξεψυχοσαν, νά μετανοιωσαν, νά ζήτησαν συγχώρηση πό τόν Θεό καί νά γινε δεκτή μετάνοιά τους, ποτε τήν ψυχή τους νά τήν παρέλαβε γγελος Κυρίου.
Εχα κούσει τι να κοριτσάκι σέ να χωριό πγε νά βοσκήση τήν κατσίκα τους. Τήν δεσε στό λιβάδι καί πγε πιό πέρα νά παίξη. Ξεχάστηκε μως στό παιχνίδι καί κατσίκα λύθηκε καί φυγε. ψαξε, λλά δέν τήν βρκε καί γύρισε στό σπίτι χωρίς τήν κατσίκα. πατέρας το θύμωσε πολύ, τό δειρε καί τό δίωξε πό τό σπίτι. «Νά πς νά βρής τήν κατσίκα, τς επε. ν δέν τήν βρής, νά πς νά κρεμασθς». Ξεκίνησε τό ταλαίπωρο νά πάη νά ψάξη. Βραδίασε καί ατό κόμη δέν εχε γυρίσει στό σπίτι. Ο γονες, βλέποντας τι νύχτωσε, βγκαν νήσυχοι νά βρον τό παιδί. ψαξαν καί τό βρκαν κρεμασμένο σέ να δένδρο. Εχε δέσει στόν λαιμό το τό σχοινί τς κατσίκας καί κρεμάστηκε στό δένδρο. Τό κακόμοιρο εχε φιλότιμο καί πρε κατά γράμμα ατό πού το επε πατέρας του. Τό θαψαν μετά ξω πό τό κοιμητήρι. κκλησία φυσικά καλά κανε καί τό θαψε π' ξω, γιά νά φρενάρη σους ατοκτονον γιά τό παραμικρό, λλά καί Χριστός καλά θά κάνη, ν τό βάλη μέσα στόν Παράδεισο