Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

376 - Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Το τελειωτικό κτύπημα


Αγαπητά μου παιδιά,

Σήμερα η γη μας ποτίζεται συνεχώς από πολύ αίμα, από τους πολέμους και τόσα άλλα που συμβαίνουν. Ποτίζεται όμως και με αθωότερο αίμα από το του Άβελ, και το αίμα αυτό είναι της βρεφοκτονίας. Είναι το αίμα των αθώων βρεφών, των απροστάτευτων υπάρξεων, το οποίον χύνεται από τις ίδιες τις μητέρες των.

Όλα τα ιατρεία κι όλα τα μαιευτήρια έχουν γίνει σφαγεία του Ηρώδου. Εκατομμύρια, εκατομμύρια βρέφη σ’ όλον τον κόσμο έχουν πεταχθή στους ντενεκέδες των σκουπιδιών και στους υπονόμους. Μήτε τα γατάκια δεν πετούν έτσι. Όπως γνωρίζουμε αυτός ο φονιάς, ο γιατρός, ο μαιευτήρ με το νυστέρι του σκοτώνει το βρέφος μέσα στην μήτρα -όπως έχουμε δη σε ταινία- και μετά με το εργαλείο του σπάζει, θραύει το κεφαλάκι του παιδιού και το βγάζει. Και η μητέρα δεν βλέπει τίποτε και πολύ ήσυχη αναχωρεί για το σπίτι της….

…Βλέπετε πόσο τραγική είναι η έκτρωσις, πόσο μεγάλο έγκλημα είναι! Θα πρέπει λοιπόν να σταματήση. Οι αθώες αυτές υπάρξεις δεν πρέπει να σκοτώνωνται τόσο τραγικά και χωρίς έλεγχο συνειδήσεως, Έτσι με τον απλό λογισμό, ότι δεν μπορείς να θρέψης άλλο παιδί. Κανονίζουμε δηλαδή εμείς, πώς θα μας φερθή ο Θεός; Κανονίζουμε εμείς, αν θα μπορέσουμε ή όχι να φέρουμε εις πέρας όσα παιδιά μας δώση ο Θεός μέσα στην οικογένεια; Εμείς οι ίδιοι κανοναρχούμε τον Θεό πώς θα μας φερθή;

Το έγκλημα αυτό παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, επικίνδυνες και πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν οι γυναίκες πόσο φοβερό είναι και να κάνουν έναν αγώνα να το σταματήσουν ή να εμποδίσουν άλλες γυναίκες που πρόκειται κατά διαβολική ενέργεια να το διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στο έγκλημα αυτό είτε από άγνοια είτε από πίεσι είτε από πάλη εσωτερική. Κυρίως συμβάλλει η συνεργεία του διαβόλου με αιτίες και αστήρικτες δικαιολογίες και προφάσεις και αδυναμίες, όπως π.χ. δεν φθάνουν τα οικονομικά, με πιέζει ο άντρας μου, μου ήλθε η ασθένεια κλπ. Από την άλλη πλευρά είναι και η άγνοια και όλα αυτά τα εκμεταλλεύεται ο διάβολος και κατορθώνει να παρασύρη τις μητέρες σ’ αυτό το τραγικό αμάρτημα.

Δεν ξέρω, αν γνωρίζετε ότι αυτά τα παιδάκια, αυτά τα έμβρυα, αυτές οι υπάρξεις δεν καταλήγουν στην ανυπαρξία με την έκτρωσι, αλλά το κάθε έμβρυο είναι κι ένας τέλειος άνθρωπος, και μάλιστα στην ψυχή. Αυτά τα παιδάκια ζουν στον άλλο κόσμο, κι όπως καταλαβαίνετε τόσα εκατομμύρια παιδιά έχουν αποτελέσει έναν ολόκληρο στρατό στον ουρανό. Όλα αυτά διαμαρτύρονται· το αθώο αίμα τους βοά προς τον Θεό ότι αδικοσκοτώθηκαν και ότι δεν έλαβαν το Άγιον Βάπτισμα, ότι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Και η ευθύνη σε ποιους πηγαίνει; Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται· δίπλα στο αίμα αυτό που χύνεται, στο «κομπιούτερ» του Θεού, γράφεται «έγκλημα». Και αυτό το αίμα πώς θα ξεπλυθή; Όταν λερώνεται κάποιος με τι καθαρίζεται; Με το ύδωρ, με το νεράκι το καθαρό. Κι εδώ χρειάζεται ύδωρ να βγαίνη συνεχώς από δύο βρύσες, που είναι τα δύο μάτια. Η μετάνοια η εσωτερική να εξωτερικεύεται με μία ακένωτη πηγή δακρύων εφ’ όρου ζωής!

Βέβαια το αμάρτημα συγχωρείται, αφ’ ης στιγμής κατατεθή στην Ιερά, στην παντοδύναμη Εξομολόγησι, όπου δεν μένει τίποτε ασυγχώρητο. Ο Θεός είναι αγάπη και «ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α’ Ίωαν. 4, 17). Είναι όμως και δικαιοσύνη. Γι’ αυτό οι γυναίκες που έχουν κάνει αυτό το αμάρτημα, ας μην επαναπαύωνται ότι εξομολογήθηκαν τις εκτρώσεις, που έχουν ήδη κάνει. Θα πρέπει σε όλη τους την ζωή να χύνουν δάκρυα μετανοίας. Πολλές απ’ αυτές νοιώθουν ανικανοποίητες καίτοι εξομολογήθηκαν. Γιατί; Διότι ακόμη δεν μετενόησαν εσωτερικά, δεν έχυσαν το αναλογούν δάκρυον, το οποίον θα ξεπλύνη το αίμα της εκτρώσεως ή των εκτρώσεων. Η μετάνοια είναι πολύ μεγάλη, απέραντη. Απόδειξις της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού είναι αυτό το «ζην», το ότι ζει ο άνθρωπος και μετά το έγκλημα. Ζει και αυτό σημαίνει ότι τον περιμένει ο Θεός, κι αφού τον περιμένει δεν πρέπει να χάση την ευκαιρία, πρέπει να την εκμεταλλευθή.

Και ο κανόνας του πνευματικού συγκριτικά με το πολύ σοβαρό αυτό αμάρτημα και ειδικό έγκλημα, χρήζει ιδιαιτέρας προσοχής. Ο κανόνας βοηθάει στην θεραπεία της ψυχής, αλλά, όπως είπαμε, θα πρέπει να ανοίξουν και οι βρύσες των δακρύων, που θα ξεπλύνουν τα αίματα της εκτρώσεως, για να μπορέση κατόπιν ο άνθρωπος να αισθανθή κοινωνία με τον Θεό. Δεν φθάνει, λοιπόν, μόνον η εξομολόγησις. Αυτό που μετρά, αυτό που θα αλλάξη, που θα αλλοιώση την καρδιά του Θεού, την πικραμένη και φαρμακωμένη, που θα την επαναφέρη, όπως ήταν πριν αμαρτήση ο άνθρωπος, είναι οι δύο βρύσες των ματιών του, που θα ρέουν δάκρυα μετανοίας. Θα πρέπει, πριν φύγουμε απ’ αυτήν την ζωή, να έχουμε αλλάξει την καρδιά του Θεού.

Θα σας αναφέρω ένα απλό παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί λύπησε την μητέρα του με μια παρακοή, μια ασέβεια. Όταν επιστρέψη αυτό το παιδί, και της πη: «Συγγνώμη, μητέρα, γι’ αυτό που έκανα· δεν θα το ξανακάνω», η μητέρα θα απαντήση: «Συγχωρεμένο να είσαι και μην το ξανακάνης». Την συγχώρεσι την πήρε. Αν όμως πέση στην αγκαλιά της κι αρχίση να κλαίη, να οδύρεται, να την παρακαλή και να την ικετεύη να του δώση από καρδιάς την συγγνώμη, τότε δεν θα μείνη η ελάχιστη λύπη και πικρία μέσα της για το σφάλμα του παιδιού. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο, που μετανοεί και επιστρέφει στον Θεό μετά από οποιοδήποτε αμάρτημα…

Όσον περισσότερον μετανοεί ο άνθρωπος, κι όσον περισσότερον χύνει δάκρυα μετανοίας, τόσον περισσότερον η καρδιά του Θεού αλλοιώνεται. Εις βάθος γίνεται η καταλλαγή του Θεού μετά του αμαρτωλού ανθρώπου, και ιδιαίτερα στην περίπτωσι αυτού του εγκλήματος της εκτρώσεως, όπου επιβάλλεται η ροή των δακρύων να μη σταματήση το δάκρυ μέχρι τελευταίας αναπνοής….

Γι’ αυτό κι εμείς δεχόμεθα τους πάντες σ’ αυτό το σωτήριο λουτρό, σ’ αυτό το λιμάνι που λέγεται εξομολόγησις. Κι εκεί αράζει το κάθε τσακισμένο καράβι από τις φουρτούνες του ωκεανού. Είτε το έχουν δείρει άνεμοι ή φουρτούνες ή ληστές, ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό, έρχεται και γωνιάζει σιγά – σιγά. Του έχουν φύγει τα κατάρτια, τα πανιά και το μόνο που περισώζεται είναι το σκάφος, ο σκελετός. Και μπαίνει μέσα στα συνεργεία τα διορθωτικά, διορθώνονται όλα αυτά τα πράγματα και γίνεται πάλι καινούριο το καράβι αυτό.

Έτσι μία ήμερα ήλθε ένα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα· ήλθε μία γυναίκα στο μυστήριο -εγώ βέβαια τη λυπήθηκα τρομερά- και μου παρουσιάζει η καημένη πενήντα εκτρώσεις! Βάλε τώρα το γεγονός αυτό να τίθεται στην κρίσι του πνευματικού· πενήντα φόνοι παιδιών! Φυσικά εφ’ όσον ο Θεός την έχει στην ζωή ακόμη, είναι εγγύησις του Θεού ότι την ανέχεται και την περιμένει, οπότε ποιος πνευματικός είναι εκείνος, ο οποίος θα της φερθή κατ’ άλλον τρόπον; Την πήρα βέβαια με πολλή στοργή, με πολλή αγάπη, προσπάθησα να την βολέψω και της έδωσα εκείνο το φάρμακο που της χρειαζότανε.

Σκεφθήτε πόσα χρόνια περάσανε· την βασάνιζε το αμάρτημα αυτό και δεν είχε την τόλμη να το πη! Και γύρισε πίσω με την ελπίδα της σωτηρίας. Πόσο τρομερή είναι η αγάπη του Θεού! Αλλά και η χαρά των Αγγέλων! «Επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι μεγάλη χαρά γίνεται εν τω ουρανώ» (Λουκ. 15, 7). Δεν είναι μόνον το ότι μετανοεί ο άνθρωπος και κλαίει και οδύρεται την κατάντια του και ο Θεός τον σώζει, αλλά και ότι παραχρήμα γίνεται και στον ουρανό χαρά. Ολόκληρος ο ουρανός πανηγυρίζει και οι Άγγελοι υμνούν και αινούν τον Θεό για την σωτηρία μιας αθανάτου ψυχής!

«Μακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι» (Ψαλμ. 31, 32) · δηλαδή είναι ευτυχής ο άνθρωπος, ο οποίος αξιώθηκε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του. Τι ευχαριστία να αποδώση κανείς στον Θεό! Σκέψου· εγώ να έχω ζήσει χίλια χρόνια, να έχω κάνει όλα τα εγκλήματα του μεγαλύτερου εγκληματία και τελικά να με φωτίση το έλεος του Θεού, να επιστρέψω, για μια στιγμή να τα καταθέσω όλα και μέσα σε δύο λεπτά, σε λίγη ώρα να βρεθώ δίκαιος, να βρεθώ λουσμένος, να βρεθώ στους ουρανούς! Μα εκείνα τα χίλια χρόνια τι γίνονται; Πάνε εκείνα· μην τα λογαριάζεις, δεν υπάρχουν τώρα, έχουν σβήσει, δεν ζητούνται αυτά πλέον, βγήκαν από τα κατάστιχα των δαιμόνων αμέσως, πάραυτα! Είναι διαταγή του Θεού! Με το κάθε αμάρτημα που καταθέτεις, πατάει το κουμπάκι του «κομπιούτερ», τακ, άφεσις! Τακ, άφεσις! Άφεσις! Με άθροισμα από κάτω «μηδέν». Λευκό μητρώο! Ύστερα, είναι να μην προσκυνής αυτόν τον Θεό, να μην πέσης κάτω και να κλαις από αγάπη και έρωτα και πόθον Θεού;…

Εύχομαι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος να μας επισκιάζη όλους και να μας διατηρή εν Χριστώ. Αμήν.

(Από το βιβλίο Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, εκδ. Ιεράς Μ. Φιλόθεου, Άγιον Όρος).

πηγή: Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος


http://vatopaidi.wordpress.com


375 - Από την Αζοφική στον Άθω με το ιδιόκτητο πλοίο της Ιεράς Σκήτης Προφήτη Ηλία

Ο Γεράσιμος Σμυρνάκης στο βιβλίο του ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ (1903), αναφέρει, ανάμεσα στα άλλα, για την Παντοκρατορινή Ι. Σκήτη του Προφήτη Ηλία: «έχει δε και πλοίον ιστιοφόρον ως έγγιστα 350 τόννων, όπερ τελεί ταξίδια εις Ρωσσίαν προς μεταφοράν των αναγκαίων τη σκήτη».

Σε ενδιαφέροντα στοιχεία, με σπάνιες φωτογραφίες κι ένα ταξίδι που πραγματοποίησε το ιστιοφόρο το 1875, αναφέρεται το άρθρο που ακολουθεί.

Η Παντοκρατορινή Σκήτη του Προφήτη Ηλία διαθέτει το 1875 ένα ιστιοφόρο δικάταρτο καράβι που κάθε χρόνο κατά μήνα Αύγουστο αναχωρεί από το Ταϊγάνι (Ταγκανρόγκ) της Αζοφικής με προορισμό το Άγιον Όρος.

Στο αρχείο της Σκήτης διασώζονται:

α) το ημερολόγιο ενός τέτοιου ταξιδιού (1875)

β) το συμφωνητικό εκμίσθωσης του καραβιού σε Σκοπελίτη καπετάνιο (1878) και

γ) ένα πωλητήριο πάρωνος (μπρίκι) που ανήκει στη Σκήτη (Δεκ. 1917).

Το τελευταίο έγγραφο περιέχει ενδιαφέρουσα περιγραφή του πλοίου.

Το δεύτερο αναφέρεται στη γολέτα με το όνομα «Προφήτης Ηλίας» που ναυπηγήθηκε το 1874, φέρει κατά το έτος σύνταξης του συμφωνητικού μίσθωσης οθωμανική σημαία και ελλιμενίζεται στο λιμάνι του Πλατύ στον κόλπο της Ιερισσού.

Κατά τον τρίτο όρο του συμφωνητικού αυτού ο «πληρεξούσιος» πλοίαρχος Αναγνώστης Αυγερινός «υποχρεούται να μεταβαίνει ...εις Ταϊγάνιον, να παραλαμβάνει ότι φορτίον φροντίσει ο εκεί οικονόμος ως και όσους επιβάτας της Σκήτεως τύχουσι, να τους μεταφέρει εις Άγιον Όρος ... Η εποχή καθ' ην πρέπει να ευρεθεί το πλοίον εις Ταϊγάνιον (είναι) οι αρχαί Αυγούστου κατ' έτος και άπαξ το έτος».

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι υπήρχε στο Ταϊγάνι μετόχι της Σκήτης απ' όπου προμηθευόταν σιτάρι και τρόφιμα.

Η ναυπηγημένη το 1874 γολέτα που μισθώνεται το 1878, πρέπει να ταυτίζεται με τη σκούνα του Ημερολογίου (1875) λόγω: α) της χρονικής σύμπτωσης β) της ίδιας ονομασίας «Προφήτης Ηλίας» και γ) της ομοιότητας των δυο τύπων δικάταρτου ιστιοφόρου.

Το χειρόγραφο του ημερολογίου

Το χειρόγραφο βρίσκεται στο αρχείο της Σκήτης. Πρόκειται για λυμένο τεύχος διαστάσεων 22x35 εκατοστών, στο οποίο έχει εκπέσει άγνωστος αριθμός φύλλων. Είναι γραμμένο με μελάνι. Το πρώτο φύλλο (εξώφυλλο) φέρει τον τίτλο «Καθημερινόν του 1875, Αυγούστου 23» και υπότιτλο με στοιχεία για το ταξίδι και το πλοίο, καθώς και τα ονόματα του πλοιάρχου και του γραφέως. Στις οκτώ γραμμένες σελίδες οι κύριες ημερολογιακές αναγραφές εντάσσονται μέσα σε πλαισιώσεις που σχηματίζονται με ιδιόχειρη οριζόντια και κάθετη διαγράμμιση (στήλες). Από την τέταρτη και μέχρι την έβδομη σελίδα, παρατίθενται και υποπίνακες με στοιχεία που αναφέρονται στη χρονική διάρκεια του πλου, τις μιλιομετρικές αποστάσεις, τους ανέμους, τις γεωγραφικές συντεταγμένες (στίγματα).

Η γραφή σε μεγάλο βαθμό είναι φωνητική. Χρησιμοποιεί π.χ. τα φωνήεντα ι, υ, η, ει, αλλά κατά κανόνα χωρίς ορθογραφική συνέπεια. Δε σημειώνει πνεύματα και τόνους ούτε σημεία στίξης. Ως προς τα δίψηφα σύμφωνα, το μπ γράφεται π (πορα = μπόρα), το ντ ως τα (οτας = όντας), το γγ ως γ (εγραφο = έγγραφο). Διαπιστώνουμε ενίοτε παραποίηση λέξεων και προσθήκη περιττών φθόγγων (π.χ. του ν). Ωστόσο οι κυριότερες δυσχέρειες της ανάγνωσης και της μεταγραφής εντοπίζονται στους ναυτικούς όρους και τα τοπωνύμια όπυ, εκτός από την εγγενή στον ιδιάζοντα χαρακτήρα αυτών των όρων δυσκολία αναγνώρισης και ταύτισης, προστίθεται και η ασάφεια εξ αιτίας της ιδιωματικής απόδοσής τους από τον συντάκτη.

Η θαλασσοπορεία

Το ταξίδι αρχίζει με τον απόπλου από το Ταϊγάνι (Ταγκανρόγκ) στις 23 Αυγούστου του 1875 (ημέρα Σάββατο, ώρα 8 π.μ.) και τελειώνει με τον κατάπλου στα Στυλιάρια στον κόλπο της Ιερισσού στις 18 Οκτωβρίου (ημέρα Σάββατο, ώρα 10 π.μ.).

Η διάρκεια του ταξιδιού είναι 57 ημέρες.

Το ημερολόγιο καλύπτει με καθημερινές, συνεχείς αναγραφές, το χρονικό διάστημα από τις 22 Αυγούστου μέχρι και τις 24 Σεπτεμβρίου, καθώς και τις τρεις ημέρες του ταξιδιού: 16, 17 και 18 Οκτωβρίου. Δεν έχουν βρεθεί, όπως είδαμε, τα φύλλα που αντιστουχούν στις ενδιάμεσες ημέρες. Ωστόσο, έχουμε πλήρη την εικόνα της θαλασσοπορείας, γιατί το ακατάγραφο τμήμα της αντιστοιχεί στη διαδρομή α) Οδησσός-Κωνσταντινούπολη, που οπωσδήποτε σημαίνει παράπλου (ακτοπλοΐα) - με ενδιάμεσες σταθμεύσεις - των δυτικών ακτών του Ευξείνου Πόντου και β) Κωνσταντινούπολη Ίμβρος.

Το καταγεγραμμένο και πιο ενδιαφέρον («εξωτικό») τμήμα του ταξιδιού είναι από το Ταϊγάνι ως την Οδησσό και περιλαμβάνει τον «διάπλου» απ' άκρη σ' άκρη της θάλασσας του Αζόφ και τον παράπλου της Κριμαίας. Στο ταξίδι μέσα στην κλειστή θάλασσα ο «Προφήτης Ηλίας», ξεκινώντας από το Ταϊγάνι (Ταγκανρόγκ), αγκυροβολεί, παραπλέει ή απλώς αντικρίζει κατά σειρά την Πετρούσκα, τη Στραβή Άκρη, την Παλέστρα, την Πέρλιακα για να καταπλεύσει στα λιμάνια του Γενί Καλέ και το Κερτς, που βρίσκονται κοντά στο βόρειο στόμιο του Κιμμέριου Βοσπόρου. Κατά τον παράπλου της Κριμαίας αναφέρονται τα τοπωνύμια Τακλί, Πετροκάραβον, Γκαμήλα, η γνωστή Γιάλτα, Σεβαστούπολη. Βασικός σταθμός του ταξιδιού ήταν η Οδησσός.

Το καράβι πρέπει να στάθμευσε και στην Κωνσταντινούπολη στο Γαλατά, όπου η Σκήτη είχε επίσης μετόχι. Η διαδρομή Ταϊγάνι (Ταγκανρόγκ) - Κωνσταντινούπολη που προκύπτει από το ημερολόγιο, σημαδεύεται ως καθιερωμένη θαλασσοπορεία σε χάρτες της εποχής και παλαιότερους και αυτό φυσικά ήταν αναμενόμενο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τη βασική αυτή πορεία πραγματοποίησε και ο αρχαίος πολυταξιδεμένος Ανάχαρσης (βλ. χάρτη κάτω).

Τα τελευταία τοπωνύμια που αναφέρονται στο ημερολόγιο είναι κατά σειρά: η Ίμβρος, η Λήμνος, το Άγιον Όρος και τα Στυλιάρια της βόρειας ακτής του, στον κόλπο της Ιερισσού, όπου και ελλιμενίζεται.

Ο Δικαίος της Ιεράς Σκήτης του Προφήτη Ηλία, Γαβριήλ (πάνω) με μοναχούς, σε αναμνηστική φωτογραφία με τον πλοίαρχο και μέλη του πληρώματος του ιστιοφόρου ιδιοκτησίας της Σκήτης (κάτω).


Ευχαριστούμε το Δικαίο και τους πατέρες της Σκήτης για την αρχειακή έρευνα, την επισήμανση και τη γνωστοποίηση του ενδιαφέροντος υλικού που αποτέλεσε τη βάση αυτού του άρθρου.

Παντελής Φουντάς

Αρχιτέκτων Μηχ.- Αρχαιολόγος

Αθανάσιος Κατσαρός

Αρχιτέκτων Μηχανικός




Το κείμενο και οι φωτογραφίες είναι από το Λεύκωμα ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΘΑΛΛΑΣΑ, το οποίο εξέδωσε το 2003 το Κέντρο Διαφύλαξης της Αγιορειτικής Κληρονομιάς (Κε.Δ.Α.Κ.)

374 - Μαγειρική και νηστεία, του Αγιορείτη μοναχού Μωυσή


Είναι καιρός τώρα που στα περίφημα κανάλια της ελληνικής τηλοψίας αφιερώνονται πολλές ώρες στη μεγάλη τέχνη της μαγειρικής. Πολυτελείς, καλοφωτισμένες κουζίνες, με ακριβά μαγειρικά σκεύη, μόνιμα χαμογελαστά πρόσωπα γυναικών και ανδρών, μεσόκοπων και νέων με λουλουδάτες ή άσπρες ποδιές και σκούφους, αστειάκια συνήθως όχι έξυπνα και εκείνα τα ατέλειωτα φαιδρά υποκοριστικά καροτάκια, σαλτσούλες, ψαράκια, κρεατάκια και λοιπά.

Μάλιστα οι συνταγές τους είναι πολλές φορές λίαν δαπανηρές και σπάνιες. Προέρχονται από διάφορες μακρινές χώρες, ξένες, από την απλή, ωραία και υγιεινή γνωστή μεσογειακή δίαιτα. Σε μία εποχή δύσκολη, σαν τη δική μας, να παρουσιάζονται καθημερινά λαχταριστοί αστακοί, γαρίδες, κρέατα φερμένα από μακριά, αποτελεί μία οδυνηρή πρόκληση. Όταν οι συνάνθρωποί μας δεν έχουν ούτε τον άρτο τον επιούσιο, ξενίζει αυτή η πολυδάπανη και πολυποίκιλη παρουσίαση εδεσμάτων γαργαλιστικών.

Μερικοί φαίνεται ζουν για να τρώνε. Σε αυτούς απευθύνονται; Κάθονται άνθρωποι όλη τη μέρα και αντιγράφουν όλες αυτές τις σύνθετες συνταγές; Φαίνεται πως υπάρχει ένα τέτοιο φιλοθεάμον κοινό που ενδιαφέρεται και γι' αυτό και βέβαια συνεχίζονται οι εκπομπές αυτές. Την ίδια περίοδο κυκλοφορεί ένα πλήθος βιβλίων - τσελεμεντέδων επίσης πανάκριβων, με ιλουστρασιόν χαρτί, πολλές έγχρωμες φωτογραφίες και καλλιτεχνικά δεσίματα. Μάλιστα κυκλοφορούν και αρκετά βιβλία με νηστίσιμες συνταγές για τα οποία έχω μία μικρή επιφύλαξη.

Βρισκόμαστε σε περίοδο νηστείας πριν τα Χριστούγεννα. Πάντοτε πριν τις μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης έχουμε νηστεία ως προετοιμασία. Η νηστεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι πάντοτε συνδυασμένη με τη λιτοφαγία και την ολιγοφαγία. Αν είναι να τρώει κανείς γαρίδες, καραβίδες, χαβιάρια και αστακούς καλύτερα να νηστεύει. Η νηστεία όμως, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, θα πρέπει να είναι λιτή, φτωχή και απλή και τα χρήματα που κερδίζουμε μη χρησιμοποιώντας πολυδάπανες τροφές, να γεμίζουν με τις απαραίτητες τροφές τις κοιλιές των πεινασμένων. Η νηστεία λοιπόν συνδυάζεται με την ελεημοσύνη και την προσευχή.

Όταν ο άνθρωπος θα φάει βαριά και πολύ, θα κουβεντιάσει πολύ και θα κοιμηθεί πολύ. Η μία παραχώρηση φέρνει την άλλη. Όταν ο άνθρωπος θα φάει μέτρια θα βρίσκεται σε μία μεγαλύτερη εγρήγορση, θα ελέγχει τις σκέψεις του, θα συλλαμβάνει τους λογισμούς του και θα περιορίζει τη φαντασία του. Δεν νηστεύουμε για να έχουμε καλή υγεία και ωραία σιλουέτα, άσχετα αν βοηθά κάποτε και σε αυτά. Νηστεύουμε γιατί είναι εντολή Θεού, γιατί είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στον Θεό, γιατί είναι μία εκούσια προσφορά, στέρηση της τελικά επώδυνης ηδονής.

Ο καθηγητής κ. Α. Καφάτος έχει πει πως αν τηρούσαμε επακριβώς τις καθιερωμένες νηστείες της εκκλησίας θα είχαμε σαφώς καλύτερη υγεία. Η πολυφαγία, η καθημερινή κρεοφαγία, η τροφή με πολλά λιπαρά δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην υγεία. Όταν ο άνθρωπος νηστεύει έχει πιο καθαρό νου και μπορεί να προσεύχεται καθαρότερα και καλύτερα. Η νηστεία είναι ένα μέρος της ασκήσεως του πιστού. Η νηστεία από μόνη της δεν σημαίνει τίποτε. Οι φτωχοί νηστεύουν θέλοντας και μη. Αν όμως στενοχωρούνται γι' αυτό γκρινιάζουν, άγχονται, νευριάζουν και γίνονται κακοί, χάνουν τον "μισθό" τους.

Επανερχόμενος στα τηλεοπτικά μαγειρέματα θυμάμαι και κάποια άλλα μαγειρέματα υποκρισίας, δολοπλοκίας, διπλωματίας και απάτης, υποστηρίζοντας τους δικούς μας και ας είναι αχρείοι και ανάξιοι. Βρέθηκα στο σπίτι της αδελφής μου στην Αθήνα και παρακολούθησα αυτόν τον μυρωδάτο ολοήμερο πόλεμο σκόρδου, κρεμμυδιού, βαλσάμικου, καρυκευμάτων και σαλτσών αλλά και περίεργων σαλατών και γλυκών και κουράστηκα πολύ.

Έλεγε ένας γέροντας πως γίνεται ένας μεγάλος πόλεμος για λίγα εκατοστά, ό,τι καταλάβει η γλώσσα, ο ουρανίσκος και ο λάρυγγας. Μετά καμία αίσθηση. Αν φας πολύ θα έχεις στομαχόπονο κι αν δεν πάρεις σχετικά φάρμακα σίγουρα θα θέλεις αναψυκτικά - χωνευτικά. Ένας άγιος είπε το κρασί δεν είναι αμαρτία αλλά η μέθη. Σε όλα χρειάζεται μέτρο, διάκριση και προσοχή.

http://www.makthes.gr/news/opinions/65878/