Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

274 - Κάτω από πρωτοφανείς συνθήκες και έκτακτα μέτρα το προσκύνημα της Αγίας Ζώνης στη Μόσχα




Περισσότεροι από 200.000 Ρώσοι έχουν προσκυνήσει μέχρι στιγμής την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου που εκτίθεται σε ιερό προσκύνημα στη Μόσχα από το Σάββατο, δήλωσαν Ρώσοι αξιωματούχοι, γνωστοποιώντας παράλληλα ότι μέχρι στιγμής 52 άνθρωποι έχουν νοσηλευτεί έπειτα από ώρες αναμονής στο κρύο.

Χιλιάδες Ρώσοι αναμένουν στην ουρά για να προσκυνήσουν την Τιμία Ζώνη της Παναγίας, η οποία θα εκτίθεται ως την Κυριακή στον καθεδρικό ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα, δήλωσε στον ρωσικό ραδιοφωνικό σταθμό RSN ο Γιούρι Αρτιούκχ, υπεύθυνος της υποδοχής του ιερού αντικειμένου, το οποίο φυλάσσεται στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος.

Οι προσκυνητές περιμένουν κατά μέσο όρο 12 ως 15 ώρες σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Σήμερα το πρωί το θερμόμετρο είχε πέσει στους -11 βαθμούς Κελσίου.


Συνολικά 384 άνθρωποι χρειάστηκε μέχρι στιγμής να λάβουν ιατρική φροντίδα και 52 να νοσηλευτούν, κυρίως λόγω καρδιακών προβλημάτων, σύμφωνα με την εκπρόσωπο της διεύθυνσης Υγείας της Μόσχας Ίνγκα Τοκμάντσεβα, την οποία επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Ria-Novosti.

Ο γιατρός Αλεξάντερ Τσουτσάλιν, μέλος της ένωσης ορθοδόξων ιατρών, ζήτησε από τους προσκυνητές να «υπολογίσουν καλά τους κινδύνους που θέτουν για την υγεία τους» αυτές οι ώρες αναμονής στο κρύο.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, περίπου 20 ασθενοφόρα βρίσκονται μονίμως σταθμευμένα μπροστά από τον καθεδρικό ναό.

Στους προσκυνητές προσφέρεται επίσης δωρεάν ζεστή τροφή την οποία διανέμει το υπουργείο αντιμετώπισης Εκτάκτων Καταστάσεων και μπορούν να ζεσταθούν στα δεκάδες λεωφορεία που βρίσκονται εκεί κοντά.

Όμως φοβούμενοι μη χάσουν τη σειρά τους στη μεγάλη ουρά που έχει σχηματιστεί, πολλοί πιστοί δεν έχουν πρόσβαση στη βοήθεια αυτή. Την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου, η οποία «έχει εντυπωσιακή δύναμη και βοηθάει στη γονιμότητα», σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ρωσικής κυβέρνησης, υποδέχθηκε στην Αγία Πετρούπολη ο πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν στις 20 Οκτωβρίου και εκτίθεται στη Μόσχα από το Σάββατο, αφού πέρασε από 14 ρωσικές πόλεις και την προσκύνησαν σχεδόν δύο εκατομμύρια πιστοί.

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7541



273 - Η ίδρυση ταχυδρομείου στο Άγιο Όρος

Κατά το έτος 1857 και εφεξής μέχρι του 1884 ως έγγιστα εν Αγίω Όρει δεν υφίστατο κυβερνητικόν ταχυδρομείον ουδέ τηλεγραφείον, κομιζομένης της αγιορειτικής αλληλογραφίας δια ταχυδρόμου της Ιεράς Κοινότητος, ήτις επωφελείτο τα διαμετακομιστικά τέλη. Εκτάκτως δε μόνον κατά τους χρόνους τούτους προσήγγιζον ατμόπλοια της Ρωσσικής ατμοπλοΐας, κομίζοντα και το ταχυδρομείον οτέ μεν εις τον λιμένα του Ρωσσικού, οτέ δε εις την των Ιβήρων Μονήν και αλλαχού.


Από δε του 1884 τη εισηγήσει πολλών μεγαλεμπόρων εν Καρυαίς του αγίου Όρους, ων τα συμφέροντα παρεβλάπτοντο, εγκαθιδρύθη κυβερνητικόν τηλεγραφείον και ταχυδρομείον (εδρεύον από του 1889 εν τη παρά το Αντιπροσωπείον διωρόφω της Μονής Εσφιγμένου οικοδομή), άτινα συνδέονται μετά της κωμοπόλεως Πολυγύρου, αφισταμένης εκ Καρυών διά Βραστών περί τας 22 ώρας.

από το βιβλίο του Γερ. Σμυρνάκη ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ (1903):


Σήμερα:




272 - Το ιστορικό της Αγιορειτικής τηλεφωνίας


Τα Μοναστήρια, οι Σκήτες και σχεδόν όλα τα κελλιά, το ένα κατόπιν του άλλου «βραχυκυκλώθηκαν» από τον ΟΤΕ, αρχής γενομένης από το 1963. Τα είκοσι Μοναστήρια είχαν βέβαια τα χειροκίνητα τηλέφωνά τους από το 1930, αλλά για να επικοινωνούν μόνο με τα κονάκια τους, να ενημερώνονται για τα της Ιεράς Κοινότητος από τους αντιπροσώπους των και για να τους δίδουν ακολούθως τις αρμόζουσες εντολές και εξουσιοδοτήσεις.

Δεν ήταν συνδεδεμένες τηλεφωνικώς οι Μονές ούτε καν μεταξύ τους, πολλώ μάλλον με τον έξω κόσμο. Το έργο του συνδέσμου και του μεσάζοντος το εκτελούσαν οι άγιοι αντιπρόσωποι επισκεπτόμενοι τα αντιπροσωπεία, με τις δε έξω διάφορες Δημόσιες Αρχές, επικοινωνούσαν οι αντιπρόσωποι και όσοι άλλοι αγιορείτες βρίσκονταν στην ανάγκη, επισκεπτόμενοι τα δύο μοναδικά Τηλεφωνικά Κέντρα του Αγίου Όρους (Τηλεφωνεία), ήτοι το των Καρυών δίπλα στο κτήριο της Ιεράς Κοινότητος και το του λιμανιού της Δάφνης. Η αστυνομία των Καρυών επικοινωνούσε, για λόγους διασφαλίσεως του απορρήτου, με τον πρωτόγονο ασύρματό της. Μας τρέλλαινε με τον θόρυβό του το μηχανάκι της, που γέμιζε τις μπαταρίες.

Στις αρχές της δεκαετίας του 50, έκανε την εμφάνισή του, στις Καρυές πρώτα και ακολούθως στα Μοναστήρια, ο Κωνσταντίνος Αδάμης, Θεός σχωρές τον, από την Τούμπα της Θεσσαλονίκης, αν θυμάμαι καλά. Κοντός, ζωηρός, μεσήλικας, ετοιμόλογος, και με ένα βλέμμα αετήσιο. Δήλωσε ότι ήταν ηλεκτρολόγος και... μηχανικός τηλεφώνων και παρακαλούσε για δουλειά και απασχόληση.

Στο πρώτο μέρος του επαγγέλματός του δεν έδωσαν καμμιά σημασία οι Γεροντάδες, γιατί τίποτα το αξιόλογο ηλεκτραγωγό και ηλεκτροκίνητο δεν υπήρχε τότε σε όλο το Αγιονόρος. Σκέφθηκαν όμως πως θα τους ήταν χρήσιμος ένας κοσμικός, να διορθώνει τα τηλέφωνά τους όταν τα καίνε οι κεραυνοί και να ξαναδένει μεταξύ των τα σύρματα όταν θα τα έκοβαν οι θύελλες, τα χιόνια, τα τσακίσματα των κλαδιών, τα καταπλακώματα από τους ξεριζωμούς των δένδρων, και είπαν να τον δοκιμάσουν.

Στρώθηκε λοιπόν στη δουλειά ο κυρ Κώστας, πρόσεξε τη συμπεριφορά του, απέκτησε εμπιστοσύνη, και όλο και πιο άνετα έμπαινε στα Γραφεία και σε Συνάξεις. Και βίδωνε και ξεβίδωνε και συναρμολογούσε, και τελειωμό δεν είχαν οι τοποθετήσεις συσκευών. Και στα... βουρδουναριά έβαζε ακόμη. Και κάθε τόσο ανέβαζε τους λογαριασμούς των νεοεγκαταστάσεων, των επισκευών και των επιδιορθώσεων.

Και να, οι στρωτές μετάνοιες και τα χειροφιλήματα στους Γεροντάδες, και δωσ' του, τα σταυροκοπήματα και τα διπλοπρροσκυνήματα στις εικόνες. Τα καταλάβαιναν όλα αυτά οι Ηγούμενοι και οι πατέρες, που μουδιάζουν αμέσως και αλληλοκοιτάζονται με σημασία, και γίνονται πολύ προσεκτικοί και καχύποπτοι, όταν βλέπουν να τα κάνουν αυτά ξυλέμποροι, δικηγόροι και επιχειρηματίες. Τι να υποψιασθούν όμως και φοβηθούν από τον κύριο Αδάμη; Τον άφηναν, από συμπάθεια και λύπησι, να νομίζει πως τους πείθει για την ευλάβεια και τον σεβασμό του.

Κάποιων όμως η συνείδησις δεν συμφωνούσε και έλεγαν πως είναι χρέος των να του συστήσουν να είναι αληθινός και ανυπόκριτος. Και ανέθεταν στον ταμία να του γίνει όχι μόνο εξοφλητής αλλά και συμβουλάτορας. Διεμαρτύρετο εκείνος και ήταν έτοιμος να ξεσκίσει τα ρούχα του:

- Δηλαδή με περνάτε, Γέροντα, για ψεύτη και απατεώνα; Με αδικείτε Γέροντα. Εγώ πιστεύω στο Θεό και σέβομαι τους Γεροντάδες.

- Έλα τώρα κύριε Αδάμη, άσε τους Γεροντάδες, του έλεγε ο Γερο Ιερόθεος. Αυτούς ότι θέλεις λέγε τους, φίλα τους και τα πόδια, αν αυτό υπαγορεύει το συμφέρον σου. Ως τόσο όμως μη σου λέει ο λογισμός, πως δεν σε παίρνουν χαμπάρι... Όταν όμως πλησιάζεις τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και τον τάφο του Αγίου, μη το παρακάνεις με τις πολλές μετάνοιες και μάλιστα όταν σε βλέπουν οι πατέρες... Τις πολλές κράτα τες για το δωμάτιό σου. Αυτούς, στο Καθολικό, τους φθάνει από μία, μη και θυμώσουν, αδελφέ μου, και κυρίως ο Γυιός Της, που ακόμα κρατάει τα νεύρα του από τότε που έβλεπε Φαρισαίους και υποκριτάς στα Ιεροσόλυμα μπροστά Του, και τότε θα έχεις κακά ξεμπερδέματα μαζί Του...

Πειστικός ο ταμίας, διεισδυτικά στα μύχια της συνειδήσεως τα λόγια του, να ο φόβος του Θεού ενώπιον και υπ΄ όψιν. Άλλαξε ο κυρ Κώστας το ύφος:

- Τι να κάνω Γέροντα, ευλόγησον -τόμαθε κι αυτός νωρίς το «μάθημα»-. Οικογένεια έχω, παιδιά μεγαλώνω. Αν είχα στρωμένη δουλειά στη Θεσσαλονίκη και τα έβγαζα πέρα, θα ερχόμουν εδώ να σκαρφαλώνω τα βουνά, να περπατάω στα χιόνια, και να σας γίνομαι βάρος; Τον έπιανε τον Γέροντα το συγκινητικό, του πλήρωνε τον λογαριασμό και τον έστελνε ύστερα στον γενναιόδωρο δοχειάρη ΓεροΔανιήλ για λάδι και κρασί και στον καλόκαρδο μάκηπα ΓεροΔωρόθεο για πλαστό, φρέσκο, καλοψημένο.

Έτσι φεύγοντας απ΄ τη Λαύρα, θα έβαζε στον γυλιό του τις «χαλασμένες» συσκευές και πηγαίνοντας στην Καρακάλλου θα έκανε κι εκεί τα ίδια. Θα τοποθετούσε τις Λαυριώτικες, διορθώνοντάς τες καθ΄ οδόν σε κάποια στάση, αν όντως είχε βλάβη και περνώντας τες από πάνω στίλβωμα μαύρο. Θα έβαζε ύστερα στο γυλιό τις Καρακαλληνές, για να τις τοποθετήσει στην Φιλοθέου, και ούτω καθ΄ εξής. Και ο χορός των τηλεφωνοσυσκευών και από τις δύο μεριές του Όρους καλά κρατούσε.

Με όμοια λογική και συμπεριφορά, κατάφερε και έπεισε Μονές και αντιπροσώπους να μην κουράζονται «παίρνοντας» τις πόρτες των κονακιών για συνεννόηση αλλά να τους διευκολύνει ο ίδιος, τοποθετώντας στις Καρυές ένα τηλεφωνικό Κέντρο και συνδέοντας συρματικώς όλα τα αντιπροσωπεία, και επομένως και όλα τα Μοναστήρια μεταξύ τους. Και επειδή ο αυτοματισμός για τα αγιορείτικα δεδομένα ήταν πέρα ως πέρα άγνωστος, θα τοποθετούσε και έναν υπάλληλο μπροστά στις θυρίδες, ώστε μόλις θα γινόταν η κλήσις με το γύρισμα του μανιατού απ΄ τον καλούντα, θα ήταν έτοιμος αυτός ως βοηθητικός μεσάζων να σφηνώνει το φις στη επιθυμητή τρυπίτσα για να αρχίσει ο διάλογος αμέσως. Απόρρητο, φυσικά, δεν υπήρχε, δηλαδή δεν μπορούσε να υπάρχει, αφού ο μεσάζων-τηλεφωνητής ήταν ... υποχρεωμένος να παρακολουθεί τις συνομιλίες ώστε άμα τη λήξει των να τραβάει τα φις από τις τρύπες για να απελευθερώνονται οι «γραμμές».

Προσέλαβε λοιπόν τον κ. Άγγελο απ΄ τη Συκιά της Σιθωνίας, ποιος ξέρει με πόσο γλίσχρο μισθό -φαρμακωμένες φτώχειες τότε- και έτσι, εκεί στα βορεινά Σιμωνοπετρίτικα καταστήματα και οικήματα των Καρυών, ο κ. Αδάμης έστησε το δικό ... του παρατηλεφωνείο.

Συμπαθέστατος και ευγενής ο κ. Άγγελος. Δίπλα από το τραπέζι με τον πίνακα των θυρίδων ήταν και το κρεββάτι του, για να μπορεί να εξυπηρετεί τα Μοναστήρια και όλη τη νύχτα, και ποτέ δεν παραπονέθηκε, που τον ξυπνούσαν κυρίως από τα μεσάνυχτα και μετά.

Ώ της τότε μακαρίας απλότητος! Κανένας δεν παρεξηγούσε κανέναν αν πήγαινες στο «γραφείο» του κ. Άγγελου και «σήκωνες» το βασικό ακουστικό. Απ΄ εναντίας απήλασσες εκείνον απ΄ τον κόπο να σε πληροφορεί για τα νέα, γινόμενος συ αυτήκοος για τα μεταξύ των Μονών, Μονών και Ιεράς Κοινότητος διαμειβόμενα...

Πάντως, ο κ. Αδάμης από καστανιά σε άρι, από άρι σε μελιό κι από μελιό σε τοίχο, συνέδεσε και εγκατέστησε χειροκίνητα τηλέφωνα και στις Σκήτες και σε όλα των μεγαλοσυνοδειών τα κελλιά.

Πολλές φορές κελλιώτες είδαν, με το ξημέρωμα, να ξετυλίγει σύρματα στην αυλή τους και να ετοιμάζει ακροδέκτες. Κι αν κάποιος αγρίευε, ήξερε να τον μαλακώνει. Άνθρωποι είμαστε Γέροντα. Μπορεί να βρεθείς σε ανάγκη, για το καλό σας αγωνίζομαι εγώ. Βάλτο και μη το χρησιμοποιείς. Και αν ποτέ σου ζητήσω χρήματα, να μη μου δώσεις...

Ήλθε όμως η ημέρα, που η ίδια η Ιερά Κοινότης, σε συνεννόηση με τις Μονές εν αγαθύνσει αποφασίσασα, καθώρισε μηνιαία για κάθε τηλέφωνο συνδρομή, και έτσι ο ευφυής και δραστήριος κ. Αδάμης βρέθηκε περίπου επιχειρηματίας στο Αγιονόρος.

Κούραζε με τις συμπεριφορές του, ενθουσίαζε με τα ετοιμόλογα και τα λογοπαίγνιά του, εξώργιζε αρκετές φορές με κάποιες ενέργειές του, έσπευδε όμως αμέσως για συγχώρηση και για αποκατάσταση με τα παρακάλια του. Θα τον αδικήσει όμως όποιος πει ότι, έστω και μ΄ αυτούς τους τρόπους, δεν εξυπηρέτησε τον Τόπο, τους αγιορείτες πατέρες και τους εργαζομένους σ΄ αυτόν. Και Υπουργοί της Κυβερνήσεως επεκοινώνησαν από τα τηλέφωνά του με την Αθήνα και τα Υπουργεία τους. Και αυτός ακόμη ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας μίλησε με το Πατριαρχείο με τις συσκευές και τα ακουστικά του κ. Αδάμη και τα παληοσύρματά του κατά τους εορτασμούς της χιλιετηρίδος (1963)...

Ύστερα; Ύστερα ήρθε με το ολοκληρωτικό του πρόγραμμα και στο Αγιονόρος ο ΟΤΕ, επικαλέσθηκε τον μονοπωλιακό νόμο της αποκλειστικότητός του επί θεμάτων τηλεπικοινωνίας σε όλη την επικράτεια της Ελλάδος, θέλησε εν προκειμένω να λησμονήσει το αυτοδιοίκητό του ο Τόπος, γυάλισαν στα Μοναστήρια και στις διάφορες υπηρεσίες οι καινούργιες με αριθμολόγιο συσκευές και τα σύρματα σε κανονικές κολώνες και φλιτζάνες, και δέχθηκαν να ζωσθούν με αυτά απ΄ άκρου έως άκρου.

Πήρε είδηση ο κ. Αδάμης τον ερχομό της συμφοράς του. Πήγε στην Ιερά Κοινότητα, παρακάλεσε πως κάτι πρέπει να γίνει και γι αυτόν, να μην τον λησμονήσουν στην σύμβαση, να τον αποζημιώσουν ή έστω να τον προσλάβει ο ΟΤΕ σαν τεχνικό, σαν συντηρητή ή έστω σαν κλητήρα. Δεν προβλέπει ο νόμος την περίπτωση, είπε ο εκπρόσωπος του ΟΤΕ [...]

[...] Κατέθεσε μηνύσεις κατά του ΟΤΕ για αποζημιώσεις και άρχισε κατώδυνος να ξηλώνει τις εγκαταστάσεις του και να μαζεύει σε κουλούρες απ΄ όπου μπορούσε τα παληοσύρματα για να τα πουλήσει με την οκά. Μολονότι διέσωζα κι εγώ παράπονα συγκαταλέγομαι μεταξύ εκείνων που κατεθλίβησαν με το άκουσμα, ότι πούλησε το σπίτι του, για να ανταποκριθεί στα έξοδα αλλεπαλλήλων δικών και σε αμοιβές δικηγόρων, ελπίζοντας, ο δυστυχής, ότι θα κατάφερνε να νικήσει το... ανάλγητο Κράτος, όπως τον έπειθαν και διαβεβαίωναν... Πάντως κάμποσοι αγιορείτες τον συμπαραστάθηκαν ηθικώς μετά την απομάκρυνσή του από τον Άθωνα, πιστεύω δε και οικονομικώς.

Τον γνώρισα πολύ καλά, τότε που γραμμάτευα στην Ιερά Κοινότητα, τον «έζησα» δε και αμεσώτερα κατά την θητεία μου στην Αθωνιάδα. Συχνά μας άλλαζε κι εκεί τα τηλέφωνα συγχρόνως δε και τα... φώτα. Εξομολογούμαι ότι τον κακολόγησα αρκετές φορές. Πιστεύω να έχω την συγγνώμη του, έχει δε κι εκείνος τη δική μου. Τ΄ ανωτέρω προς εξιλέωσή μου και εις μνημόσυνόν του...

Ο κ. Άγγελος, από τη Συκιά, έτυχε καλύτερης μοίρας. Ευεργετήθηκε απ΄ τον μεγάλο μας παππού Ηγούμενο Γαβριήλ Διονυσιάτη. Τον παραμάζεψε μέσα από την απόγνωση και την δυστυχία και τον διώρισε θυρωρό σε μια πολυκατοικία ιδιοκτησίας της Μονής στη Θεσσαλονίκη.


Αποσπάσματα από το βιβλίο

του Επισκόπυ Ροδοστόλου Χρυσοστόμου

ΩΔΗ ΣΤΑ ΑΜΑΡΑΝΤΑ, ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ,

σελ. 325-331

271 - Αφιέρωμα στον Γέροντα Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη (video)


Ἡ πνευματικὴ διαθήκη του

Ἀγαπητὰ πνευματικά μου παιδιά,

Τώρα ποὺ ἀκόμη ἔχω τὰς φρένας μου σώας, θέλω νὰ σᾶς πῶ μερικὲς συμβουλές. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ὅλο στὶς ἁμαρτίες ἤμουνα. Καὶ ὅταν μὲ ἔστελνε ἡ μητέρα μου νὰ φυλάξω τὰ ζῶα στὸ βουνό, γιατί ὁ πατέρας μου, ἐπειδὴ ἤμασταν πτωχοί, εἶχε πάει στὴ διώρυγα τοῦ Παναμά, γιὰ ἐμᾶς τὰ παιδιά του, ἐκεῖ ποὺ ἔβοσκα τὰ ζῶα, συλλαβιστὰ διάβαζα τὸ βίο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου καὶ πάρα πολὺ ἀγάπησα τὸν Ἅγιο Ἰωάννη καὶ ἔκανα πάρα πολλὲς προσευχές, σὰν μικρὸ παιδὶ ποὺ ἤμουνα 12-15 χρόνων, δὲν θυμᾶμαι ἀκριβῶς καλά. Καὶ θέλοντας νὰ τὸν μιμηθῶ, μὲ πολὺ ἀγώνα, ἔφυγα ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου κρυφὰ καὶ ἦλθα στὰ Καυσοκαλύβια τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ ὑποτάχθηκα σὲ δύο Γέροντες αὐταδέλφους, Παντελεήμονα καὶ Ἰωαννίκιο. Μοῦ ἔτυχε νὰ εἶναι πολὺ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι καὶ τοὺς ἀγάπησα πάρα πολὺ καὶ γι’ αὐτό, μὲ τὴν εὐχή τους, τοὺς ἔκανα ἄκρα ὑπακοή. Αὐτὸ μὲ βοήθησε πάρα πολύ, αἰσθάνθηκα καὶ μεγάλη ἀγάπη καὶ πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πέρασα πάρα πολὺ καλά. Ἀλλά, κατὰ παραχώρηση Θεοῦ, γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου, ἀρρώστησα πολὺ καὶ οἱ Γέροντές μου μοῦ εἶπαν νὰ πάω στοὺς γονεῖς μου στὸ χωριό μου εἰς τὸν Ἅγιο Ἰωάννην Εὐβοίας.

Καὶ ἐνῶ ἀπὸ μικρὸ παιδὶ εἶχα κάνει πολλὲς ἁμαρτίες, ὅταν ξαναπῆγα στὸν κόσμο, συνέχισα τὶς ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες μέχρι σήμερα ἔγιναν πάρα πολλές. Ὁ κόσμος ὅμως μὲ πῆραν ἀπὸ καλὸ καὶ ὅλοι φωνάζουνε ὅτι εἶμαι ἅγιος. Ἐγὼ ὅμως αἰσθάνομαι ὅτι εἶμαι ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος τοῦ κόσμου. Ὅσα ἐνθυμόμουνα βεβαίως τὰ ἐξομολογήθηκα καὶ γνωρίζω ὅτι γι’ αὐτὰ ποὺ ἐξομολογήθηκα μὲ συγχώρησε ὁ Θεός, ἀλλὰ ὅμως τώρα ἔχω ἕνα συναίσθημα ὅτι καὶ τὰ πνευματικά μου ἁμαρτήματα εἶναι πάρα πολλὰ καὶ παρακαλῶ ὅσοι μὲ ἔχετε γνωρίσει νὰ κάνετε προσευχὴ γιὰ μένα, διότι καὶ ἐγώ, ὅταν ζοῦσα, πολὺ ταπεινὰ ἔκανα προσευχὴ γιὰ σᾶς. Ἀλλὰ ὅμως, τώρα ποῦ θὰ πάω γιὰ τὸν οὐρανό, ἔχω τὸ συναίσθημα ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μοῦ πῆ: Τί θέλεις ἐσὺ ἐδῶ; Ἐγὼ ἕνα ἔχω νὰ τοῦ πῶ: Δὲν εἶμαι ἄξιος, Κύριε, γιὰ ἐδῶ, ἀλλὰ ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη σου ἂς κάμη γιὰ μένα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, δὲν ξέρω τί θὰ γίνη. Ἐπιθυμῶ ὅμως νὰ ἐνεργήση ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καὶ πάντα εὔχομαι τὰ πνευματικά μου παιδιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὸ Θεό, ποὺ εἶναι τὸ πᾶν, γιὰ νὰ μᾶς ἀξιώση νὰ μποῦμε στὴν ἐπίγειο ἄκτιστη Ἐκκλησία του. Γιατί ἀπὸ ἐδῶ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε. Ἐγὼ πάντα εἶχα τὴν προσπάθεια νὰ προσεύχωμαι καὶ νὰ διαβάζω τοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων μας καὶ εὔχομαι καὶ ἐσεῖς νὰ κάνετε τὸ ἴδιο. Ἐγὼ προσπάθησα μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ νὰ πλησιάσω τὸν Θεὸ καὶ εὔχομαι καὶ σεῖς νὰ κάνετε τὸ ἴδιο.

Παρακαλῶ ὅλους σας νὰ μὲ συγχωρέσετε γιὰ ὅ,τι σᾶς στενοχώρησα

Ἱερομόναχος Πορφύριος

Ἐν Καυσοκαλυβίοις τὴ 4/17 Ἰουνίου 1991

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/11/blog-post_1843.html