Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

305 - Η μεγαλύτερη κοσμοσυρροή στην ιστορία της Ρωσίας έγινε για το προσκύνημα της Τίμιας Ζώνης!


Το προσκύνημα της Τίμιας Ζώνης αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία της Μόσχας και της Ρωσίας ξεπερνώντας κατά πολύ την κηδεία του Στάλιν, την Οκτωβριανή Επανάσταση στις αρχές του 20ού αιώνα και τις πολιτικές συγκεντρώσεις στο τέλος του!


Τη βεβαιότητά του ότι η παρουσία της Τιμίας Ζώνης στη Ρωσία θα εδραιώσει την πνευματική εγγύτητα μεταξύ του ρωσικού και του ελληνικού λαού και θα συμβάλει στις διμερείς σχέσεις, εξέφρασε ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της Μονής Βατοπαιδίου, με επικεφαλής τον ηγούμενό της Εφραίμ.

Υποδεχόμενος στην κατοικία του στο Νόβο-Αγκαριόβο τους μοναχούς από το Βατοπαίδι ο κ. Πούτιν τους ευχαρίστησε για την ευκαιρία, που έδωσαν στον πιστό ρωσικό λαό να προσκυνήσει ένα από τα μεγαλύτερα κειμήλια της Ορθοδοξίας και δήλωσε ότι «αυτό που κάνατε επιδεικνύει αναμφίβολα την εγγύτητα μεταξύ των λαών μας και θα εδραιώσει αυτήν την πνευματική εγγύτητα, θα συμβάλει στην περαιτέρω ανάπτυξη των διακρατικών σχέσεων».

Όπως μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο ΡΙΑ-Νόβοστι ο ηγούμενος Εφραίμ στην αντιφώνησή του δήλωσε εντυπωσιασμένος από το πάθος της πίστης του ρωσικού λαού, «που είναι και η μεγαλύτερη δύναμή του» και απευθυνόμενος στον Β.Πούτιν είπε ότι «η Ελλάδα περνά όχι τις καλύτερες στιγμές της και γι’ αυτό φυσικά σας παρακαλώ να βοηθήσετε». Ο ηγούμενος Εφραίμ αναφέρθηκε εκτενώς και στα θαύματα της Τιμίας Ζώνης, υποσχόμενος ότι μετά το τέλος της περιφοράς της σε 14 ρωσικές πόλεις από τις 20 Οκτωβρίου θα εκδοθεί ειδικό βιβλίο με τα θαύματα αυτά.

Ο Ρώσος πρωθυπουργός εξέφρασε ως ανταπάντηση την ελπίδα ότι «το γεγονός αυτό θα βοηθήσει στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος» της Ρωσίας.

Σύμφωνα με το Πατριαρχείο της Μόσχας και τον αρμόδιο επικεφαλής του συνοδικού Τμήματος Σχέσεων Εκκλησίας και Κοινωνίας Βσέβολοντ Τσάπλιν, που επικαλείται το πρακτορείο Ιντερφάξ, το προσκύνημα της Τίμιας Ζώνης από περισσότερα από 3 εκατομμύρια πιστούς αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία της Μόσχας και της Ρωσίας και τη μεγαλύτερη προσέλευση ανθρώπων σε ένα σημείο, ξεπερνώντας κατά πολύ την κηδεία του Στάλιν, την Οκτωβριανή Επανάσταση στις αρχές του 20ού αιώνα και τις πολιτικές συγκεντρώσεις στο τέλος του.


Θ. Αυγερινός για το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων – www.amna.gr


http://www.pemptousia.gr


304 - Τοπογραφικοί χάρτες του μοναχού Ισιδώρου Πελοποννησίου, Καυσοκαλυβίτου

Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας και Καυσοκαλύβια (1918):



.

Ιερά Σκήτη Αγίας Τριάδος, Καυσοκαλύβια (1915):


.

.


Έκδοση:Ιερά Καλύβη Αγίου Ακακίου,

Καυσοκαλύβια,

Άγιον Όρος, 2010

303 - Καρακαλληνός κόπανος για... γάτους!

Εκάστη Μονή έχει τον εκκλησιαστικόν κόπανον τον εφευρεθέντα πριν της καμπάνας διότι οι κώδωνες και τα μέταλλα τούτων τους τελευταίους αιώνας παρουσιάσθησαν. Τρεις ώρας πριν να φέξη κτυπά και καλεί τους πάντας εις κοινήν προσευχήν. Ούτω η νυξ γίνεται ολιγώτερον ανιαρά και επίπονος. Ο κουδουνίζων ήχος του ειδικού ξύλου του κοπάνου και η επιτηδιότης του εκκλησιαστικού καμπανάρη με τον επί τούτου ρυθμόν ιδιάζουσαν προκαλεί εντύπωσιν εις τε τους επισκέπτας και μοναχούς. Ο του ξύλου ήχος είναι γλυκύτερος και επιβλητικώτερος της εκκωφαντικής καμπάνας. Ο κόπανος κτυπά και τον εσπερινόν.

Υπάρχει και ειδικός κόπανος άλλου μεγέθους και άλλης συστάσεως διαφορετικού ήχου που καλεί τους μοναχούς στο δοχειό δια τα οψώνια ή δια την τράπεζαν. Και παμεγέθης τοιούτος υφίσταται δια την παγκοινιάν όταν πρόκειται εργάται και μοναχοί να εκτελέσουν κοινόν έργον καλεί αυτούς εις συναγερμόν, βεβαίως είναι ο πλέον δυσάρεστος κόπανος, δι΄ ό και κτυπά ολίγας φοράς το έτος.


Εξαιρετικώς εις την μονήν Καρακάλλου υπάρχει και τέταρτος κόπανος για τους γάτους να πάρουν και αυτοί το συσσίτιόν των. Ο κόπανος ούτος είναι μικρός και κατάλληλος, το θέαμα δε λαμπρόν όταν τα μοναδικά ταύτα ζώα της μονής τον ακούσουν και κατέρχονται από τους κρυψώνας και τας οροφάς των στεγών να γευθούν τα υπολείμματα των τροφών.


Το θέαμα λαμβάνει έτι θαυμασίαν όψιν εάν συμπέση να ευρίσκεται κατά τύχην εκεί ο πλέον αγαπητός των Ηγουμένων ο γλυκύς Κοδράτος όστις άχρις ώρας ελησμόνησε να ενθυμηθή ότι η παρούσα έκδοσις έχει ανάγκην υποστηρίξεως και της συνδρομής της Μονής του.


Το... αλίευσα από το περιοδικό

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

Αρ. φύλλου 7, Μάρτιος 1938

302 - Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης «Μετά λύπης υπερβαλλούσης διήλθον πάσας τας ημέρας της ζωής μου»


Ο πατέρας του Κοινοβιακού Μοναχισμού στο Άγιο Όρος, ο ιδρυτής της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, λίγους μήνες προ του τραγικού του θανάτου άφησε να του ξεφύγει από τη γραφίδα η εξομολογητική φράση: «Μετά λύπης υπερβαλλούσης διήλθον πάσας τας ημέρας της ζωής μου».


Τι ήταν αυτό που προξένησε τη λύπη στον Άγιο Αθανάσιο; Θα το δούμε διαβάζοντας κάποια αποσπάσματα από τη βιογραφία του:

Ανάμεσα στα 964 και 972 η Λαύρα ήταν το μόνο σημαντικό ίδρυμα του Άθω, σε αριθμό μοναχών όπως και σε περιουσία. Και προς αυτήν στρέφονταν οι νέοι μοναχοί, οι επισκέπτες και οι δωρητές. Η συρροή μοναχών και δωρεών της επέτρεψαν να κατασκευάσει σε σύντομο διάστημα ένα λιμάνι, το ξενοδοχείο, το νοσοκομείο και μόλους. Η Λαύρα παρουσίαζε αυτόν τον καιρό περισσότερο το θέαμα ενός απέραντου εργοταξίου παρά ενός μοναστηριού στην Αθωνική έρημο. Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί ότι οι μοναχοί της Λαύρας ξεπέρασαν γρήγορα τους ογδόντα, αριθμό που είχε ορίσει ο Νικηφόρος (Φωκάς, αυτοκράτορας του Βυζαντίου) το 964, και πώς, όταν ο Αθανάσιος στο τυπικό του ανεβάζει το όριο στους εκατόν είκοσι, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να νομιμοποιεί μια κατάσταση που ήδη υπήρχε.

Για τις οικοδομές του ο Αθανάσιος είχε ανάγκη από εκτάσεις, και είναι αναμφίβολο πως τα εδάφη, που από τον Αντιάθω ως το ακρωτήριο των Αποθηκών όριζαν τον Λαυριωτικό χώρο στα 972-975, δεν συμπεριλαμβάνονται στα όρια του κελλιού που ο Πρώτος είχε παραχωρήσει στον Αθανάσιο στα 959-960. Του τα παραχώρησαν αργότερα, και μάλλον τμηματικά, και νιώθοντας υποχρεωμένοι, είτε επειδή ο Αθανάσιος πέτυχε την αύξηση της βασιλικής επιχορήγησης για τον Άθω και την ανακαίνιση της Εκκλησίας των Καρεών, είτε γιατί ήξεραν ότι είχε την υποστήριξη της ανωτάτης αρχής.


Αν όμως αυξάνει η αδελφότητα και η φήμη της Λαύρας, μεγαλώνει παράλληλα και η ζηλοφθονία. Έτσι μετά το θάνατο του Νικηφόρου (10 Δκεμβρίου 969) και την ανάρρηση στην εξουσία του Ιωάννη Τσιμισκή (969-976), οι κατήγοροι του Αθανασίου συντηρητικοί και απλοί άνθρωποι, ζητούν την επέμβαση του αυτοκράτορα, ώστε να σταματήσει η ανέγερση «οικοδομών πολυτελών και περιβόλων και ναών και επινείων».

Και όλοι σχεδόν οι μοναχοί του Άθω είχαν λόγους να εχθρεύονται τον Αθανάσιο: μερικοί εξαιτίας οικονομικών συμφερόντων, άλλοι λόγω της επιρροής του με λίγα λόγια, κατηγορούσαν τον Αθανάσιο ότι υπέσκαπτε τα θεμέλια του αθωνικού τρόπου άσκησης. Ο βιογράφος, σε έναν κατάλογο, όπου κατονομάζει τα παράπονα των Αθωνιτών εναντίον του Αθανασίου, αναγράφει όλες τις δραστηριότητές του: «οικοδομάς ανεγείροντα πολυτελείς και περιβόλους και ναούς και επίνεια και καταγωγάς υδάτων επινοούντα (αρδευτικά έργα) και ζεύγη βοών και ημιόνων ωνούμενον», αλλά και ότι «έσπειρεν αγρούς και εφύτευσεν αμπελώνας».

Οι κατηγορίες μεταβιβάζονται στο νέο βασιλιά Ιωάννη Τσιμισκή που οργισμένος καλεί τον Πατέρα να παρουσιαστεί «ως τάχιστα» στη βασιλεύουσα. Σε όλους υπάρχει η βεβαιότητα πως ο αυτοκράτορας θα φερθεί με κάθε σκληρότητα προς τον αββά του προκατόχου του Νικηφόρου. Όμως συμβαίνει το αντίθετο: ο Αθανάσιος, «ο τέως επαχθέστατος» στον Τσιμισκή, γίνεται «ο πάντα προσφιλέστατος». Του δίνει μεγάλες δωρεές ενώ αυξάνει και την ετήσια επιχορήγηση, το σολέμνιο, προς την Λαύρα από 224 νομίσματα σε 244. Τότε οι κατήγοροι του, καλοπροαίρετοι, οπωσδήποτε, ζητούν συγγνώμη, και «δεξιάς δούναι και λαβείν αξιούσι».

Λίγα χρόνια μετά, άλλοι πειρασμοί επεγείρονται: μερικοί ηγούμενοι μικρών μονών «φιλαρχίας έρωτι κρατηθέντες», ξεκινούν προς συνάντηση του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου (976-1025), που βρίσκονταν τότε στη Μακεδονία, με σκοπό να κατηγορήσουν τον Αθανάσιο. Όμως πέφτουν, κατά παραχώρηση Θεού, στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι «γυμνούς παντελώς αφήκαν».

301 - Το υδραγωγείο της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα

Το κτιστό υδραγωγείο της Ι. Μονής Σταυρονικήτα με τους λίθινους τοξωτούς πεσσούς και τις ανοικτές δεξαμενές με τα χρυσόψαρα, κτίστηκε τον 17ο αιώνα χάρη στη γενναιόδωρη προσφορά του βοεβόδα της Βλαχίας Σερμπάν Κατακουζηνού.


Η αξιόλογη αρχιτεκτονική μορφολογία του εναρμονίζεται με εκείνη του υπόλοιπου μοναστηριακού συγκροτήματος.


Φωτογραφίες: Bas Kamps