Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

677 – Ξενοφωντινός Αγιογράφος (φωτογραφία του National Geograph)

.........Ο αδελφός Στ., δόκιμος στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος, βάζει τις τελευταίες πινελιές σε μια εικόνα πριν πάει για Απόδειπνο.
.........Οι αγιογραφίες στο Άγιον Όρος γίνονται ακόμα με τη βυζαντινή τεχνοτροπία, και πολλοί μοναχοί περνούν όλη τους τη ζωή προσπαθώντας να τελειοποιήσουν την τέχνη τους. Ένας αγιογράφος δεν κρατά ποτέ τα έργα του για λογαριασμό του.

Από το Λεύκωμα ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΒΩΤΟΣ,
του National Geograph

676 - Εντυπώσεις ενός Ιάπωνα

.........Το σχέδιο της Ιεράς Μονής Φιλοθέου είναι του Ιάπωνα καλλιτέχνη Καζούγια Μοριμότο, ο οποίος επισκέφθηκε το καλοκαίρι του 2010 το Άγιο Όρος. Σε συνέντευξή του στον «Αγγελιοφόρο» της Θεσσαλονίκης, αναφέρθηκε και στις εντυπώσεις του από αυτή την επίσκεψη.
.........«Βρισκόμουν στην Κωνσταντινούπολη και ο ιδιοκτήτης του ξενώνα όπου έμενα ήταν Έλληνας και πρότεινε, μιας και είμαι καλλιτέχνης, να επισκεφτώ τη χώρα σας και ειδικά το Άγιον Όρος». Ο ίδιος -φορώντας έναν ξυλόγλυπτο σταυρό, σουβενίρ από την επίσκεψή του στην Αθωνική Πολιτεία- συμπληρώνει:
.........«Ομολογώ ότι δεν έχω κάποια ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία, ούτε καν με το βουδισμό. Θα έλεγα, μάλλον εντυπωσιάστηκα από το πρώτο αντίκρισμα, που ήρθε να ενισχύσει τις πρώτες κιόλας ενδιαφέρουσες περιγραφές για τη μοναστική ζωή και τη δημιουργία αυτής της μοναδικής κοινωνίας, στην οποία δεν επιτρέπεται η είσοδος στις γυναίκες. Μια καστροπολιτεία που σου κόβει την ανάσα και που εντυπωσιάζει τόσο με την αρχιτεκτονική της όσο και με την εκκλησιαστική της τέχνη».
.........Ο ίδιος, ανατρέχοντας στις εικόνες του Άθω, προσθέτει: «Όλη αυτή η εικόνα με τους χωμάτινους δρόμους και τη φύση, τα σημεία όπου δεν υπήρχε καν ηλεκτρικό ρεύμα, ήταν σε απόλυτη αντίθεση με ότι ζει κανείς στην Ιαπωνία. Κάποιες στιγμές, όταν πέφτει η μέρα και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το σκοτάδι του ουρανού -με μοναδικό φως τα αστέρια- και την ομορφιά του τοπίου και της υπέροχης θάλασσας, νιώθεις πραγματικά τη γαλήνη να σε κυριεύει και αισθάνεσαι ότι πραγματικά συναντάς τον εαυτό σου. Είναι εκπληκτική η αίσθηση της αρμονίας που αποπνέει».

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=40&artid=52086

675 - Η εικόνα της Παναγίας με τις επτά θλίψεις στο Ρωσικό μοναστήρι


.........Ποιός δεν έχει θαυμάσει το γιγαντιαίο μέγεθος της Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονος ή αλλιώς το Ρωσικό; Με το καραβάκι, λίγο προτού φτάσεις στη Δάφνη, βλέπεις τεράστια κτίρια να ορθώνονται δίπλα στην αποβάθρα, όπου κάποτε εγκαταβιούσαν τρεις χιλιάδες και πλέον ρώσων μοναχών, και πίσω τους άλλα κτίρια με πράσινους και χρυσούς τρούλους σε μορφή βολβών και κρεμμυδιών να σκαρφαλώνουν την πλαγιά.
.........Τελευταία φορά που ήμουν εκεί, υπήρχαν πενήντα μοναχοί και πενήντα δόκιμοι, οι οποίοι έχουν αναλάβει και το έργο της ανακαίνισης της μονής. Η ανακαίνιση φαίνεται ότι προχωράει γοργά. Κοίταξα προς τη θάλασσα και είδα ένα τεράστιο ουκρανικό κρουαζερόπλοιο να περιμένει τους μοναχούς του Ρωσικού, να πάνε στο πλοίο με τα πλοιάριά τους, έχοντας μαζί τους λείψανα αγίων προς προσκύνηση του επιβατηγού κοινού, ρώσοι και ουκρανοί οι περισσότεροι, που κατευθύνονται στα Ιεροσόλυμα από την Οδησσό.
.........Κάποτε η μονή ήταν σε ερειπιώδη κατάσταση. Τα κτίρια άδεια γιγάντια τσόφλια σπασμένων αυγών, χωρίς παράθυρα και πόρτες. Οι τοίχοι έπεφταν, τα χρώματα ξεθώριαζαν, η καμπάνα, η τεράστια εκείνη καμπάνα των δεκατριών τόνων, δεν καμπάνιζε ποτέ.
.........Αλλά η φιλοξενία εκείνης της δράκας των "ωσεί προσμονάριων" μοναχών, καμιά δεκαριά όλοι και όλοι, ήταν αβραμιαία. Η τράπεζά τους πλούσια. Εκεί γνώρισα στο καταχείμωνο τις ζεστές ρωσικές παντζαρόσουπες, τα μπορς των λαχανικών και το μαύρο ρωσικό ψωμί. Το υπέροχο εκείνο τσάι. Και αν κατά τύχη ήξερες μερικά ρωσικά και μπορούσες να συνεννοηθείς, σού άνοιγαν διάπλατα το καθολικό και τα άλλα παρεκκλήσια, το επίσημο αρχονταρίκι με τα πορτραίτα των τσάρων, τα δωμάτια με τα λείψανα αγίων, και ακόμα αν επέμενες σου έδιναν, μέσα στο μοναστήρι, και όχι έξω στο αρχονταρίκι -το βράδυ η μονή έκλεινε-, κι ένα δωμάτιο με μία μπλε παλαιά πορσελάνινη ξυλόσομπα να ζεσταίνεσαι, με παράθυρο στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Και το βράδυ σε κάποιο παρεκκλήσι ν' ακούς τις ψαλμωδίες στα ρωσικά.
.........Εκεί πρωτογνώρισα τις ρωσικές εικόνες. Και γοητεύθηκα. Εικόνες με ασυνήθιστη θεματολογία, με έντονα κόκκινα χρώματα, με λαϊκό θα έλεγα φολκλορικό αέρα.
.........Η Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονα μάς έφερε σε επαφή με τη ρωσική αγιογραφία πού ήταν άγνωστη, εκτός Αγίου Όρους, τότε.


.........Εκεί είδα εικόνες με την Παναγία να την τρυπούν εφτά σπαθιά ή ένα μονάχα σπαθί που φεύγει από τον Σταυρό και καρφώνει την καρδιά της. Θα μιλήσουμε σήμερα για αυτές.
.........Η πρώτη εικόνα με τα εφτά σπαθιά λέγεται η Θεοτόκος των εφτά θλίψεων ή η εικόνα που μαλακώνει τις κακές καρδιές και η δεύτερη Κλαυθμός της Θεοτόκου έμπροσθεν του Σταυρού.




674 - Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα

.........Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητος για την αμαρτωλότητά του. Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια.
.........Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία. Του απάντησα: Παραδέχομαι, ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια. Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.
.........Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής. Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως. Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανομένων ως «ενόχων» δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος ,της υπερηφάνειας. Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός ∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί. Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού.

.........Ο Γέροντας μας δείχνει το δρόμο, που παράκαμπτει το κακό (αμαρτία) και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσής της. Μου έλεγε: «Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού».

.........Ο Γέροντας, με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, εποίμανε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης. Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι, εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι , όπως έλεγε, το παν, κι ότι, ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού.


(Απόσπασμα από το Βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών” του Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου)

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=2157


673 - Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω (+1877)

Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 31 Ιανουαρίου
.........Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1800 από ευσεβείς γονείς. Στο βάπτισμα έλαβε το όνομα Αθανάσιος. Μικρός ορφάνεψε αλλά κατάφερε να μορφωθεί καλά στην περίφημη Σχολή των Κυδωνιών της Μικράς Ασίας, έχοντας εξαίρετους δασκάλους, μεταξύ των οποίων τον ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη.
.........Δεκαπεντάχρονος αναχώρησε για το Άγιον Όρος, μαζί με τον ονομαστό Γέροντά του Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, «προς ησυχίαν και άσκησιν». Αφού δοκιμάσθηκε, έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Αρσένιος. Μετά από μία εξαετία, αναγκάσθηκε ν’ αφήσει τον φίλτατο Άθωνα, επειδή πολλά σκάνδαλα είχαν δημιουργηθεί από αμαθείς μοναχούς που έλεγαν πως δεν επιτρέπεται να μεταλαμβάνουν συχνά.
.........Νέοι τόποι παραμονής του ήταν η μονή Πεντέλης Αττικής, η μονή Λογγοβάρδας Πάρου, η Σίκινος και η Φολέγανδρος. Στη Φολέγανδρο ο όσιος χειροτονήθηκε διάκονος και, επειδή υπήρχε έλλειψη δασκάλων, για αρκετά έτη δίδαξε εκεί «όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τας αρετάς» και πολύ αγαπήθηκε από τους κατοίκους της. Μετά την κοίμηση και ανακομιδή των λειψάνων του Γέροντός του επέστρεψε με τα οστά του στο Άγιον Όρος, στάθμευσε στην Πάρο για να λάβει ευχές αγίων Γερόντων και παρέμεινε μόνιμα. Έγινε αδελφός της μονής του Αγίου Γεωργίου, χειροτονήθηκε ιερεύς, εξελέγη ηγούμενος και διακρίθηκε σε όλες τις αρετές. Απέκτησε φήμη διακριτικού πνευματικού και έρχονταν να εξομολογηθούν σε αυτόν από όλη την Ελλάδα μοναχοί και λαϊκοί.
.........Προείδε το τέλος του και εκοιμήθη την ίδια ημερομηνία που γεννήθηκε, την 1 Ιανουαρίου 1877, στη μονή Μεταμορφώσεως Χριστού – Δάσους στην Πάρο. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν: «Σός ειμί εγώ, Κύριε, σώσον με, ότι τα δικαιώματά σου εξεζήτησα». Στη μονή αυτή είναι θησαυρισμένα τα ιερά του λείψανα, ο τάφος του και μεγάλος ναός προς τιμή του. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το 1938. Η επίσημη αναγνώρισή του ως αγίου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1967. Μέρος του τιμίου λειψάνου του υπάρχει στη μονή Διονυσίου.
.........Ο όσιος Αρσένιος αξιώθηκε από τον Θεό του μεγάλου χαρίσματος να ενεργεί θαύματα απ’ όταν ήταν σε αυτή τη ζωή. Αλλά και μετά τη μακαρία κοίμησή του πολλά εποίησε και ποιεί.
.........Ο βίος του γράφηκε από τον μακαριστό ηγούμενο της Λογγοβάρδας αρχιμ. Φιλόθεο Ζερβάκο. Η ακολουθία και ο Παρακλητικός Κανόνας του από τον μοναχό Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη και νεώτερη από τον Χ. Μ. Μπούσια.
.........Η μνήμη του τιμάται στις 31 Ιανουαρίου και στις 18 Αυγούστου, ημερομηνία ανακομιδής των τιμίων λειψάνων του.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου,
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

672 - Ο Άγιος Νεομάρτυς Ηλίας ο Αρδούνης

Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 31 Ιανουαρίου

Μαρτύρησε στην Καλαμάτα στις 31 Ιανουαρίου 1686

.........Ο άγιος καταγόταν από την Καλαμάτα και ήταν κουρέας στο επάγγελμα. Επειδή ήταν άνθρωπος συνετός και έμπειρος στα κοινά, οι προεστοί τον είχαν σε εκτίμηση και τον συμβουλεύονταν.
.........Κάποια φορά ,που συζητούσαν διάφορες υποθέσεις ,έκαναν λόγο για τις συμφορές, τα βαριά χρέη και τα όσα μύρια βάσανα που περνούσαν οι Χριστιανοί. Ο άγιος τότε, με πολλή θλίψη, τους συμβούλευσε ότι πρέπει να προσπαθούν να ελαφρύνουν με κάθε τρόπο τους Χριστιανούς από τη βαριά φορολογία, διότι κινδυνεύουν ν’ αρνηθούν την πίστη τους και να εξισλαμιστούν. Οι προεστοί διαφωνούσαν μαζί του λέγοντας ότι οι Χριστιανοί δεν κινδυνεύουν ν’ αρνηθούν την πίστη τους. Τότε εκείνος τους λέει, εμένα αν κάποιος μου δώσει ένα φέσι γυρίζω το φύλλο. Τότε ένας προεστός, για αστείο, έστειλε και του αγόρασε ένα φέσι. Εκείνος πήγε αμέσως στον δικαστή και έγινε μουσουλμάνος. Γεγονός που λύπησε όλους τους Χριστιανούς.
.........Μετά από λίγο καιρό συναισθάνθηκε το σφάλμα του, έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στο Άγιο Όρος. Εκεί εξωμολογήθηκε με μεγάλη συντριβή το λάθος του, έκανε τον κανόνα του και μυρώθηκε με το Άγιο Μύρο. Έγινε μάλιστα και μοναχός στο Άγιο Όρος, όπου παρέμεινε οκτώ χρόνια. Η συνείδησή του όμως τον έτυπτε πάντοτε για την άρνησή του. Γι’ αυτό πήγε σ’ ένα ενάρετο πνευματικό ο οποίος τον συμβούλευσε να πάει στην Καλαμάτα και εκεί να ομολογήσει τον Χριστό.
.........Με την ευχή του πνευματικού γύρισε στην Καλαμάτα. Εκεί αποκάλυψε τον σκοπό του στους πνευματικούς, όμως εκείνοι τον εμπόδιζαν, φοβούμενοι μήπως δεν αντέξει το μαρτύριο. Ο άγιος όμως έχοντας μεγάλο πόθο για το μαρτύριο, αφού κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, άρχισε να κυκλοφορεί μέσα στα σοκκάκια της πόλης καθώς και στο παζάρι. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι τον γνώρισαν και του λένε, εσύ δεν είσαι ο Μουσταφά Αρδούνης;
.........Ναι, τους απάντησε με θάρρος, εγώ είμαι, όχι όμως Μουσταφάς αλλά Ηλίας και Χριστιανός Ορθόδοξος και άρχισε να κατηγορεί τη θρησκεία τους χωρίς να φοβηθεί καθόλου και να κηρύττει τον Χριστό αληθινό Θεό.
.........Μόλις τ’ άκουσαν αυτά, τον άρπαξαν οι Τούρκοι και δέρνοντάς τον και σπρώχνοντάς τον, τον οδήγησαν στον δικαστή. Στην ερώτηση του δικαστή ομολόγησε τα ίδια λόγια. Ο δικαστής τον έκλεισε στη φυλακή μήπως και αλλάξει γνώμη. Έμεινε αρκετές ημέρες βασανιζόμενος. Τον οδήγησαν για δεύτερη φορά στο δικαστήριο. Σε σχετική ερώτηση του δικαστή απάντησε: Τι με ρωτάς; Ακόμα κι αν μου κάνετε μύρια βάσανα, δεν είναι δυνατόν ν’ αρνηθώ τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, κάνε μου ό,τι θέλεις
.........Ο δικαστής τότε διέταξε να τον κάψουν με χλωρά ξύλα. Τον άρπαξαν οι δήμιοι και τον οδηγούσαν στον τόπο της καταδίκης.
.........Στο δρόμο κάποιος του κατέβασε κυριολεκτικά την πλάτη με μια σπαθιά. Ο άγιος χωρίς να δειλιάσει, χαρούμενος, με περισσότερο θάρρος, προχωρούσε ψάλλοντας τους ψαλμούς του Δαυίδ. Όταν έφθασαν στον τόπο της καταδίκης, τον έριξαν στη φωτιά. Το θαυμαστό είναι ότι, ενώ παρέδωσε την αγία του ψυχή μέσα στην πυρά, όταν έσβησε η φωτιά το άγιο λείψανό του είχε μείνει άθικτο. Δεν είχαν καεί ούτε τα ράσα του ούτε τα γένια ούτε τα μαλλιά του. Τη νύχτα, οι φρουροί έβλεπαν το ουράνιο φως που κατέβαινε και περικύκλωνε το τίμιο λείψανο του μάρτυρος και έλεγαν επειδή δεν τον έκαψε η φωτιά, έστειλε ο Θεός φωτιά από τον ουρανό για να τον κάψει.
.........Οι Χριστιανοί πήραν το άγιο λείψανο του μάρτυρος και το έθαψαν δίνοντας πολλά χρήματα
.........Όταν έκαναν την ανακομιδή μια καταπληκτική ευωδία γέμιζε τον τόπο.
.........Η κάρα του Αγίου ευρίσκεται στην Ι. Μ. Βουλκάνου στη Μεσσηνία.

http://vatopaidi.wordpress.com