Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

590 - «Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Οδοιπορικό στο Άγιον Όρος»

Έκθεση φωτογραφίας στην Κωνσταντινούπολη


.........Εγκαινιάζεται την Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012 στο Σισμανόγλειο Μέγαρο της Κωνσταντινούπολης Έκθεση Φωτογραφίας της Αγιορειτικής Εστίας αφιερωμένη στις προσκηνυματικές επισκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο στο Άγιον Όρος.


.........Η Έκθεση εντάσσεται στις εκδηλώσεις «Μήνας Φωτογραφίας», που οργανώνει το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη και τα εγκαίνια της Έκθεσης συμπίπτουν με την ημέρα Γενεθλίων του Παναγιώτατου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου.
.........Στον χαιρετισμό του που καταχωρείται στο Ενημερωτικό έντυπο της Έκθεσης ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και πρόεδρος του Δ.Σ. της Αγιορειτικής Εστίας τονίζει:
.........«Οι προσκυνηματικές πατρικές επισκέψεις της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου εις το Άγιον Όρος εκφράζουν ταυτόχρονα το συνεχές, αδιάπτωτο θερμό ενδιαφέρον Του, ως πνευματικού επόπτου της Αθωνικής Πολιτείας, αλλά και την στενή βιωματική σχέση Του με τα Ιερά Σκηνώματα του Αγιώνυμου Τόπου και τα μονάζοντα εις αυτό γνήσια και αγαπητά τέκνα Του.
.........Και η μεν πνευματική εποπτεία Του εκφράζεται σταθερά στο πλαίσιο των μακραίωνων σχέσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το Άγιον Όρους, αλλά και των θεσμίων, ιδίως δε στους σύγχρονους καιρούς, δια του Καταστατικού Χάρτου της Αθωνικής Πολιτείας, κατοχυρωμένου τόσο εις το Σύνταγμα της Ελληνικής Πολιτείας, όσο και εις τις διεθνείς Συνθήκες.
.........Η δε προσωπική Του σχέση, ως προσκυνητού και οδοιπόρου πραγματοποιείται εις τις πλέον σημαντικές στιγμές της Πατριαρχίας Του, καθώς επιλέγει να εορτάσει εκεί εν μέσω αδελφών, επετείους, όπως η ανάδειξη Του εις τον Θρόνο της Αγίας Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, η συμπλήρωση της 15ετούς και 20ετούς Πατριαρχίας Του, αλλά και σημαντικά ιωβηλαία, όπως η συμπλήρωση 500 ετών από της κοιμήσεως του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νύφωνος.
.........Ο Οικουμενικός Πατριάρχης προέστη των σχετικών εκδηλώσεων ως προσκεκλημένος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, όπου εμόνασεν ο αείμνηστος Πατριάρχης, και ακολούθως συνέχισε την προσκυνηματική οδοιπορία Του και σε άλλες Μονές.
.........Η Έκθεση φωτογραφίας συνεπώς, την οποία διοργάνωσε η Αγιορειτική Εστία στη Θεσσαλονίκη κατά το παρελθόν έτος 2011, με αφορμή την επικείμενη τότε νέα επίσκεψη Του στο Άγιον Όρος, ανεδείκνυε αυτήν ακριβώς την πολυσύνθετη διάσταση των προσκυνημάτων του Οικουμενικού μας Πατριάρχου στη Μοναστική Πολιτεία.
.........Η οργάνωση του «Μήνα Φωτογραφίας» από το Ελληνικό Προξενείο Κωνσταντινουπόλεως στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, μας έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε εκεί αντιπροσωπευτικά έργα έξη φωτογράφων από τις προσκυνηματικές επισκέψεις του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και κατ’ ευτυχή συγκυρία να εγκαινιάσουμε την Έκθεση, την ημέρα των γενεθλίων Του, την Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2011.
.........Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας προς την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο διότι επέδειξε και πάλι το θερμό ενδιαφέρον με το οποίο περιβάλλει εδώ και μία δεκαετία το έργο της Αγιορειτικής Εστίας επευλογώντας την εκδήλωση αυτή και τις ευχαριστίες μας προς τους κ.κ. Νικόλαο Ματθιουδάκη Γενικό Πρόξενο και Βίκτωρα Μαλιγκούδη Πρόξενο της Ελλάδας για την φιλοξενία της Έκθεσης στους χώρους του λαμπρού Σισμανογλείου Μεγάρου.»

Η Έκθεση θα λειτουργήσει από 27 Φεβρουαρίου έως 4 Μαρτίου 2012.






http://www.agioritikiestia.gr/index.php?lang=el

589 - Σεβασμιώτατε επισκεφθήκατε το Άγιο Όρος; -Ούτε πήγα ούτε πρόκειται να πάω!


..........Μητροπολίτης της Πελοποννήσου βρέθηκε, προ έτους περίπου, στα ονομαστήρια αδελφού του ιεράρχη στην ακριτική Θράκη.
..........Στην εορτή προσήλθε και αγιορείτης γέροντας για να ευχηθεί στον εορτάζοντα ποιμενάρχη. Ο οικοδεσπότης θεώρησε καθήκον του να συστήσει στον μητροπολίτη τον αγιορείτη, που εκείνος, όπως είπε, δεν γνώριζε.
..........Κατά την ανταλλαγή του χαιρετισμού ο γέροντας ρώτησε ευγενικά τον σεβασμιώτατο αν επισκέφθηκε το Άγιον Όρος, για να εισπράξει μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, σε απότομο ύφος, την απάντηση:
..........- Ούτε πήγα στο Άγιον Όρος ούτε πρόκειται να πάω! Ξαφνιασμένος από την «ευγενική» απάντηση του δεσπότη, ο ηλικιωμένος γέροντας του ανταπάντησε:
..........- Καλά, Δεσπότη μου, να ’ναι ευλογημένο! Εγώ μια και για πρώτη φορά συναντιέμαστε και συστηθήκαμε θεώρησα ευγενικό εκ μέρους μου να σου κάνω αυτή την πρόσκληση. Ποτέ ας μην έρθεις! Άλλωστε στο Όρος της Παναγίας μας έρχονται τόσοι και τόσοι πατριάρχες, δεσποτάδες και πολλοί άλλοι κληρικοί. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν θέλεις να μας επισκεφθείς κι εσύ!
..........Ο “φιλοαγιορείτης” ιεράρχης κατά καιρούς “βγαίνει” στο εκκλησιαστικό προσκήνιο από την αφάνεια, προσπαθώντας να κάνει αισθητή την παρουσία του.
..........Είναι άξιο περιέργειας να δει κανείς και να αξιολογήσει μερικές από τις κατά καιρούς ενέργειες και παρεμβάσεις του.
..........Κληρικός καταρχήν Χαλκίτη μητροπολίτη του λεκανοπεδίου, και εξαρχής, υποτίθεται, στο πλευρό του Οικουμενικού Θρόνου, έσπευσε, με την εκλογή του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, να γίνει μέλος της αυλής και στενός συνεργάτης του.
..........Είναι εκείνος, λένε, που στην “κόντρα” με το Φανάρι το 2004 πρωτοστάτησε αφανώς στο πλευρό του αρχιεπισκόπου, συντάσσοντας σχετικά κείμενα, ως “ειδικός”, υποστηρίζοντας και “τεκμηριώνοντας” τις θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδας. Ως “αμοιβή” του εισέπραξε, λίγο αργότερα, την ανύψωσή του σε δεσπότη, για να απαγοητεύσει ευθύς αμέσως, με τη συμπεριφορά του, τον ευεργέτη του. Μετά την κοίμηση του Χριστόδουλου, κατά την περίοδο της εκλογής νέου αρχιεπισκόπου, φάνηκε άλλη όψη του χαρακτήρα, με τις δήθεν πιέσεις που έλεγε ότι δέχτηκε από υποψήφιο για το αξίωμα μητροπολίτη, οι οποίες αποδείχτηκαν τελικά… φούσκες.
..........Από τότε κατά καιρούς ξεσπά ως κεραυνός εν αιθρία. Εμφανίζεται ξανά ως αμύντορας του πάνσεπτου θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θιγόμενος από την παρέμβαση και ανακοίνωση της προϊσταμένης του αρχής, για την συμπαράστασή της προς ένα αγιορείτη προφυλακισμένο ηγούμενο, γιατί φρόντισε να νοικοκυρέψει, όπως είχε καθήκον, την περιουσία του διαλυμένου μοναστηριού που παρέλαβε.
..........Διερωτιέται ο καθένας μας, ποιά είναι η σταθερή στάση, τα αληθινά αισθήματα και το εκκλησιαστικό φρόνημα του ιεράρχη για θεσμούς ιερούς, όπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Άγιον Όρος; Το Όρος που η ελλαδική Εκκλησία τροφοδοτεί με έμψυχο υλικό και το περιβάλλει με στοργή, χωρίς ποτέ να αμφισβητεί την κανονική εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το Όρος που με την ευεργετική επίδραση της παρουσίας του ζωογονεί την εκκλησιαστική ζωή της Ελλάδας.

http://agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/4716-theei-kai-antitheei-mitropoliti

588 - Τον αμαρτωλό τον αντικρίζουμε με αγάπη - π. Πορφύριος


.........
«Ὁ σκοπός μας δέν εἶναι νά καταδικάζουμε τό κακό, ἀλλά νά τό διορθώνουμε. Μέ τήν καταδίκη ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά χαθεῖ, μέ τήν κατανόηση καί βοήθεια θά σωθεῖ. Τόν ἁμαρτωλό πρέπει νά τόν ἀντικρίζουμε μέ ἀγάπη καί μέ σεβασμό στήν ἐλευθερία του…» .


http://anastasiosk.blogspot.com/2012/01/blog-post_2353.html

587 – Βατοπαιδινοί στο ψάρεμα


Φωτογραφία από το ημερολόγιο 2012 της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.

586 - Καθολικός μέμφεται Αγιορείτες καλλιτέχνες

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο περιοδικό «ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ» της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους, τον Δεκέμβριο του 1953

.........Ο Ιταλός (;)* καλλιτέχνης, ζωγράφος και λογοτέχνης Φουρτουνάτο ΠΕΡΙΛΛΑ, επισκεφθείς εν έτει 1927 το Άγιον Όρος και παραμείνας επ' αρκετόν εις τας Ιεράς αυτού Μονάς, εξέδωκεν εις επιμελημένην, καλλιτεχνικήν, ιταλικήν και γαλλικήν έκδοσιν, εν Λεύκωμα περί Αγίου Όρους, εις το οποίον, εκτός των δώδεκα καλλιτεχνικών ιδιοχείρων υδατογραφιών του και πλήθους ιχνογραφημάτων και φωτογραφιών, περιέχει και σύντομον ιστορίαν των ιερών αυτού Μονών, των βιβλιοθηκών των και των καλλιτεχνικών αυτών θησαυρών.
.........Μολονότι ο καθολικός ούτος το θρήσκευμα καλλιτέχνης δεν κατώρθωσε εις πολλά σημεία της συγγραφής του να αρθή υπεράνω του μισαλοδόξου πνεύματος και της κατά του ορθοδόξου μοναχισμού προκαταλήψεως, εν τούτοις παρατηρήσεις τινές αυτού, ιδία εν τω προλόγω του έργου του, περί της αξιομέμπτου τεχνοτροπίας, την οποίαν ακολουθούν άπαντες σχεδόν οι σημερινοί Αγιορείται καλλιτέχναι, είναι λίαν εύστοχοι και επίκαιροι με το εις τας προηγουμένας σελίδας του παρόντος τεύχους δημοσιευόμενον άρθρον μας περί της αγιορειτικής καλλιτεχνίας (σημ. keliotis: μελλοντικά θα δημοσιεύσω το άρθρο).


.........Ο εν λόγω καλλιτέχνης, καίτοι εκπρόσωπος του καθολικού θρησκευτικού πνεύματος και της δυτικής καλλιτεχνικής νοοτροπίας, εν τούτοις ομολογεί εαυτόν εν πάση ειλικρινεία εις πολλά σημεία του έργου του, θαυμαστήν και λάτρην της ορθοδόξου βυζαντινής αγιολογικής τεχνοτροπίας και απορεί και εξίσταται δια το παράδοξον φαινόμενον, κατά το οποίον οι επιζώντες πνευματικοί απόγονοι του καταλυθέντος Βυζαντίου, ήτοι οι σημερινοί αγιορείται καλλιτέχναι, εγκαταλείψαντες τους θεοπνεύστους κανόνας και τα πνευματικά κριτήρια της τεχνοτροπίας ταύτης, της μόνης γνησίως, αληθώς και αναλλοιώτως εκφραζούσης τας καλλιτεχνικάς ανατάσεις του θρησκεύοντος καλλιτέχνου, ετράπησαν επί τας μεθόδους της ρεαλιστικής θρησκευτικής καλλιτεχνίας, της αποτεινομένης και κολακευούσης τα αβαθέστερα αισθητικά γούστα του λαού.
.........Παραθέτομεν ευθύς κατωτέρω εν μεταφράσει και άνευ ετέρων σχολίων, χαρακτηριστικόν απόσπασμα εκ του εν λόγω έργου.
.........«...Ένας άλλος κίνδυνος, εσωτερικός, απειλεί τον Άθω: η ρωσσική σχολή ζωγραφικής. Ώ, πως παραδίδεται ούτος εις τα νωθρά κύματα του σχεδίου της, εις την κακοφωνίαν των σκληρών χρωματικών κλιμάκων, και προ παντός εις την παγεράν έκφρασιν των εικόνων της, έστω και αν υποτεθή ότι προορίζονται αύται δι' εμπορικήν εξαγωγήν, τούτο βεβαίως είναι ζήτημα γούστου των «καλλιτεχνών» και των εντεύθεν και εκείθεν του Ωκεανού πελατών των. Πλην όμως η σκέψις ότι πρέπει να αντικατασταθώσι αι προς επισκευήν και αποκατάστασιν νωπογραφίαι (fresques) δια των φρικτών τούτων ελαιογραφιών, αποτελεί ένα έγκλημα, το οποίον θα έπρεπε να προκαλέση παγκοσμίους διαμαρτυρίας.
Δεν παρήλθεν εισέτι πολύς χρόνος, αφ' ότου εξηκολούθουν ακόμη να σέβωνται τας παλαιάς μεθόδους καλλιτεχνικής εκφράσεως (βλέπε ναόν Βατοπεδίου). Ιδέτε όμως σήμερον τας φρικαλεότητας του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου εις την Μονήν Ξενοφώντος.


.........Αδελφοί Ιωσαφαίοι, αδελφοί Δανηλαίοι των Κατουνακίων, καλοί μου φίλοι, και σεις οι άλλοι, οι ανώνυμοι αγιογράφοι! Αναλάβατε λοιπόν το έργον των διασήμων προκατόχων σας. Γίνετε θεματοφύλακες της μεγάλης βυζαντινής παραδόσεως των Πανσελήνων, των Θεοφαναίων, των Ανδρονίκων! Αντιγράψατε τας ωραίας Παναγίας με τας τόσον γλυκείας και σκεπτικάς μορφάς: Ποίος μεταξύ των επισκεπτών δεν θα ήθελε να αποκτήση μίαν τοιαύτην εικόνα;


.........Και σεις καλλιτέχναι της ξυλογλυπτικής, αφήσατε πλέον τους φρικτούς αυτούς χαρτοκόπτας, και τα ξύλινα κουταλοπήρουνα. Αντιγράψατε επάνω εις τα ωραία σας ξύλα της εληάς και λεμονιάς, τους θαυμασίους σταυρούς, τους υπερόχους στεατίτας και τα ανάγλυφα, τα οποία τόσον πλουσίως σας προσφέρονται. Αντιγράψατε κάποιο τμήμα αυτών των εξαισίων διακοσμητικών περιθωρίων των ευαγγελικών επιτίτλων. Δεν μου είχατε ειπή ότι θα ημπορούσατε να αντιγράψητε όλα; Και σας πιστεύω, εγώ όστις είδον εν τη πράξει την επιτηδειότητά σας και την υπομονήν σας.
.........Εφ' όσον είσθε οι επιζώντες μιάς νεκράς - από της μουσουλμανικής κατακτήσεως - εποχής. Εφ' όσον ακολουθείτε τους αυτούς παλαιούς αυστηρούς μοναστικούς κανόνας, τας αυτάς εκκλησιαστικάς ακολουθίας, την αυτήν μουσικήν. Εφ' όσον και αυτή η φύσις διατηρεί εις τον τόπον σας αναλλοιώτους τας αυτάς θεσπεσίους καλλονάς, ΔΙΑΤΙ τάχα θα πρέπει η κατάπτωσις των καλλιτεχνών σας να αποσπά τόσον σκαιώς από το όνειρόν των, εκείνους οίτινες είχον την ευτυχίαν να διασχίσωσι την θαυμασίαν χώραν σας; Και θα επεθύμουν πολύ όπως, τα παράπονα ταύτα ενός θεράποντος του Ωραίου, έφθανον μέχρι της Κοινωνίας των Εθνών, εις τρόπον ώστε η ελαχίστη αύτη, μειονότης της Αθωΐτιδος Δημοκρατίας να τεθή υπό την προστασίαν της Τέχνης και του ζωηρού παγκοσμίου ενδιαφέροντος ...».

* Ο Γάλλος Fortunato Perilla υπήρξε ιστορικός της Τέχνης, ζωγράφος και συγγραφέας έργων, σχετικά με τη βυζαντινή και νεοελληνική ιστορία. Κατά τη διάρκεια της κατοχής διορίστηκε στην Αθήνα, Διευθυντής του Τμήματος εξωτερικών εκδόσεων Γραφείου Τύπου της Β. Αντιπροσωπίας της Ιταλίας στην Ελλάδα.
Ο Fortunato Perilla βιογραφείται μονάχα στο Λεξικό του Ζώη και σε κανένα άλλο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό ή άλλη Εγκυκλοπαίδεια. Το πιθανότερο είναι, το πρόσωπό του να ταυτίζεται με τον Φραγκίσκο Περιλλά (1874-;), Γάλλο ιστορικό της Τέχνης και ζωγράφο, συγγραφέα μελετών της βυζαντινής και νεοελληνικής ιστορίας και τέχνης.
Δημοσίευσε πολλά λευκώματα και έργα όπως: Το Άγιον Όρος (1927), Οδηγός του Αγίου Όρους (Δάφνη), Μυστράς, Χίος κλπ.

Oι φωτογραφίες επιλογή keliotis

585 - Ο λογισμός του ελέους και ο προορατικός Αγιαννανίτης Γέροντας


.........Ήμουν στο Άγιο Όρος για περιήγηση και προσκύνηση στα ιερά καθιδρύματα των μονών. Καλοκαίρι ήταν θαρρώ. Ένα απόγευμα ήμουν φιλοξενούμενος της ιεράς μονής Ξ. Μετά το απόδειπνο, ο κηπουρός της μονής, μοναχός, προσκάλεσε τους προσκυνητές της μονής -ήμασταν καμιά δεκαριά- για καφέ και συζήτηση στο κελλί του κήπου.

.........Το κελλί του κήπου ήταν χτισμένο στη μία άκρη του μεγάλου κήπου της μονής και με την παραδοσιακή πέτρινη αρχιτεκτονική του Αγίου Όρους. Το κελλί είχε ισόγειο και ανώγειο με περιμετρικά ξύλινα μπαλκόνια. Καθίσαμε στο ξύλινο μπαλκόνι του ανωγείου και χαζεύαμε τη δύση του ηλίου απέναντι στη χερσόνησο της Κασσάνδρας.

.........Ο κηπουρός της μονής μάς έφτιαξε καφέ και μάς τον έφερε μαζί με νηστίσιμα κουλουράκια. Ταυτόχρονα μάς σύστησε έναν ιερομόναχο, ο οποίος άρχισε να μάς ρωτάει από πού ήμασταν, αν είχαμε ξαναέρθει στο Άγιο Όρος, αν πιστεύαμε στο Θεό και άλλα τέτοια. Ήθελε φαίνεται ν' ανοίξει συζήτηση με πνευματικό περιεχόμενο.

.........Ένας από την ομάδα των προσκυνητών ρώτησε αν ο Θεός οικονόμησε μετά την κοίμηση του θαυμαστού γέροντος Π να φανερώσει άλλον στη θέση του, άλλον γέροντα χαρισματικό και πνευματικό.

.........Ο ιερομόναχος απάντησε ότι υπάρχουν πολλοί και ότι ο Θεός πάντοτε φανερώνει στον κόσμο αγίους και πνευματικούς. Του ζητήσαμε να μάς πει ποιοι ήταν, αν ξέρει κανέναν. Αυτός αρνήθηκε να μάς πει ονόματα, επέμενε όμως ότι υπάρχουν πολλοί και μερικούς τους ήξερε προσωπικά.

.........Έπειτα έγινε μία συζήτηση για τα διάφορα χαρίσματα και τη διαφορά ανάμεσα στο προορατικό και διορατικό χάρισμα. Κάποια στιγμή τον ρώτησα πώς μπορεί κάποιος να απαλλαγεί από επίμονους λογισμούς. "Με εξομολόγηση και πνευματικό αγώνα" είπε. "Έχετε παιδιά μου λογισμούς που θα θέλατε να συζητήσουμε; Πολλές φορές ο πονηρός μάς βάζει στο νου λογισμούς για να αδυνατίσει η πίστη μας και να έχουμε αμφιβολίες για τον Θεό" ρώτησε.

........."Εγώ, πάτερ, θα μπορούσα να σάς πω έναν λογισμό που έχω και με κατατρέχει καιρό τώρα" είπα. Όλοι έδειξαν ενδιαφέρον, μοναχοί και προσκυνητές.

........."Υποθέστε", είπα, "ότι εντελώς αναίτια σκοτώνω κάποιον και μάλιστα με ιδιαίτερα επαχθή τρόπο. Με συλλαμβάνουν και πάω στο δικαστήριο. Το δικαστήριο μού επιβάλλει την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Ξέρετε πόσο είναι αυτό σήμερα; Εικοσιπέντε χρόνια! Ο δικηγόρος μετά θα σου πει ότι ισόβια κάθειρξη είναι στην πραγματικότητα ποινή δώδεκα χρόνων λόγω των ευεργετικών διατάξεων του ελληνικού ποινικού κώδικα, όπως η απόλυση μετά την έκτιση των δύο τρίτων της ποινής, οι εργάσιμες ημέρες προσμετρούνται διπλές κτλ. Χώρια πάλι οι μειώσεις της ποινής σε μεταγενέστερο στάδιο, η υπό όρους απόλυση λόγω καλής συμπεριφοράς, οι πενθήμερες ημέρες άδειας κ. ά."

........."Σκεφθείτε", είπα μετά, "ότι πεθαίνεις και παρουσιάζεσαι μπροστά στο ιερό βήμα της δίκαιας κρίσης του Θεού. Και ότι ο Θεός για την ίδια πράξη σε στέλνει στην Κόλαση. Για πόσο καιρό; Για μια αιωνιότητα! Για περισσότερο και από μια αιωνιότητα! Τιμωρία χωρίς τέλος! Και ποιες είναι οι ευεργετικές διατάξεις τώρα; Πυρ αιώνιο, σκώληξ ακοίμητος, σκότος εξώτερο, βρυγμός των οδόντων!"

........."Λοιπόν", συνέχισα, "δεν είναι η τιμωρία δυσανάλογη του παραπτώματος; Είναι δυνατόν η ανθρώπινη δικαιοσύνη να είναι επιεικέστερη της θεϊκής; Αυτός είναι ο λογισμός μου."

.........Ο λογισμός κέντρισε την προσοχή όλων. Όλοι περίμεναν ν' ακούσουν τι θα πει ο ιερομόναχος. Ο ιερομόναχος είπε μερικά κοινότυπα λόγια, έτσι μας φάνηκε τότε. Η ώρα είχε περάσει. Το βράδυ έπεφτε γοργά και έπρεπε να φύγουμε. Οι μοναχοί σηκώθηκαν και έδωσαν το σήμα της λήξης. Σηκωθήκαμε όλοι, τους ευχαριστήσαμε και φύγαμε για το αρχονταρίκι, όπου θα περνούσαμε το βράδυ στους κοιτώνες των προσκυνητών. Πριν φύγω, ο ιερομόναχος με κάλεσε παράμερα και μου έδωσε το όνομα ενός γέροντα με προορατικό χάρισμα. Ήταν ο ιερομόναχος Ι από την Αγία Άννα. ¨Πρέπει να πας να τον δεις" μου τόνισε.

.........Την άλλη μέρα αποφάσισα να πάω να συναντήσω τον γέροντα Ι. Δύο άλλοι από τους προσκυνητές θέλησαν να έρθουν μαζί μου, όταν τούς είπα ότι τελικά ο ιερομόναχος μού αποκάλυψε το όνομα και τη διεύθυνση ενός νεοφανούς προορατικού γέροντος.

.........Ξεκινήσαμε με τα πόδια νωρίς το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία. Η σκήτη της Αγίας Άννας απέχει αρκετά από την μονή Ξ. Φθάσαμε το απόγευμα στο αρχονταρίκι της σκήτης. Ήταν αργά πια για να επισκεφθούμε τον γέροντα. Ρωτήσαμε τον αρχοντάρη για την ακριβή διεύθυνση του κελιού του και αυτός μάς έκανε ένα πρόχειρο σκαρίφημα του τόπου. Έπειτα καταλύσαμε στο αρχονταρίκι της σκήτης.

.........Την άλλη μέρα αργά το πρωί, κατηφορίσαμε για το κελλί τού, ως έλεγαν, προορατικού γέροντος. Το κελλί πέτρινο και μικρό. Είχε και μία αυλή με λίγα οπωροφόρα δένδρα. Χτυπήσαμε ένα μεταλλικό μικρό καμπανάκι σφηνωμένο στην εξώπορτα της αυλής. Σε λίγο φάνηκε ένας νέος μοναχός και μας ρώτησε τι θέλαμε. Απαντήσαμε ότι ήρθαμε να επισκεφθούμε τον γέροντα Ι. Μάς είπε να περιμένουμε και πήγε μέσα. Περιμέναμε για λίγα λεπτά. Τέλος ο νέος μοναχός ήρθε και μάς οδήγησε σε ένα μικρό σαλονάκι και μάς προέτρεψε να καθίσουμε μέχρι να έρθει ο γέροντας.

.........Το σαλόνι είχε δύο παλιούς ξύλινους καναπέδες. Παρατήρησα ότι το πάτωμα ήταν γεμάτο από μία άσπρη σκόνη. Ήταν μαγνησία, αντικολλητική άσπρη σκόνη που χρησιμοποιείται στην κατασκευή θυμιάματος. Το θυμίαμα ήταν το εργόχειρο της συνοδείας του γέροντα.

.........Ο γέροντας ήρθε σε λίγο μαζί με τον νεαρό μοναχό, ο οποίος έφερε και το παραδοσιακό αγιορείτικο κέρασμα, δηλαδή καφέ, λουκούμι και νερό, αντί ρακής. Σηκωθήκαμε αμέσως και πήγαμε να του φιλήσουμε το χέρι. Αυτός αποτραβήχτηκε ταπεινά και μάς κάλεσε να κεραστούμε.

.........Ο γέροντας ήταν κάπου εξήντα πέντε χρονών, κοντός κι αδύνατος πολύ, με άσπρα μακριά γένια. Μάς ρώτησε ποιοί ήμασταν, από πού ερχόμασταν και γιατί πήγαμε να τον επισκεφθούμε.

.........Είπαμε γενικά ότι πήγαμε να προσκυνήσουμε. Θυμήθηκα ότι ο ιερομόναχος στην ιερά μονή Ξ μού τόνισε ότι για κανένα λόγο δεν έπρεπε να πω ποιός μάς στέλνει, ούτε να κάνω λόγο για χαρίσματα και τέτοια. Είπαμε διάφορα τυπικά, αλλά σε λίγο σιωπούσαμε αμήχανοι. Η επίσκεψη φαινόταν να οδεύει στο τέλος της.

........."Αφού ήρθατε μέχρις εδώ τότε να σας πω μια ιστορία για πνευματική ωφέλεια. Εμένα μου αρέσει πολύ η Παλαιά Διαθήκη και γι' αυτό θα σας πω μια ιστορία που μοιάζει να είναι παλαιοδιαθηκική" είπε σε μια στιγμή ο γέροντας με ήρεμο τόνο χαμογελώντας ελαφρά. Και συνέχισε.

........."Κάποτε στα αρχαία χρόνια, ο Κύρος, ο βασιλιάς της περσικής αυτοκρατορίας, πήγε στο ιερό όρος των αρχαίων Περσών να προσευχηθεί στους θεούς, ώστε να του χαρίσουν ένα παιδί, έναν γιο, έναν διάδοχο. Είχε οχτακόσιες γυναίκες και τρεις χιλιάδες παλλακίδες, αλλά καμιά δεν έμενε έγκυος, καμιά δεν του χάριζε ένα παιδί. Ήταν βαθύτατα θλιμμένος και συντετριμμένος. Τίποτα πια δεν τον ευχαριστούσε στη ζωή. Στο βουνό εκείνο πήγε μόνος, χωρίς εφόδια, ξυπόλητος. Νήστεψε σαράντα μέρες και με πόνο ψυχής παρακαλούσε τους θεούς να του χαρίσουν ένα παιδί, όσο ήταν ακόμα καιρός.

.........Καθώς κατέβαινε από το βουνό, μετά από σαράντα μέρες νηστείας και προσευχής, σκονισμένος και εξουθενωμένος, είδε μακριά απέναντι σκόνη από καβαλάρηδες που έτρεχαν προς το μέρος του.

.........Ήταν η αυτοκρατορική του φρουρά που με δυνατές φωνές και αλαλαγμούς τού ανακοίνωναν, όταν έφταναν κοντά του, ότι μία από τις γυναίκες του ήταν έγκυος. Ο Κύρος έπεσε αμέσως με μια κραυγή στο έδαφος κλαίγοντας. Ήταν όμως μεγάλα δάκρυα χαράς και ευχαριστίας αυτά τα δάκρυα που ανέβλυζαν από τα μάτια του. Διέταξε αμέσως ότι εκείνη την ημέρα κάθε κάτοικος της αχανούς τότε περσικής αυτοκρατορίας θα έπαιρνε ένα ασημένιο νόμισμα από τα βασιλικά θησαυροφυλάκια, ως δώρο για την καλή είδηση.

.........Ο καιρός περνούσε και μετά από μερικούς μήνες η έγκυος εκείνη γυναίκα τού έφερε στον κόσμο ένα παιδί, έναν γιο. Τα πανηγύρια του ερχομού του βάσταξαν σαράντα μέρες. Ο Κύρος διέταξε ότι όλοι οι κάτοικοι θα σιτίζονταν δωρεάν για σαράντα μέρες, όσο θα διαρκούσαν δηλαδή οι γιορτές, και ότι θα αποζημιώνονταν με ένα χρυσό νόμισμα, με έναν δαρεικό, για κάθε μέρα που θα κρατούσαν οι γιορτές.

.........Έτσι και έγινε. Η γενναιοδωρία του βασιλιά Κύρου διαδόθηκε και θαυμάστηκε σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Από εκείνη τη στιγμή, ο Κύρος βρισκόταν συνέχεια μαζί με το γιο του. Ότι και να έκανε, ο γιος του ήταν πάντα μαζί του. Επιτέλους η περσική αυτοκρατορία είχε διάδοχο! Το παιδί μεγάλωνε και ο Κύρος το υπεραγαπούσε, εξάλλου καμιά του γυναίκα από κει και πέρα δεν τού έκανε άλλο παιδί. Το παιδί θα ήταν τελικά μοναχοπαίδι.

.........Ο Κύρος είχε συνήθεια να ταξιδεύει στην αχανή τότε αυτοκρατορία και να επισκέπτεται διάφορες πόλεις της επικράτειάς του. Και πάντοτε έπαιρνε και το παιδί του μαζί, δεν το αποχωριζόταν ποτέ. Έτσι μία φορά βρέθηκε στην Τύρο, λαμπρή πόλη της αρχαίας Φοινίκης.

.........Εκείνη την εποχή, μία άγρια και βάρβαρη φυλή, οι Φιλισταίοι, εισέβαλλε ξαφνικά στην περσική αυτοκρατορία και σκορπούσε παντού γύρω της το θάνατο. Κούρσευε πόλεις, διαγούμιζε θησαυρούς, κατέστρεφε σπίτια και σοδειές, εξολόθρευε ανθρώπους, σκότωνε γέρους και παιδιά, άντρες και γυναίκες.

.........Η συγκυρία το έφερε έτσι, ώστε οι βάρβαροι να πολιορκούν την Τύρο, τη στιγμή που ήταν και ο Κύρος μέσα. Περικύκλωσαν την πόλη, έστησαν πολιορκητικές μηχανές, έκοψαν τα νερά της πόλης και περίμεναν πότε θα παραδοθεί για να την καταστρέψουν.

.........Όσο η πολιορκία συνεχιζόταν, τα τρόφιμα σπάνιζαν και ο κόσμος άρχιζε να πεθαίνει από πείνα, δίψα και άλλες κακουχίες. Στρατός να ερχόταν να λύσει την πολιορκία δεν φαινόταν πουθενά, γιατί κανένας, εκτός από τους πολιορκημένους, δεν ήξερε ότι οι βάρβαροι πολιορκούσαν την Τύρο. Και πώς να το μάθουν;

.........Όταν άρχισε ο λαός της Τύρου να υποφέρει σοβαρά, ο Κύρος διέταξε να σταλούν βράδυ και κρυφά έξω από την πόλη αγγελιοφόροι με σκοπό να ειδοποιήσουν τον περσικό στρατό, ώστε να μαζευτεί και να έρθει στρατός προς αντιμετώπιση των βαρβάρων. Ο αγγελιοφόρος που θα κατόρθωνε να περάσει τις γραμμές του εχθρού, θα έπρεπε να κάνει ένα ειδικό σήμα με φωτιά, όταν θα ήταν μακριά, ώστε να ειδοποιήσει τους πολιορκούμενους γα την επιτυχή έκβαση της απόπειρας.

.........Ένα βράδυ στάλθηκαν κρυφά έξω από την πόλη και σε διάφορες κατευθύνσεις δεκαεπτά αγγελιοφόροι. Μετά από μερικές ώρες, μακριά στον ορίζοντα, φάνηκε μία φωτιά να κάνει το συμφωνημένο σήμα. ΄Ενας είχε περάσει!

.........Χάραζε. Οι βάρβαροι, εκτός των φρουρών, κοιμόταν ήσυχοι στις σκηνές τους. Ξαφνικά ακούστηκαν διαπεραστικές σάλπιγγες να σχίζουν τον αέρα με το στριγκό ήχο τους. Τι έγινε; αναρωτιόντουσαν αγουροξυπνημένοι οι βάρβαροι. Μέσα στο ημίφως και το πρωινό αγιάζι έστρεψαν τα μάτια τους προς την πόλη, από όπου ακούγονταν οι σάλπιγγες. Και τι να δουν με τα θαμπά τους μάτια; Ο ίδιος ο μέγας βασιλεύς, ο βασιλεύς βασιλέων, ο ίδιος ο Κύρος βρισκόταν στις επάλξεις της Τύρου ντυμένος με τη χρυσή στολή του. Αμέσως έτρεξαν προς τα τείχη για να δουν καλύτερα. Ναι, χωρίς αμφιβολία, ήταν ο ίδιος ο Κύρος!

.........Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι κάτω από τα τείχη, ο Κύρος διέταξε να σταματήσουν οι σάλπιγγες. Μόλις σταμάτησαν οι σάλπιγγες, ο Κύρος φέρνει μπροστά του ένα παιδί ντυμένο με λαμπρή, χρυσή στολή. Βγάζει τότε το σπαθί του και με μια απότομη κίνηση κόβει το κεφάλι του παιδιού. Το σώμα του μικρού παιδιού πέφτει προς τα μέσα. Ο Κύρος πετά το κομμένο κεφάλι του παιδιού στους βάρβαρους κάτω.

.........Οι βάρβαροι μαζεύονται όλοι έκπληκτοι γύρω από το κομμένο κεφάλι του παιδιού. Ανακαλύπτουν με φόβο ότι είναι το κεφάλι του μονάκριβου, πολυαγαπημένου παιδιού του Κύρου! Του διαδόχου της περσικής αυτοκρατορίας!

.........Μέσα στην ακίνητη σιωπή ο Κύρος λέει: Βάρβαροι, σήμερα αγγελιοφόροι μου έφυγαν κρυφά από την πολιορκημένη πόλη και πέρασαν τις γραμμές σας. Σε λίγο ένας τεράστιος στρατός θα ετοιμασθεί και θα έρθει προς καταδίωξή σας. Τότε όταν τα στρατεύματά μου θα σάς σφάζουν, οι γυναίκες σας θα πέφτουν μπροστά στα πόδια μου τείνοντας προς εμένα τα παιδιά σας και θα εκλιπαρούν με δάκρυα και γόους έλεος. Έλεος θα φωνάζουν! Έλεος! Κι εγώ που είμαι φύση αγαθή και ελεήμων βασιλεύς, λίγο λίγο, σιγά σιγά, θα συγκινηθώ από τα παρακάλια και τις ικεσίες τους και στο τέλος θα χαρίσω, στις γυναίκες σας και στα παιδιά σας, τη ζωή. Αλλά τώρα, το άδικα χυμένο αίμα του αθώου μου παιδιού θα με εμποδίσει να σάς δείξω έλεος!

.........Αυτά είπε ο Κύρος και έφυγε. Οι βάρβαροι κοιτάχτηκαν αναμεταξύ τους σιωπηλά πολύ σκεφτικοί. Χωρίς καν να το συζητήσουν έλυσαν την πολιορκία την ίδια μέρα. Άφησαν πίσω τους ένα σωρό, έμοιαζε με λόφο, ένα λόφο με όλα τα πολύτιμα πράγματα που διαγούμισαν από τόσες πόλεις και λαούς που συνάντησαν στο διάβα τους. Τα άφησαν ως ανάθημα στον Κύρο, ως σιωπηλή ικεσία. Λένε μάλιστα πως αποφάσισαν να ζήσουν από εκεί και πέρα μακριά, στην άγνωστη και έρημη χώρα με τους πολλούς μεγάλους πάγους."

.........Ο γέροντας σταμάτησε. Γύρισε αργά και με κοίταξε. "Ο καλός Θεός, παιδί μου, ο αγαθός ούτος Πατήρ, έσφαξε τον μονάκριβο, μονογενή του Υιό για μας. Το άδικα χυμένο αίμα του σταυρωμένου του παιδιού θα τον εμποδίσει να μάς δείξει έλεος".

http://anagnostikon.blogspot.com/2012/01/blog-post_17.html


Φωτογραφία, Η Ι. Σκήτη Αγίας Άννας, http://aerapatera.wordpress.com/