Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

75 - Άγιο Όρος και Συμμαχικός Αγώνας


Οι Γερμανοί πήραν μέτρα εντοπισμού των στρατιωτών των συμμάχων που κρυβόντουσαν στις Μονές και από εκεί οι καλόγεροι τους φυγάδευαν στην Μέση Ανατολή.

Τα μέτρα αυτά εντάθηκαν από το καλοκαίρι του 1942.

Στις 31/7/1942 με το Η11/58 Βο ΡΙ έγγραφο της Feldkommandantur (Τμήμα Περιφερειακού Φρουραρχείου Θεσσαλονίκης), που ο Β. Κορφιωτάκης το γνωστοποίησε στις Μονές στις 17/8/1942 ήταν υποχρεωμένες να παραδώσουν μέχρι 25/8/1942 καταλόγους με ονόματα μοναχών που υπηρέτησαν σαν μόνιμοι ή έφεδροι αξιωματικοί στον ελληνικό στρατό.

Στις 6/8/1942 με έγγραφο της Feldkommandantur έπρεπε να δηλώσουν, με έγγραφο, πόσοι έφεδροι ή μόνιμοι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού διέμεναν στο Άγιο Όρος (ΑΟ), διαφορετικά οι παραβάτες θα τιμωρούνται από το γερμανικό στρατιωτικό νόμο.

Τέτοιες διαταγές έστειλε η Feldkommandantur στις 13/12/1941, 4/2/1941, 7/2/1942, 13/6/1942, 14/9/1942, 8/10/1942, 14/12/1942 κ.α.

Το πλήθος αυτών των διαταγών δείχνουν την απροθυμία των μοναχών και των διοικητικών υπηρεσιών να συμμορφωθούν με τις διαταγές της Feldkommandantur. Το γεγονός αυτό προβλημάτισε το διοικητή της Στρατιάς Νοτιοανατολικής Ευρώπης και με εντολή του πήγε στο ΑΟ ο αξιωματικός της γερμανικής μυστικής αστυνομίας Δρ. Πάλακ (Dr Pallack). Στη Σύναξη που γίνηκε στις Καρυές συμμετείχαν ο Υποδιοικητής της Χωροφυλακής και ο Διοικητής του ΑΟ. Σύμφωνα με το πρακτικό (Συνεδρία ΞΣΤ 10/10/1943) ο Γερμανός αξιωματικός δήλωσε:

«Έκαστον κράτος διεξαγάγον πόλεμον δικαιούται να εκδίδη διαταγάς εξασφαλίζούσας τους πολεμικούς του σκοπούς και έχει δικαίωμα να απαιτεί την πιστήν εφαρμογήν και εκτέλεσιν τούτων.. .Παρά ταύτα εκ της τελευταίας αποφάσεως του στρατοδικείου απεδείχθη ότι τινές μοναχοί του ΑΟ παρέσχον και μετά την δημοσίευσιν της ανωτέρω διαταγής την συνδρομήν των προς Άγγλους αιχμαλώτους... Εμφορούμενον όμως εκ των καλών διαθέσεων του προς το ΑΟ , ποιείται αντί τούτου μίαν τελευταίαν προειδοποίησιν προς απάσας τας αρχάς και τους μοναχούς του ΑΟ περί των ανωτέρω απογορεύσεων και των σοβαρών συνεπειών, τας οποίας θα έχη τυχόν παραβίασις της διαταγής αυτής...».

Οι αντιπρόσωποι διαβεβαίωσαν τον Πάλακ ότι οι περιπτώσεις περιθάλψεως Άγγλων αιχμαλώτων είναι μεμονωμένες. Ότι δεν έχουν καμιά επίσημη πληροφορία για το θέμα αυτό και ότι συνέστησαν στις Μονές και τα Εξαρτήματα να μη βοηθούν Άγγλους αιχμαλώτους και ότι δεν υπάρχουν πια στο ΑΟ Άγγλοι. Ο Πάλακ γνώριζε την αλήθεια και στο τέλος της συνεδριάσεως εξέφρασε με ειρωνικό τρόπο την ελπίδα του ότι δεν θα αναγκαστεί να ασχοληθεί ξανά με το ζήτημα των Άγγλων στο ΑΟ. Σαν αποτέλεσμα της συνεδρίασης εστάλη στις μονές σχετική γνωστοποίηση!

Για να αποφευχθεί η φυγάδευση για Μ. Ανατολή στρατιωτικών που κρυβόντουσαν στο ΑΟ η Feldkommandantur 808 την 1/7/1942 με διαταγή της που υπέγραφε ο λοχαγός Κομπ απαγόρευε σε όλους να κρύβουν, σιτίζουν και βοηθούν κάθε πολίτη που βρισκόταν στοπ ΑΟ χωρίς άδεια, επί ποινή εγκλήσεως των παραβατών σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

Στο ακρωτήριο Νυμφαίο υπήρχε ναυτικό παρατηρητήριο με γερμανική φρουρά, για τον εντοπισμό συμμαχικών υποβρυχίων που έφταναν στο ΑΟ για να φυγαδεύουν Έλληνες και Συμμάχους στην Μ. Ανατολή.

Στις 17/9/1841 έφτασε στο ΑΟ ο λοχαγός Γκρίσσε με έξη Γερμανούς και δύο Βουλγάρους αξιωματικούς για να εξετάσουν σχετική καταγγελία ότι Βρετανικό υποβρύχιο ανεφοδιάστηκε με καύσιμα από την ΙΜ Βατοπεδίου και παρέλαβε στρατιώτες.

Το 1943 οι Γερμανοί για να εξοικονομήσουν δυνάμεις, θέλησαν να αναθέσουν την φύλαξη και αστυνόμευση στον Βουλγαρικό στρατό και αποφασίστηκε να προωθηθεί μια βουλγαρική μεραρχία δυτικά του Στρυμώνα. Ο Ι. Ράλλης επί τη απειλή παραιτήσεως του κατάφερε να πάρει διαβεβαίωση ότι δεν θα θιγεί η ελληνική κυριαρχία στα εδάφη αυτά και υπέβαλε 15 αιτήματα που απέβλεπαν στην διαφύλαξη της ελληνικής κυριαρχίας. Οι Γερμανοί τα έκαναν αποδεκτά. Η συμφωνία τηρήθηκε παρόλο που οι Βούλγαροι επιχείρησαν να την παραβιάσουν αρκετές φορές. Με τον τρόπο αυτό σώθηκε το ΑΟ από την εισβολή Βουλγάρων

Το 1943 τοποθετήθηκε διοικητής της Γερμανικής Διοικήσεως Μακεδονίας ο Δρ Μαξ Μαρτέν που προχώρησε σε θετικές ενέργειες για το ΑΟ (επισιτισμός μοναχών, ανταλλαγές εμπορευμάτων, διαβεβαίωση ότι η περιοχή Χαλκιδικής θα παραμείνει υπό Γερμανικό έλεγχο, ίδρυση φυλακίου στελεχωμένου από Γερμανούς για την εκμετάλλευση των δασών, εξασφάλιση επικοινωνίας με τον έξω κόσμο κλπ).

Ο Μερτεν αποφάσισε το 1943 την ασφάλεια του ΑΟ με τοποθέτηση Γερμανού διοικητή τον Ταγματάρχη Στένγκερ που εγκαταστάθηκε στο αντιπροσωπείο της Ι. Μ. Βατοπεδίου. Και με δύναμη 10 στρατιωτικών χωροφυλάκων με διοικητή τον επιλοχία Γιάρις τον οποίο αντικατέστησε ο σταθμάρχης Γκεμπάουερ που επίταξε το αντιπροσωπείο της ΙΜ Σίμωνος Πέτρας και δύο γειτονικά κτήρια και το κελλί του Αγίου Νικολάου, ζήτησε ξυλεία και υποζύγια. Η Ιερά Κοινότητα υποχρεώθηκε να αναλάβει την διατροφή, τα έκτακτα έξοδα, τα μεταφορικά κλπ της Γερμανικής δύναμης.

Στις 26/5/1944 ο Γκεμπάουερ ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει το ΑΟ και έφυγε στις 28/5/1944.

Όσοι Γερμανοί αποκόπηκαν στο ΑΟ συνελήφθησαν από τον ΕΛΑΝ στις 13/9/1944 και οι μοναχοί συνανέλαβαν 4 Γερμανούς και 12 ταγματασφαλίτες σε ένα ιστιοφόρο με τρόφιμα στην σκήτη Αγίας Άννας.

Ο Μέρτεν μετά την κατάρρευση αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο Bad Aibling της Αμερικανικής ζώνης στην Γερμανία. Για να επιτύχει την αποφυλάκισή του ζήτησε συστατικές επιστολές από την Ιερά Κοινότητα και από τους Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης και Μυτιλήνης.


http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=60862&start=20

74 - Το βαγεναρείο (κρασαριό) της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (video)

Tο βαγεναρείο, δηλαδή το κρασαριό της μονής Μεγίστης Λαύρας, βρίσκεται σε όμορφο κτίσμα του Αρχονταρικίου στη βόρεια πτέρυγα της μονής.
Η απόσταξη του τσίπουρου αρχίζει στα μέσα του Οκτώβρη και διαρκεί περίπου για 20 συνεχείς ημέρες με την διπλή απόσταξη. Στην δεύτερη απόσταξη συμπληρώνουμε κριθάρι, κάρβουνο, γλυκάνισο, κρεμμύδι και κάτι άλλο (που είναι και το μυστικό).
Το κριθάρι βοηθά να κάνει στο σερβίρισμα τα κυκλάκια στην επιφάνεια του τσίπουρου.
Το κάρβουνο καθαρίζει και λαμπυρίζει το τσίπουρο.
Το γλυκάνισο δίνει γεύση και είναι η αιτία που ασπρίζει το τσίπουρο όταν βάλουμε νερό μέσα.
Τέλος το κρεμμύδι παίρνει την αψάδα.
Η πρώτη απόσταξη ξεκινά από 40ο οινόπνευμα, η δεύτερη απόσταξη αρχίζει από 80ο οινόπνευμα, που στο τέλος σβήνετε με νερό και φθάνει στους 23ο.
Το αποτέλεσμα είναι το Αγιονέρι, τυπικό κέρασμα στην υποδοχή του προσκυνητή στα Αρχονταρίκια του Άγιου Όρους, συνοδεία με λουκούμι, καφέ ελληνικό και κρύο νερό πηγής.
Η παραγωγή είναι περίπου 2 τόνους τσίπουρο για της ανάγκες της Μονής και για ''ευλογία'' σε κελιά και σε καλούς Λαυριώτες φίλους.
Tσίπουρο:
Ιστορία
Η παραγωγή του τσίπουρου χάνεται μέσα στο βάθος του χρόνου, λέγεται όμως πως ξεκίνησε τον 14ο αιώνα στο Άγιο Όρος από μοναχούς που διαβιούσαν εκεί. Με τα χρόνια εξαπλώθηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, κυρίως στη Μακεδονία, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία και την Κρήτη.
Η Παρασκευή
Το τσίπουρο παρασκευάζεται με την απόσταξη στέμφυλων, δηλαδή από τα υπολείμματα των σταφυλιών που μένουν μετά το πάτημα και την εξαγωγή του μούστου. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο λευκά όσο και κόκκινα σταφύλια.
Κατά την απόσταξη προστίθενται συνήθως στον αποστακτήρα, εκτός από τα στέμφυλα, αρωματικές ουσίες όπως ο γλυκάνισος, μάραθος κ.α. Ο γλυκάνισος είναι η αιτία του ασπρίσματος του τσίπουρου όταν προστίθεται νερό ή πάγος. Ορισμένες φορές το τσίπουρο αποστάζεται και δεύτερη φορά καθώς έτσι βελτιώνεται η ποιότητα του.
Κατανάλωση
Το τσίπουρο σερβίρεται σε μικρά ποτήρια και καταναλώνεται κάποιες φορές σκέτο, αλλά συνήθως με συνοδεία μεζέδων. Εκλεκτοί μεζέδες για τσίπουρο θεωρούνται τα παστά και οι ελιές. Πολλές φορές προστίθεται στο τσίπουρο νερό ή πάγος.

by:
http://athosmount.blogspot.com/

73 - Η Ιστορική δικαίωση της επιστολής στον Χίτλερ

Η επιστολή των Αγιορειτών προς τον Χίτλερ στόχευε στην παρεμπόδιση των Βουλγάρων να εισβάλλουν στο Άγιο Όρος.

Ιστορικά αυτό επετεύχθη.

Σήμερα τους κατηγορούμε.

Καλό θα είναι να δούμε πως αντέδρασε σύσσωμος ο ελληνικός λαός το 1943, όταν οι Γερμανοί αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τμήμα της Μακεδονίας και να το παραχωρήσουν στους Βουλγάρους.


1943: Διαδήλωση κατά της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής

Στις αρχές Ιούλη 1943, οι Γερμανοί αποφάσισαν να αντικαταστήσουν με βουλγαρικά φασιστικά στρατεύματα, τα δικά τους στρατεύματα κατοχής και στην υπόλοιπη Μακεδονία.

Μόλις έγινε γνωστή η απόφαση των χιτλερικών, σηκώθηκε ισχυρό κύμα αγανάκτησης σε όλη τη χώρα. Στις 8 Ιούλη, η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ κάλεσε το λαό σε «συναγερμό για τη σωτηρία του λαού της Μακεδονίας και της Θράκης από τα νύχια των αιμοβόρων εισβολέων...».

Απόφαση με παρόμοιο περιεχόμενο κυκλοφόρησε και η ΚΕ του ΕΛΑΣ.

Η αρχή των κινητοποιήσεων έγινε στη Μακεδονία, στη Θεσσαλονίκη στις 10 Ιούλη.

Με την καθοδήγηση του ΕΑΜ, συγκροτήθηκαν συλλαλητήρια με συμμετοχή χιλιάδων πατριωτών στις πόλεις Κιλκίς, Εδεσσα, Βέροια, Γιαννιτσά, Κοζάνη, Βόλο, Καρδίτσα, κ.α.

Αποκορύφωμα των εκδηλώσεων αποτέλεσε η μάχη που έδωσε ο αθηναϊκός λαός στις 22 Ιούλη 1943.

Το πρωί της 22 Ιούλη, στην Αθήνα είχε σταματήσει κάθε κίνηση. Οι εργάτες είχαν κατέβει σε απεργία. Τα δημόσια γραφεία και τα καταστήματα έκλεισαν και στους έρημους δρόμους κυκλοφορούσαν περίπολοι στρατευμάτων κατοχής και Ελλήνων αστυνομικών. Σε επίκαιρα σημεία της πρωτεύουσας, οι Γερμανοϊταλοί είχαν στήσει πολυβόλα. Οι ξένοι κατακτητές και οι λακέδες τους είχαν πάρει όλα τα μέτρα για να εμποδίσουν τις εκδηλώσεις του λαού.

Αλλά κατά τις 10 το πρωί οι δρόμοι άρχιζαν να ζωντανεύουν. Οι Αθηναίοι κατέφθασαν στους προκαθορισμένους χώρους των συγκεντρώσεων. Οι Πλατείες στα Εξάρχεια και στου Ψυρρή, στο Κολωνάκι, στο Μοναστηράκι, η Πλατεία Λαυρίου, η Ομόνοια και άλλα κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από χιλιάδες πατριώτες.

Με ξεδιπλωμένες ελληνικές σημαίες και πλακάτ, οι μάζες του λαού προχώρησαν προς το κέντρο, ενώ χιλιάδες προκηρύξεις γέμισαν τους δρόμους:


«Οχι επέκταση»,


«Έξω οι Βούλγαροι φασίστες από την ελληνική Μακεδονία - Θράκη»,


«Κάτω οι προδότες».


Τα συνθήματα αυτά αντήχησαν σ' όλους τους δρόμους της πρωτεύουσας.

Τα γερμανικά τανκς επιχείρησαν χωρίς επιτυχία να διαλύσουν τις φάλαγγες των διαδηλωτών. Ακολούθησαν σκληρές συγκρούσεις. Στις συγκρούσεις σκοτώθηκαν 30 διαδηλωτές, ανάμεσά τους η Παναγιώτα Σταθοπούλου, η Κούλα Λίλη, ο Κ. Δουκάκης, η υφαντουργός Ολγα Μπακόλα, η φοιτήτρια Αντωνιάδη, ο Μ. Καλοζύμης, ο Θωμάς Χατζηθωμάς, ο Θ. Τεριακής, ο Β. Στεφανιώτης και ο ανάπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου Αντώνης Παπασταυράκης. Τραυματίστηκαν 200 διαδηλωτές και συνελήφθησαν 500. Πολλοί από αυτούς καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές.


Και ας δούμε τώρα στον χάρτη τι κατάφεραν οι μοναχοί.

Το μόνο κομμάτι Μακεδονικής γης ανατολικά της Θεσσαλονίκης στο οποίο δεν πάτησαν Βούλγαροι ήταν το Άγιο Όρος.

Αυτό που σύσσωμη η Ελλάδα ζήτησε με πολύνεκρες διαδηλώσεις, και δεν το πέτυχε, το πέτυχαν διπλωματικά οι Αγιορείτες.

Αλλά ποιος να μας τα πει αυτά ...

72 - Ο αγώνας των Αγιορειτών για την απομάκρυνση της Βουλγαρικής προσάρτησης

Αμέσως μετά την κατάληψη της Ελλάδος από τον Γερμανικό στρατό το 1941, υπό κατοχή περιήλθε και το Άγιο Όρος. Προ του κινδύνου να περάσει το Άγιο Όρος στην Βουλγαρική διοίκηση, όπως εντονότατα επιδίωκαν και διέδιδαν οι Βούλγαροι, πράγμα που πρώτοι το έμαθαν οι Βούλγαροι μοναχοί,

και μετά την συνάντηση του Βασιλιά Βόρις με τον Χίτλερ την 19/4/1941 προκειμένου να συνεννοηθούν τον διαμελισμό των Βαλκανίων προς όφελος της Βουλγαρίας, η ηγεσία του Αγίου Όρους κλήθηκε να λάβει μέτρα για τον περιορισμό της απειλής.

Στις 22/4/1941 πέντε αξιωματικοί του γερμανικού στρατού με επικεφαλής τον ταγματάρχη στρατιωτικό διοικητή Ν. Μαδύτου επισκέφτηκαν τις Καρυές και την ιερά κοινότητα. Οι Γερμανοί βεβαίωσαν ότι δεν θα θιγούν τα προνόμια του Αγίου Όρους.

Την ίδια ημέρα συγκλήθηκε η Έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξη (ΕΔΙΣ), η οποία πήρε απόφαση για αποστολή επιστολής προς τον Αδόλφο Χίτλερ με την οποία ζητούσαν να αναλάβει «υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν» του το Άγιο Όρος.

Την επιστολή παρέλαβαν με επισημότητα έξι αξιωματικοί του Γερμανικού στρατού στις 29/4/1941 προκειμένου να προωθηθεί προς το Βερολίνο. Ο Χίτλερ ανταποκρίθηκε αμέσως θετικά στα αιτήματα των μοναχών και ο Γερμανικός στρατός απαγόρευσε την είσοδο των Βουλγάρων στο Άγιο Όρος που ήδη είχαν στρατοπεδεύσει στην Ιερισσό.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επιστολή υπήρξε σωτήρια για το Άγιο Όρος και αποτέλεσε δείγμα υψηλής διπλωματικής ευελιξίας, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η επιστολή δεν συντάχθηκε χωρίς προβλήματα.

Αντιδράσεις υπήρξαν από την Ι. Μ. Γρηγορίου και τον Γέροντα Βαρλαάμ, τους εκπροσώπους των σλαβοφώνων μονών Παντελεήμονος (Ρώσικο), Ζωγράφου (Βουλγάρικο) και η υπογραφή γίνηκε μετά από αμοιβαίες παραχωρήσεις. Παράλληλα όμως συνέταξαν υπόμνημα που ζητούσε Διεθνοποίηση του Αγίου Όρους και ο αντιπρόσωπος της Παντελεήμονος Βασίλειος Κριβοσέιν, ο οποίος γνώριζε άριστα την γερμανική γλώσσα, αναχώρησε με προορισμό το Βερολίνο και Σόφια για να επιδώσει το υπόμνημα. Ενεργούσαν με στόχο την εγκατάσταση γερμανικού και βουλγαρικού στρατού στο Άγιο Όρος ή την Διεθνοποίηση.

Στην όλη αυτή προσπάθεια βοήθησε και ο μοναχός Βενιαμίν της Παντελεήμονος και οι βουλγαρικής καταγωγής μοναχοί Μιχαήλοφ, του κελλιού «Άξιον Εστί» και Ευθύμιος της Ζωγράφου.

Το σχέδιο τους αυτό είχε δύο σκέλη

1ον Δημιουργία προϋποθέσεων και συνθηκών που θα υποχρέωναν τον γερμανικό στρατό να εισβάλει.

2ον Η αποστολή μονάδων του Βουλγάρικου στρατού και τελική κατάληψη του Αγίου Όρους από τους Βουλγάρους.

Για την εκπλήρωση αυτών των στόχων εκμεταλλευόντουσαν και το παραμικρότερο περιστατικό για να τονίσουν την ανεπάρκεια της Ελληνικής Χωροφυλακής ή τον Κομμουνιστικό κίνδυνο.

Στην συνέχεια τόνισαν την ευθύνη των Αγιορειτών για την προστασία των κειμηλίων και πάντα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι το Άγιο Όρος πρέπει να περάσει επίσημα στον γερμανικό στρατό.

Την επιστολή του Αγίου Όρους προς τον Χίτλερ την έμαθε η Ελληνική κυβέρνηση τον Μάρτιο του 1942, το Υπουργείο των Εξωτερικών από τον νομικό σύμβουλο Κ Τενεκίδη στις 15/5/1942 απάντησε ότι το πρακτικό της συνεδρίας ΝΔ της ΕΔΙΣ και η επιστολή προς τον Χίτλερ δεν μπορούν να μεταβάλουν το καθεστώς του Αγίου Όρους και ότι το ΕΔΙΣ κινήθηκε στα όρια της δικαιοδοσίας του.

Την επιστολή αυτή προς τον Χίτλερ επικαλούντο οι Αγιορείται κάθε φορά που επιέζοντο από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, με θετικά πάντα αποτελέσματα.

Οι Γερμανοί υπήγαγαν στην δικαιοδοσία του γερμανικού Περιφερειακού Φρουραρχείου Λαγκαδά το Άγιο Όρος και ειδικά στον Λοχαγό Γκρίσε (Η Grisse), ο οποίος ενδιαφέρθηκε θετικά για το Άγιο Όρος και βοήθησε τους Αγιορείτες, την ίδια τακτική ακουλούθησε ο Ταγματάρχης Στένγκερ ( G Stenger) μέχρι τον Ιούνιο του 1944. Έκτοτε το Άγιο Όρος μετατέθηκε στην Στρατιωτική Διοίκηση Ελλάδος στην Αθήνα. Και υπεύθυνος ορίστηκε ο Δρ Γιαχερ (Jacher).

Παράλληλα το ΑΟ λειτουργούσε σύμφωνα με τις διατάξεις του ΚΧ (Καταστατικός Χάρτης) και η Ελληνική Διοίκηση ΑΟ (ΔΑΟ) με διοικητή τον Αρ Φωκά (μέχρι 26/6/1941), Β Κορφιώτάκη (1/8/1941 - Φεβρουάριο 1943) ο οποίος δέχτηκε πλήθος διαβολές από τα σλαβόφωνα μοναστήρια οι οποίες τον έφεραν σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα τους και τον υποχρέωσαν να εγκαταλείψει το ΑΟ τοποθετώντας προσωρινό διοικητή τον υπομοίραρχο Αν Πάλμο

Σε επέμβαση του Γερμανού Ταγματάρχης Στένγκερ μετά από διαβολές των Σλάβων μοναχών προκειμένου να αντικατασταθεί ο Β. Κορφιωτάκης και σε ερώτηση του αν επιθυμούν οι μοναχοί να μην υπάρχει Έλληνας διοικητής οι μοναχοί έδωσαν την πιο κάτω απάντηση « Το να ερωτάται το ελληνικότατον ΑΟ αν επιθυμεί Έλληνα Διοικητήν προξενεί εντύπωσιν». Φυσικά οι Σλάβοι (Ρώσοι και Βούλγαροι) διεχώρησαν επιδεικτικά την θέση τους στην πιο πάνω τοποθέτηση των Ελλήνων μοναχών. Στο ενδεχόμενα να τεθεί επικεφαλής Γερμανός ή Βούλγαρος διοικητής η Αθήνα έστειλε τον τμηματάρχη του Υπουργείου Εσωτερικών Δημ Ρωμανό σαν Διευθυντή της Διοικήσεως του ΑΟ.

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?t=60862

71 - Αγιορείτες στο Νταχάου

Είχαμε εσπερινό στην Αγία Τριάδα της Βιέννης πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου. Μόλις τελείωσε ο εσπερινός, με πλησιάζει ο Πρωτοσύγκελος Πατήρ Τιμόθεος και μου λέει:

-Είναι στο ιερό δυο Αγιορείτες Μοναχοί, οι Πατέρες Παντελεήμων και Θεοφύλακτος (κατά κόσμον Νανόπουλοι, από το Κιάτο Κορινθίας, είχαν το τυπογραφείο στις Καρυές του Αγίου Όρους για χρόνια), που θέλουν να σας μιλήσουν.

Μπαίνω στο ιερό, τους φιλώ το χέρι.

-Ευλογείτε, Πατέρες. Καλώς ήρθατε.

-Εσύ είσαι ο ΣΜ;

-Ναι εγώ.

-Τον ΣΜ, τι τον είχες;

-Ήταν ο παππούς μου.

-Πήγαμε μαζί του στο Άγιον Όρος το 1934 από το Κιάτο, αυτός για να αγοράσει ξυλεία, κι εμείς για να μονάσουμε.

Συγκίνηση. Γνώριζα για αυτήν την επίσκεψη του παππού μου στο Άγιον Όρος και είχα δει τις ξυλόγλυπτες εικόνες που είχε φέρει,

-Πατέρες, σας παρακαλώ να έλθετε στο σπίτι να φάμε. Θα χαρεί η οικογένεια μου, και θα αγαλλιάσει η ψυχή του παππού μου και του πατέρα μου.

Μετά το φαγητό, πιάσαμε συζήτηση. Τους ρωτώ:

-Πατέρες, ποιος καλός άνεμος σας φέρνει στην Βιέννη;

-Ήρθαμε να ευχαριστήσουμε τον Γέροντα Μητροπολίτη Βιέννης (τον Μακαριστό Χρυσόστομο Τσίτερ), γιατί όταν ήρθαμε αιχμάλωτοι την Κατοχή, μας φέρθηκε σαν πατέρας και αδελφός.

-Αιχμάλωτοι, εσείς Αγιορείτες Μοναχοί, γιατί;

-Παρέβημεν τον νόμον και ετιμωρήθημεν. (!)

Η απάντηση ήταν τόσο κατηγορηματική που δεν έπαιρνε αμφισβήτηση.

Τότε ρωτώ τον Πατέρα Τιμόθεο:

-Πάτερ Τιμόθεε, τι λένε οι Πατέρες;

-Βοήθησαν κόσμο (και Εβραίους) την Κατοχή να αποδράσει από το Άγιον Όρος στην Τουρκία, τους έπιασαν οι Γερμανοί και τους έστειλαν στο Νταχάου.

Έμεινα έκθαμβος. Άδικη τιμωρία και όμως ούτε παραπόνα, ούτε κατηγορίες κατά των αδικούντων. Ούτε διεκδίκηση τίτλων. Και αυτή η θυσία παραμένει άγνωστη;! Για τους Πατέρες αρκούσε ότι την ξέρει ο Θεός. Για μας όμως;

Χρόνια μετά βρέθηκα στο Άγιον Όρος. Εκεί, ένας από τους Πατέρες ρωτά τα τρία μου αγόρια:

-Ποιος από σας είναι ο πιο ζόρικος;

-Εγώ, λέει ο Γιώργος.

- Ε, πάρε αυτό.

Και και του δίνει ένα βιβλίο, με τίτλο «Μάρτυρες. Διωγμοί 1942-1945» του Διονυσίου Χαραλάμπους (του Μακαριστού Διονυσίου Τρίκκης).

Το διαβάζω και μένω έκθαμβος. Περιέθαλψε και έκρυψε Άγγλο αξιωματικό στην Μυτιλήνη την Κατοχή, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε εξορία στο Νταχάου. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης την εποχή εκείνη του εξασφάλισε αμνηστία αλλά ο μακαριστός πήγε εθελούσια συνοδεύοντας τα πνευματικά του παιδιά που είχαν καταδικαστεί μαζί του. Ήταν στο Νταχάου με τους Πατέρες Παντελεήμονα και Θεοφύλακτο; Μάλλον, αλλά αυτό είναι ερώτημα για τους ερευνητές.

Γιατί και αυτή η ιστορία παραμένει άγνωστη στους πολλούς; Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η Βασίλισσα της Αγγλίας παρασημοφόρησε τον μακαριστό Διονύσιο Τρίκκης. Το 1955, οι Αγγλικές θηριωδίες κατά του μαχόμενου για την ανεξαρτησία του Κυπριακού Ελληνισμού οδήγησαν τον Μακαριστό να επιστρέψει το παράσημο στην Βασίλισσα της Αγγλίας, με ένα γράμμα που έλεγε: «Μέχρι τώρα, το φορούσα το παράσημο αυτό με υπερηφάνεια. Δεν μπορώ να το κάνω πλέον. Για αυτό Σας το επιστρέφω».

Τέτοια αξιοπρέπεια, τέτοια μαρτυρία και μαρτύριο, τέτοια λεβεντιά;!

Σπύρος Μπαζίνας